This film, that reminds strongly of a Disney-film because of the style of drawing and the style of music, is really anything but.
The story is about Anastasia, who is born and raised in the rich aristocracy of Russia, where, during a party, Rasputin has invited himself, cursing all of the Romanov family. Which Anastasia is part of. This happens shortly after Anastasia was given a small music box by her grandmother.

Because of the curse of Rasputin, the family is forced to flee the scene instantly, as Rasputin wants to kill everyone, setting the house on fire. During the flight, grandmother and Anastasia loose each other. Grandmother is on the train and loses grip on Anastasia’s hand, causing her to fall down.

Years later, it appears that Anja (her name by now) has no recollection of the life she led before her 8th birthday, the moment the party  was.

The film was made by Fox film corporation, and this is noticeable. There’s far more elements of it being a drawn musical at times than in Disney films. The drama is heavier, it’s far less suitable for small children. Especially Rasputin being depicted as being in a darker world, can be too much for a happy, imaginative mind. I do foresee nightmares. Though it’s very possible that the fact there’s no blood visible, makes it funny for those who aren’t that weak in the stomach, or just care less.
There’s a scene, however, in Paris, where one of the statues (of a horse, with wings) becomes evil by the touch of magic. I wouldn’t call that very suitable for small children either.

Then again, the fact that in Disney films usually a prince or any male type person has to rescue the girl in her bloody expensive dress from any evil beings, is nicely compensated here. The girl does it all by herself, telling the bastard in his face he can go take a hike. Of course, she has help, but she’s the one who stands there with her dress being torn apart, kicking and giving a big mouth. Good stuff.

All in all, I’d say this is a nice film, but I wouldn’t recommend your kid watching it on her/his own that first time. At least hang in there for the music, it’s truly lovely.

Leave a comment

Posted by on June 25, 2017 in Films, Opinion


Tags: , , , , , , , , , ,

Did You Hear About The Morgans?

This film, starring Hugh Grant, Sarah Jessica Parker, Sam Elliott, Mary Steenburgen, Elisabeth Moss and various others, has a cast that I’d normally expect more from. Not all of them, I’ll admit. And I don’t expect any acting from Sarah Jessica Parker, which is exactly what happens. She’s just a spoilt brat having to move due to unforeseen circumstances, and just like her character from Sex and the City, she’s not actually capable of adjusting to the new situation.
Hugh Grant is the one who knows how to make both their lines work. He’s not that good either, but his way of acting is more like he’s realised he went to the wrong party and now he’s gotta deal with it. Which is a description of him in most of his films really. He can do that and he does the job well.
Sam Elliott is typecasted so obviously that he really barely needs any other dressup. Mary Steenburgen as his sidekick works perfectly.

So, that’s about the actors. Now the story: the Morgans, an estranged couple, find themselves being a witness of a murder on one night, where Mr Morgan has desperately tried to get Mrs Morgan to have dinner with him again. Due to the fact that the murderer has seen the Morgans being a witness of his crime, he tries to kill the Morgans. Since the killer turns out to be a high profile criminal, the Morgans are offered a place in a witness protection program. Mrs Morgan doesn’t want this to be a shared accommodation, but there’s no choice there.

Actually Sarah Jessica Parker’s attitude is the most annoying one in this film. She walks around like she ended up on the wrong set, including the ‘you cheated on me!’ drama. Though at first you sympathise with that, in the end it turns out she’s been no better herself, and you end up hating her even more because she’s such a hypocrit.

I’m sure there’s worse films than this one, it’s just not that far behind.

Leave a comment

Posted by on May 10, 2017 in Films, Opinion, Uncategorized


Tags: , , , , ,

Laminaat/ Wooden floor

Van de week hebben we onze geliefde kat begraven, een droeve gebeurtenis. Het betrof een eigenaardig beestje, wat mijn man al ruim 16 jaar gezelschap hield, mij zo’n 11 jaar.
Nu moest ik ineens denken aan één van de keren dat ons geliefde beest had besloten weg te lopen. Dat is meerdere malen gebeurd, maar die keer was het wel erg beangstigend, omdat we net waren verhuisd. We bleken het kattenluikje in ons nieuwe onderkomen te hebben onderschat: dat had niet slechts twee standen (namelijk ‘open’ en ‘dicht’) zoals we dachten, maar wel vier. Inclusief ventielsluitingen in beiden richtingen. Waar we ‘m dus in bleken te hebben gezet. Het beest, Poes geheten, had net een nieuw halsbandje. Wat hij op de gang van ons nieuwe huis had achter gelaten. Paniek.
Omdat onze oude woning nog niet geheel ontruimd was, moesten we daar naar terug. Het openen van de deur leverde dikke tranen op, want de schreeuwde stilte herinnerde ons aan het weggelopen beestje.
Nu moesten echter de schouders eronder, want elk detail dat niet in originele staat werd teruggebracht, zou ons met extra kosten opzadelen, want zouden in rekening worden gebracht.
Toen ontdekte ik pas wat frustratie bij me teweegbracht. M’n man was verbaasd, maar liet me begaan. Wat als gevolg had dat ik het volledige laminaat (wat aan de vloer was vastgelijmd en geniet en met verbindingsstukken aan elkaar vast zat) in no time los had gerukt.
Hij had zelf aanzienlijk meer moeite de boel in onze voormalige slaapkamer los te krijgen.
‘Kun je hier ook even losgaan?’ vroeg hij, lollig bedoeld. Het was pas toen dat ik me realiseerde dat mijn emotionele staat voor de verandering zeer nuttig was.

Het kostte minder dan de middag om ons oude appartement in oude ‘glorie’ te herstellen.

Poes meldde zichzelf de volgende ochtend vroeg voor ons (nieuwe) bed. En zo kwam alles toch nog goed.


Last week we’ve buried our cat, a sad event. It was one of the weidest creatures that accompanied my husband for over 16 years, myself only a mere 11 years.
Now I was suddenly reminded of one of the times our beloved creature had decided to wander off. This happened a few times, but that particular time it was especially stressful, as we had just moved houses. It turned out we misjudged the catflap our new house had. It didn’t have two options (‘open’ and ‘closed’ ) as we thought, but four. Including ‘open for going out, but closed for going in’  and the other way around. And it happened to have been in that position when the animal, named Poes (Puss) had walked out. We had given him a new collar. Which it had managed to take off. Panick.
Since our former appartment hadn’t been fully cleared, we had to go back to fix that. Opening the door made me well up again, as we were confronted with the screaming silence of Poes also not being there.
We had to get the floors out, however, because not doing so would cost us a lot, given that professionals were going to have to remove it if we didn’t, sending the bill to us. It was then that I discovered that me being frustrated can be quite handy. You see, we had wooden floors. Stuck with both glue and nails, being connected with aluminum thingies. I tore, ripped, flipped and kicked everything apart. With results. In no time, the floor was taken apart. It surprised hubby, who needed a lot more time with it in our former bedroom.
‘Can you do that here too?’ he asked, trying to be funny. I hadn’t even realised that I was going wild. When I ripped that floor apart, I realised that me being frustrated was actually helpful for a change.

It took less than a day to get our appartment back in the state we were supposed to leave it in.

Poes returned the very next day, in our new bedroom. And so everything ended well. 

Leave a comment

Posted by on May 10, 2017 in Daily life


Tags: , , , , , ,

Homeland (Netflix)

This series is based around Carrie Mathison, played by Claire Danes. Carrie has the responsibility to infiltrate in muslim terrorist networks to prevent mass attacks from happening and so on. She is like a pitbull in a way; if she’s convinced something is going on, she won’t stop until she finds proof that supports her suspicions. She is the kind of brilliant that let’s her get away with a lot of it, but not so convincing that she gets away with it ALL.
It starts with an American sergeant, Nicholas Bordy (played by Damian Lewis) who is found back after eight years of being missing.
This is, of course, a huge victory for America and for the CIA and FBI etcetera. He is welcomed with a massive amount of cameras, journalists, gets to meet the vice president and….his own family. Which means his wife and his two children who were both very young when he went on his mission. The children are teenagers now and have adjustment problems with their dad returning, especially as a good friend and colleague of their dad has more or less taken up that place. And if that’s not enough, Carrie Mathison is so convinced Nicholas Brody has a lot more to offer than just the tortured soldier that he is, she decides to bug his house with cameras and microphones all over the place.

The first season is based on Carrie Mathison basically bugging Nicholas Brody to find information about a terrorist who she believes he spend a lot of time with. Brody denies every alligation and Carrie doesn’t seem able to find any evidence to support her suspicions.
Suspicions that keep her from taking her medication against bipolar disorder at times. A condition she suffers from and that’s not general knowledge at her employer. Something she gets in trouble with once she decides her medications are keeping her from seeing ‘the real thing’.

First season and the second one are good, thanks to a storyline that surprises, actors who can properly act and get the chance to develop that sinister little bit of selfishness that every human suffers from. You want to push those pills down Carries’ throat, you want Brody to stop lying to his wife, you want his daughter to stop acting like a bastard, you want everyone to be honest etc.  And aside that: none of the characters are stupid. You see them being torn at times (‘why would s/he do that?’ then the penny drops) but able to think and act smart on it.
Unfortunately, after a few seasons, things turn around.

In current times, it doesn’t seem like such a good plan to depict muslims as solely bad people, which is exactly what happens after those seasons. Basically, every single one of them is secretly bad, because working or sympathising for the wrong side, wanting to kill those who don’t want to join IS etc. I did find myself thinking: what did the actors playing these characters, think about their parts? I mean I know it’s work, but a lot of them are probably muslim in real life too and the good people of their faith are barely shown in this show. It shows the ugly side of people misusing their faith just to kill. I mean I know this series is based on preventing attacks from happening, but it can’t be easy to have to play such a negative depictation of what’s already believed by so many: that every single muslim has a shadow side.
To me it made the other seasons quite problematic to watch entirely. So I didn’t. I skiphopped through episodes.
In a way, sure, Homeland shows how the brainwashing works from within any faith, I suppose. How you’re not allowed to think for yourself, how you’re supposed to think of everyone as your brother (or sister) and how it, apparently, doesn’t matter if you get one of those killed, because that’s, again apparently, what your god/Allah/whomever had intended for you.

Carrie Mathison is the most likeable character in all this, since she doesn’t seem to judge people by their appearance, but solely by the information they (could) have. She’s also the surprising element, given that she’s bipolar and has periods where she has no problem with taking her meds, versus periods where she hates to do this and actually has to be convinced that meds are the only way to cope with her.
She’s also the queen, no, the empress, of the pout. My god, when she’s on her way to cry, or to get empathy, her entire face comes along. After a few of those actions, I was getting tired with it a bit. Realising I have seen her doing it in every part I know her from (Little Women, My So Called Life, etc) I’m guessing that’s how she gets her parts. Because this is so characteristic for her.

1 Comment

Posted by on April 18, 2017 in Opinion, series, Uncategorized


Tags: , , , , , , , ,

De Gelukkige Huisvrouw (boek)

Dit was het eerste boek wat ik van Heleen van Royen las. Vermoedelijk vond ik het daarom ook zo leuk. De sneren die worden uitgedeeld aan vrouwen die zich, zowel op voorhand (tijdens de zwangerschap) als naderhand (als de boreling er is) zodanig op het moederschap storten dat je er automatisch een reflux aan overhoud, zijn ronduit geweldig.
De MoederMelkMaffia ‘…..’ dat zijn van die moeders die niet willen toegeven dat hun miezerige tieten minder melk geven dan een blik poedermelk’
Zaken die, totdat Heleen van Royen het publiceerde, ook niet echt aan het licht werden gesteld. Dat het nu eenmaal niet altijd een geweldige ervaring is. Dat je ook geleefd wordt door anderen. Dat het sowieso anders kan lopen, met een post partum psychose bijvoorbeeld.

Het boek verhaalt over Lea, die getrouwd is met Harrie. Harrie wil graag een kind. Lea heeft die behoefte niet, maar nadat Harrie het inleidt met hoe hij haar in bed te grazen zal nemen, laat zij de pil wel staan.
Dat zwanger worden blijkt het probleem niet zo. Het ter wereld brengen daarentegen is een ander verhaal. De bevalling is een ramp. De weeën zetten niet door, ze wordt ingeknipt ondanks het feit dat ze om een keizersnee smeekt en ze voelt zich niet gesteund door zowel Harrie als haar verloskundige. Na de geboorte heeft ze eigenlijk geen zin in haar kind. De veranderingen die het met zich meebrengt -onder andere dat de sex met Harrie nog nooit zo beroerd was als sinds ze zwanger raakte- schieten bij Lea totaal in het verkeerde keelgat.

Alles bij elkaar is het boek heel vlot geschreven, met allerhande sarcastische bij- en ondertonen. Als het het eerste boek is wat je van haar leest, vermaak je je vermoedelijk wel.
Omdat ze ondertussen in het reine probeert te komen met haar vader die zichzelf van kant gemaakt heeft, geeft dit boek een extra dramatische dimensie.

Al met al best een vermakelijk boek.

Sidenote: de film kun je beter mijden. Hoewel het lezen van het boek ná de film de film wel opheldert.

Leave a comment

Posted by on March 7, 2017 in Uncategorized


Ebru versus Sylvana

Ik kreeg laatst commentaar op twitter toen ik daar zei dat ik Ebru Umar zo’n heerlijk mens vond en Sylvana Simons zo’n zure zeiker. Commentaar. Niet zozeer negatief, maar wel de vraag: ‘oh, waarom dan?’

Twitter is voor korte berichtjes, dus niet zo heel geschikt om een discussie aan te gaan. De persoon in kwestie bleek juist wat meer pro Sylvana te zijn, want ‘die is zo lekker zichzelf gebleven’. Dat ik denk: en Ebru niet, dan? Bovendien werd er gevonden dat het juist andersom is: Sylvana positief, Ebru zo’n zeur.

Het geval wilde dat ik net interviews van beide dames in Volkskrant magazine had gelezen. Daarbij kreeg ik spontaan zoveel meer bewondering voor Ebru. Die zich door de opvoeding van haar ouders, maar ook haar eigen karakter, eigenlijk een weg heeft weten te vinden uit de ‘klaag’zang waar ik de mensen waar zij het steeds over heeft, mee zie knokken.
Ja, moslims.
Ik schreef al eerder dat ik het opvallend vind hoezeer de verschillen in culturen mensen op splitten. En dat dat niet zozeer te maken heeft met wat hier in Nederland verlangd wordt van nieuwelingen. Ook weer wel, maar het is vooral de cultuur zelf. Hoeveel orthodoxe moslims en joden ken jij, die met iemand getrouwd zijn/omgaan met anderen die NIET uit diezelfde kringen komen? Hoeveel moslims ken jij die zich NIET laten verdelen door wat meneer Erdogan daar in het verre Turkije van ze eist?
En dat is niet omdat Nederland als land zegt: ‘gij zult niet mengen’. Tamelijk het tegenovergestelde.
Dat maken deze mensen er écht zelf van. Bewust kiezen voor iemand die je ouders voor je uitgekozen hebben, of je nu echt verliefd bent, ja of nee. Bewust iemand kiezen van hetzelfde geloof, dezelfde cultuur, hetzelfde alles.

Maar ik dwaal af. Want dit is slechts één vlak. Toch is ook in dit aspect een verschil tussen de dames Sylvana en Ebru terug te vinden: Ebru zegt in het interview letterlijk: ‘ik voel alleen niet de behoefte om me af te zetten tegen Nederlanders’. Sylvana zegt eigenlijk precies het omgekeerde. Die wil zo hard mogelijk knuppels in kippenhokken gooien. Onder het mom van ‘ik zeg alleen maar wat ik vind’. Alleen doet ze dat niet. Ze bindt er meteen consequenties aan. Over Zwarte Piet zegt Sylvana:‘ik wil Zwarte Piet niet verbieden. *….* Maar op school, in de publieke ruimte, op de nationale televisie gesubsidieerd door de belastingbetaler, zeg ik: liever niet’ en dan denk ik: en die andere geloofsgroepen dan, met hun geloof? Alles wel beschouwd is Zwarte Piet een onderdeel van een geloof. Discriminatie op grond van geloof mag niet. Er zijn in verschillende steden van Nederland scholen en winkelcentra en noem maar op waar alleen maar in een andere taal gespróken wordt dan Nederlands. Moet dat dan wel kunnen? Dat vind ík namelijk hypocriet.
Ik ga geen andere taal leren van landen waar ik nooit heen ga, alleen omdat er mensen zijn die dit land wensen te zien als hun vakantieland, in plaats van het land waar ze wonen.
Heb ik iets op die mensen tegen? Absoluut niet! Maar schei uit met het wegzeiken van Nederlandse feestjes en partijen omdat jij een reden hebt gevonden om je beledigd te voelen.

Zwarte Piet is al sinds een jaar of twintig aan verandering onderhevig. Ooit was het het domme hulpje van Sinterklaas. Ik kan me voorstellen dat dat, in combinatie met een andere huidskleur, protesten opleverde.
Dat beeld is echter veranderd. En het vreemde vind ik: het lijkt er vooral om te gaan dat mensen met een lichte huidskleur, hun huid niet donker mogen verven. Want het is niet alleen Zwarte Piet. Ook indianenpakjes voor kinderen, verkleden als eskimo of aziatische uitingen blijken niet langer te mogen.
Dat stuit met enorm tegen de borst.
Wie ben jij, Sylvana, om mij in een vrij land als Nederland te gaan verbieden om welke kleur dan ook tegen m’n huid te smeren? Ja, ik geef licht als ik m’n kleren uittrek op het strand. Nou èn??

Dat is nog een ander ding: Ebru discrimineert niet. Ze zet zich af tegen het toonbeeld wat er van haar culturele achterban van haar wordt verwacht. Het tegenovergestelde van wat Sylvana doet, dus. Ebru zegt: hou op met dat eeuwige gezeur. Sylvana zegt juist: ga vooral door, dan zullen we Nederland weleens even wat onderdaniger maken. Sterker nog: Sylvana komt alléén maar op voor hen die ZIJ als haar medemens beschouwd.
Roepen dat je voor gelijkheid op alle vlakken gaat en het voor maar één groep opnemen is net zo ‘etnisch profileren’ als waar ze zegt tegen te strijden. Zoals dat joch van 12 dat gearresteerd werd. Ik heb er alleen over gelezen. Toch kreeg ik de indruk dat de jongen zich provocerend had gedragen (fietsen waar het niet mag, geen ID willen laten zien, een valse naam opgeven etc) en alleen draagvlak kreeg omdat hij donker was en het om niet-donkere agenten ging. Waren ze wel donker geweest, dan vraag ik me serieus af of het jong niet gewoon een draai om z’n oren had gekregen en was gezegd: ‘en de volgende keer fiets je gewoon op het fietspad, begrepen?!’
Want de enige witte jongen die op een verder volledig zwarte school werd weggepest, eerder dit jaar: geen Sylvana die daar naar kraaide. Als je voor gelijke rechten voor iedereen bent, dan trek je ook op zo’n moment je grote politieke mond open!

Ik heb absoluut meer bewondering voor iemand die laat zien wat er allemaal mogelijk is als je je gedraagt zoals je zelf wilt en hoe je ook wilt dat anderen zich gedragen.
Dat is wat Ebru doet. Ze doet en zegt gewoon waar ze zin in heeft, ze zet op twitter dat Erdogan een lul is (dat is waar, trouwens; sorry Sylvana, maar die cartoon van jou als hond bij hem op schoot, sloeg echt de spijker op z’n kop; eisen dat de vrijheid van meningsuiting in feite aan banden wordt gelegd: ben je gek??) en moet daar ook onmiddellijk voor op de blaren zitten. Ebru wil rustig de confrontatie aangaan, ongeacht wie het is, waar ze is of wat dan ook. Ebru heeft écht ballen. Sylvana kan alleen maar dromen van zulke moed. Want stiekem heeft Sylvana dat helemaal niet.

Leave a comment

Posted by on March 6, 2017 in Opinion


Tags: , , , , , , , ,

Glitch, Netflix

This series on Netflix, has a storyline similar to The Returned, except the characters climb literally out of their tombes.

The problem is that the one who wrote the story forgot to give any of the characters any of that. The first 4 or 5 episodes, you won’t witness any variety in responses to the unusual circumstances. None. Emotionally, the characters are even more dead than the state of being you’d expect from somebody who is supposed to be dead.
You do see how the ones who are saddled with solving the problems, namely a police officer and a local doctor, seem to have some inner struggle with the happening, but that’s it. No feisty responses from them either. You just wanna slap ‘m so they do anything you’d expect under the circumstances.

And no, it’s not the acting. You can see how it’s not the actors who do it wrong. They simply haven’t really been given any dept. It does become a bit better after a few episodes, but still most of the responses aren’t in any way realistic. Even if the series continues, I won’t watch it. Rather the French version of The Returned. Far better storyline.

Leave a comment

Posted by on March 6, 2017 in Opinion, series