RSS

Science Fiction

The thing with science fiction seems to be: you don’t realise it’s either your cup-of-tea or not, until you read some. So many specific types of persons seem to like it (a.k.a. ‘the nerdy ones’), that if you don’t consider yourself to be one of ‘those’ you’ll be like ‘neh, scifi just ain’t for me’.

Funny thing is: part of it really does appeal to a broader audiences than one might think.
I wrote a scifi story/book myself (or tried to) and to get inspired, I read Douglas Adams’ Hitchhiker’s Guide To The Galaxy. I don’t know about you, but I was reluctant to read scifi before, not to also not watch any films/movies with that subject. I’ve always loved those. So it was quite refreshing to read the book about the film that I quit liked. The book was so far more hilarious, and the story I was about to write, pretty much went like a train after that.
Then, I started to read more. Not like other books I read, but still: I read a few. Most of those books been handed to me by my father, who is totally into scifi, I did discover another side of these stories: the world views, the utopia’s being created, if you will. The writers creating these alternative worlds, did pick situations which can happen to anyone, and implement the ways of correcting unwanted behaviour (for instance) to a degree where one might think: ‘wow, I wish politicians thought like this?!’
It was a thing that came to mind when reading Heinlein, for instance. Who has an example of a teacher asking a student ‘if your dog behaves badly, what do you do?’
The discussion the two have, shows how views can be simple, but are made more difficult by judges, juries and the people in the courtroom wanting either revenge or some kind of compensation for their grieve (in whatever way, really).

Aside that, the adventurous particle of the story hugely appeals to the mind aswell. After all, that’s why most people even bother to read: to get away from reality and to step into another world.
So all and all I’d say; go for it. Pick a book by a proper author; Heilein is a nice one, so are Asimov, Douglas Adams and I’d add Terry Pratchet to this list if he weren’t more of a fantasy writer. At least I don’t recall him creating any utopia’s. But you can correct me if I’m wrong, as I haven’t read every book that he wrote.

Oh and my own book is When Gods Play Hide And Seek by the way, but that’s quite another story.

 
Leave a comment

Posted by on August 13, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

Schrijftips

Als recensent, nieuwslezer, twitteraar en algeheel boekenliefhebster, komen er nogal wat schrijfsels op mijn pad. Daar zitten beter en minder werk tussen. Op twitter kom ik sowieso nogal eens wat schrijftips tegen, dus ik bedacht dat het misschien wel aardig was mijn eigen bijdrage daarvoor eens uiteen te zetten:

-een bekende tip is om veel te lezen, vooral ook boeken van schrijvers/schrijfsters die je persoonlijk erg aanspreken. Analyseer de tekst. Waarom vindt jij ‘m zo tot je spreken. Probeer de stijl uit op je eigen teksten. Je komt misschien tot verrassende twists, die je zelf niet aan zag komen.
-vermijd herhalende woorden in zinnen achter elkaar. Verzin een weg eromheen, een ander woord, of laat er eerst een andere zin tussen komen.
-leg niet met een volgende zin de vorige zin uit. Je lezers zijn niet dom en willen zich dat ook niet voelen. Als je denkt dat het (nog) niet duidelijk is, is je gevormde zin dus ook niet goed.
-(deze is ook best bekend) gebruik voldoende spaties, witregels en alinea’s. Je tekst wordt aanzienlijk leesbaarder als het oog van de lezer af en toe ‘interpreteerrust’ krijgt. Zo las ik laatst een spannend bedoeld verhaal. Eén klont tekst. Wég spanning. Zonde!
-heb je een dialoog tussen je personages wat niet helemaal wil lopen? Ga zelf in gesprek met mensen. Kan ook iets kleins zijn. Ga koffie of boodschappen halen, maak een wandeling door het park of waar ook. Het maakt je hoofd leeg en het hier en daar opvangen van gesprekken inspireert.
-kijk ter inspiratie ook eens een film of serie op Netflix in het genre waarin je schrijft. Het heeft verrassend veel te bieden.
-zorg ervoor dat je eten en drinken in de buurt hebt, zodat je niet steeds weer hoeft op te staan.
-geniet! Schrijven is een mooi vak. Je creëert. Genieten is een belangrijk onderdeel.

 
Leave a comment

Posted by on July 29, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

To The Bone

With Lily Collins, Keanu Reeves, Lili Taylor, Brooke Smith and many others.

This film, which is said to be the first one about anorexia nervosa, doesn’t bore one bit. We follow Ellen -beautifully portraited by Lily Collins- who has just walked away from the last clinic she was admitted to for gaining purposes. Ellen actually only finds joy in making others feel uneasy so she doesn’t have to.

You don’t get to see much of the inside struggles she faces though. It’s Dr William Beckham -played by Keanu Reeves, a bit of a weird pick that, to be fair. He doesn’t depict the doctor badly, it’s just not a part I was expecting him to play- who voices most of the struggles she goes through. Dr William Becker and Alex Sharp, one of the first residents in the house/clinic Ellen meets.

Though this film sort of gives an insight into the lives of people with an eating disorder, it seems to show less of their minute to minute struggles. It’s still rather shallow. You see how Ellen’s family is in many ways highly disfunctional, but not how this works for the others. And somehow, that context, especially with such a heavy depiction of the shown illnesses (eating disorders) seems quite important.

To The Bone did remind me -at times- of Girl, Interrupted. Probably because it’s mostly girls in the prime of their life, facing problems they don’t know how to deal with. The atmosphere in To The Bone seems incredibly loose. No very strict rules, just some restrictions, really, and a system that contains earning points with ‘good behaviour’.

Ellen first appears as an incredibly moody teenager, only trusting her sister enough to act normal (pleasant) around, but in the end turns out a very sensitive and adjusting person, who just needed to be shown some basic love. The scene of her mother feeding her is so powerful, you’re honestly not sure if it will break or bond the two.

 

 
Leave a comment

Posted by on July 21, 2017 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

De Man Die Niet Van Robots Hield

Iedereen is blij als er op een dag een zorgrobot komt meehelpen in de instelling. De robot ondersteunt het personeel en verovert al snel de harten van de bewoners. Zelfs de digitale nepaandacht wordt welkom ontvangen.
Dan komen enkele bewoners van de instelling ineens op mysterieuze wijze te overlijden. Een van de bewoners die helemaal niet gecharmeerd is van de robot, gaat op onderzoek uit. En was dat nou wel zo’n goed plan?

Het verhaal leest tamelijk prettig weg in stijl. Het is echter geschreven in eigen beheer, en dat is te merken. Omdat de schrijver nogal vaak woorden uit elkaar haalt die aan elkaar moeten (spatiegebruik) en er niet vaak genoeg een witregel, ‘enter’ of nieuwe alinea wordt gebruikt, leest het ook heel houterig. Het verhaal, wat als thriller moet gelden en dus een zekere spanningsboog moet hebben om dit voor elkaar te krijgen, mist dit daardoor. Er wordt de lezer geen rust gegund om zaken op zich in te laten werken. Zonde, want slecht is het verhaal niet. Het is wel wat rechttoe rechtaan, maar vooral het ontbreken van leesruimte, helpt niet.

Het boek is opgedeeld in drie delen, waarvan de middelste het lastigst leest. De schrijver verlangt in feite dat u als lezer als een robot ‘denkt’ en ‘voelt’, maar in feite weet je dat een robot nog niet de helft van die zaken die omschreven worden, echt zal denken of voelen. Het is meer de stem van een autist (bijvoorbeeld). Iemand die zaken verkeerd uitlegt omdat-ie het anders niet bevatten kan, zoiets. Het moet het waarom uitleggen van de aard van het elektronische wezentje, maar dat komt daardoor toch niet helemaal uit de verf. Daarnaast spreekt de robot u toe in zowel eigen vorm (‘ik’) als in derde persoon over zichzelf, en ook rustig in dezelfde zin. Dat leest een beetje irritant.

Hoe dan ook, het derde deel maakt het tweede deel wat beter. Dit is vooral te danken aan het feit dat de gewone mensen weer aan het woord komen.

Al met al geen slecht boek, maar ik zou de schrijver toch aanraden om met de opmaak van de tekst aan de slag te gaan. Het komt de leesbaarheid ten goede, en daarmee mogelijk ook de aantrekkelijkheid om het te lezen.

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Hoe duur was de suiker?

Een film van Nederlandse bodem over de slavernij in Suriname, helaas veel te kort geleden.

Opvallend is dat de slaven in deze film aanzienlijk beter acteerwerk neerzetten dan hun tegenpolen, de witte eikels. Dieptepunt zijn wel de twee dames, gespeeld door Gaite Jansen en Anna Raadsveld, die duidelijk nooit hebben geleerd om op het witte doek te schitteren, alleen maar op het toneel. Hun overdreven uitspraken van ongeveer elk woord, elke letter, hoort daar duidelijk thuis. Er zit geen enkele emotie in Gaite Jansen, Anna Raadsveld doet op den duur haar best, maar veel meer dan matig wordt het eigenlijk niet. De man om wie ze vechten doet zijn uiteindelijke keus eer aan. Hij is niet spannend, hij is gewoon een man.
Benja Bruijning had z’n baard wat beter vast moeten lijmen, had vast niet geholpen voor z’n spel, maar mogelijk had-ie zich dan in elk geval ergens achter kunnen verstoppen.
Kees Boot doet geweldig z’n best, en aangezien hij tegenover Yootha Wong-Loi-Sing staat, lukt dat wat beter, zeker op het eind.

Ik heb het boek nooit gelezen en zoals gewoonlijk heb ik begrepen dat dat wel beter was. Sowieso is er nogal wat weggelaten uit dat boek. Ook dit blijkt de film niet ten goede te komen. Niettemin is het een bijna twee uur durend exemplaar.

De vernederingen die de slaven moeten ondergaan en de terreurgroep die een deel van hen opzet is erg doordringend, maar helaas door Gaite komt het gewoon niet zo krachtig over als dat in films als The Maid, The Color Purple en Twelve Years A Slave wél doet. Ik las dat ze een prestigieuze prijs heeft gekregen voor haar optreden in deze film. Ik vind Thekla Reuten in De Tweeling aanzienlijk beter spelen dan Gaite Jansen in deze.

 
Leave a comment

Posted by on July 2, 2017 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , ,

Anastasia

This film, that reminds strongly of a Disney-film because of the style of drawing and the style of music, is really anything but a Disney-film. Despite the fact it even has two little helpers, just like Disney usually has.

The story is about Anastasia, who is born and raised in the rich aristocracy of Russia, where, during a party, Rasputin has invited himself, cursing all of the Romanov family. He wants them all to die. The family which Anastasia is part of. This happens shortly after Anastasia was given a small music box by her grandmother.

Because of the curse of Rasputin, the family is forced to flee the scene instantly, as Rasputin wants to kill everyone, setting the house on fire. During the flight, grandmother and Anastasia loose each other. Grandmother is on the train and loses grip on Anastasia’s hand, causing her to fall down.

Years later, it appears that Anja (her name by now) has no recollection of the life she led before her 8th birthday, the moment the party  was. She is, by now, grown up, leaving the orphanage she’s been living in, to start her own life as a cleaning lady. At least, that’s what she’s supposed to do, according to the head mistress. But Anja has a will of her own. The road goes in two opposite directions. Which ones shall she take?

The film was made by Fox film corporation, and this is noticeable. There’s far more elements of it being a drawn musical at times than in Disney films. The drama is heavier, it’s far less suitable for small children with a strong imagination, who might get nightmares from such dark images. Especially Rasputin being depicted as being in a darker world, can be too much for a happy mind. You should watch along, or fast forward. Though it’s very possible that the fact there’s no blood visible, makes it funny for those who aren’t that weak in the stomach, or just care less.
There’s a scene, however, in Paris, where one of the statues (of a horse, with wings) becomes evil by the touch of magic. I wouldn’t call that very suitable for small children either.

Then again, the fact that in Disney films usually a prince or any male type person has to rescue the girl in her bloody expensive dress from any evil beings, is nicely compensated here. The girl does it all by herself, telling the bastard in his face he can go take a hike. Of course, she has help, but she’s the one who stands there with her dress being torn apart, kicking and giving a big mouth. Good stuff.

All in all, I’d say this is a nice film, but I wouldn’t recommend your kid watching it on her/his own that first time. At least hang in there for the music, it’s truly lovely.

 
Leave a comment

Posted by on June 25, 2017 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Did You Hear About The Morgans?

This film, starring Hugh Grant, Sarah Jessica Parker, Sam Elliott, Mary Steenburgen, Elisabeth Moss and various others, has a cast that I’d normally expect more from. Not all of them, I’ll admit. And I don’t expect any acting from Sarah Jessica Parker, which is exactly what happens. She’s just a spoilt brat having to move due to unforeseen circumstances, and just like her character from Sex and the City, she’s not actually capable of adjusting to the new situation.
Hugh Grant is the one who knows how to make both their lines work. He’s not that good either, but his way of acting is more like he’s realised he went to the wrong party and now he’s gotta deal with it. Which is a description of him in most of his films really. He can do that and he does the job well.
Sam Elliott is typecasted so obviously that he really barely needs any other dressup. Mary Steenburgen as his sidekick works perfectly.

So, that’s about the actors. Now the story: the Morgans, an estranged couple, find themselves being a witness of a murder on one night, where Mr Morgan has desperately tried to get Mrs Morgan to have dinner with him again. Due to the fact that the murderer has seen the Morgans being a witness of his crime, he tries to kill the Morgans. Since the killer turns out to be a high profile criminal, the Morgans are offered a place in a witness protection program. Mrs Morgan doesn’t want this to be a shared accommodation, but there’s no choice there.

Actually Sarah Jessica Parker’s attitude is the most annoying one in this film. She walks around like she ended up on the wrong set, including the ‘you cheated on me!’ drama. Though at first you sympathise with that, in the end it turns out she’s been no better herself, and you end up hating her even more because she’s such a hypocrit.

I’m sure there’s worse films than this one, it’s just not that far behind.

 
Leave a comment

Posted by on May 10, 2017 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,