RSS

Monthly Archives: May 2014

Homohuwelijk / Gay marriage

Degenen die tegen zijn hoor ik vaak roepen ‘ik heb niks tegen homo’s en lesbo’s, maar…..’ en dan denk ik: je bent dus wel tegen. Als je er niks op tegen hebt, dan kan het je echt niet bammen wie er gaat trouwen, als ze maar gelukkig zijn.
Ooit was een familielid van me samen met iemand die ik niet mocht, een hetero stel.
Ze hadden trouwplannen. Ik was fel tegen.
Ik wilde gewoonweg niet dat diegene op wat voor manier dan ook familie van me zou worden. Ik accepteerde diens aanwezigheid, wist dat ik me erbij neer te leggen had, maar dat was het dan ook.
De helft van het stel waar ik aan gerelateerd was wist donders goed hoe ik over het liefje dacht. Ik heb niet met protestborden rondgelopen, mijn gezicht was voldoende.
Volgens mij voelen de opposities van het homohuwelijk zich net zo.
Zogenaamd hebben ze geen bezwaar, maar als het er ook maar enigszins op lijkt dat het niet vanzelf verdwijnt, springen hun nekharen overeind. De meest grote lariekoek komt op tafel waarom het niet zou mogen.
God bijvoorbeeld, want religie, daar schuif je zo makkelijk alles onder. Net een groot vloerkleed. Normen, waarden, gebruiken, culturele zaken; alles past eronder. Terwijl ik mensen de hele dag ‘godver’ en ‘kanker’ hoor roepen en elke paar seconden wordt er iemand ‘per ongeluk’ neergeschoten. Alsof God dat goed zou hebben gevonden. ‘Gij zult niet doden’, is het immers. Dus zo religieus zijn ze nou ook weer niet. En ja, dat is kort door de bocht. Net zo kort door de bocht als een homohuwelijk niet toe te staan op grond van religieuze waarden overigens

The ones who are against it, always claim ‘I have nothing against gays or lesbians, but…’ which makes me think instantly: so you are against it. If you’re not against it, you couldn’t care less who got married, as long as they’re happy.
A relative of mine once had a relationship with someone I didn’t like. They had plans to get married. I was very much against it. I really didn’t want this person to become my family in any way whatsoever. I accepted the presence of this person,, I knew I had to live with it, but that was about it.
My relative knew my feelings about this loved one very well. My protest was very much passive agressive. The whole family knew I wasn’t for this union. 
I think the ones opposing gay-marriage feel pretty much the same. They pretend they have no objections, but if it even looks like it’s not gonna disappear on it’s own, they become frightened. And for the most stupid reasons possible.
God, for instance, since religion is such an easy score to make. Slam dunk, just like in the sports field. Norms, values, common uses, cultural habits: everything is covered with that one.
Meanwhile I hear one ‘goddammit’ after another ‘fuck’ running around in the streets, and every few seconds someone gets shot to death while the bible says ‘thou shalt not kill’. So they cannot be THAT religious. And yes, that’s a cheap shot.
Just like it’s a cheap shot to be against gay marriage on religious grounds, by the way.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 23, 2014 in Uncategorized

 

Forrest Gump-moment in bed

Ik zou een drankje gaan doen met Olger. Olger, de rokkenjager. Dat wist ik toen nog niet. Ik had wel door dat ik bepaald niet de enige was die zich in zijn ‘vizier’ bevond. Hij had een vriendin, dus nam ik het niet zo serieus.
Ik was nog nooit zo langdurig benaderd door een jongen. Een uur. Meestal haakten ze, na een minuut of vijf, af, na enkele ‘gevatte’ opmerkingen van mijn kant.
We hadden elkaar leren kennen op de studentenvereniging waarvan we beiden lid waren, zij het van andere vestigingen. Hij was de eerste die een echte pickup line gebruikte. Ik schoot zo in de lach dat ik bijna cola door m’n neus spoot.
‘Kom je hier vaker?’ nadat ik al gezegd had dat dit de eerste keer was dat ik me in deze stad (Leiden) bevond.
‘Wat is er?’ ook nog, toen ik blauw aan begon te lopen van het lachen en de pogingen de rest van de cola binnen te houden.
Kansloos.
Ik bleef op de knettergezellige gang hangen met de vriendin met wie ik gekomen was en Olger’s ultralollige kompaan, Coen. Die maakte me eigenlijk nog meer aan het lachen, maar dan met z’n intelligentie.
Toen Olger het zat was dat zijn vermeende  verovering nu tussen de benen van Coen hing, ging hij bier halen. Dat werd met gejuich door de vriendin en Coen ontvangen. Al kon laatstgenoemde z’n glas amper recht houden met zo’n wiebel tussen z’n benen, waar ik besloten had te kamperen. Je moet wat, als de stoelen op zijn. Enfin. Het was gezellig en bleef dat.

Uiteindelijk spraken we af na wat over en weer emailen. Hij zou langskomen nadat ik een avond ergens had opgepast. Door enorm gedoe (lang, oninteressant verhaal) was het inmiddels te laat om nog ergens wat te gaan drinken.
‘Kom’, sprak hij goedgemutst, ‘we gaan wel naar jouw huis’.
‘Vindt je vriendin dat wel goed?’ vroeg ik nog.
‘Dat is net van de week uitgegaan’, antwoordde hij, met een grote glimlach. Niets waar ik me zorgen om hoefde te maken dus.
Met z’n tweeën op de fiets ging prima.

Eenmaal bij mij thuis, naar boven. Olger ging vast naar de wc.
Op mijn kamer aanschouwde ik twee losse eenpersoonsbedden.
‘Dat is ook ongezellig’, dacht ik bij mezelf, ‘kom, ik schuif de bedden tegen elkaar aan. Kunnen we nog wat praten en  ziet er wat gezelliger uit’. Was ik echt zo naïef? Ja, ik was echt zo naïef. Niet in de laatste plaats omdat dat was wat er meestal (lees: altijd) gebeurde. Bij mij dan.
Toen stond Olger m’n kamer. Tijd om mijn avondritueel te doen.
Tanden poetsen, toilet maken. Moe. Plof, in bed. Licht uit.
Wat voel ik daar? Een hand onder m’n shirt. O, god. Het zal toch niet waar zijn? Ja hoor. Een hand op verkenningstocht. Ontspannen, bij totaal geen respons houdt het toch vanzelf wel op? Nee dus. De hand gaat verder, komt in gebieden die beslist niet ‘per ongeluk’ zijn. Zeggen ‘wat ben je aan het doen?’ is op dit punt ook een beetje vreemd, dus dan toch maar weer de optie mond dicht en stokstijf blijven liggen.
Oeps, onderbroek is ontdekt. Gemor en gesjor. Hij doet moeilijk in het donker. Blij toe dat daar nog geen navigatie voor is.
‘Laat maar joh’, zeg ik geruststellend. Alsof het huiswerk is. Een vervelende wiskundesom bijvoorbeeld. Ik wil slapen. Hij geeft alleen niet zo snel op. Hij vindt wat-ie zocht en is verbazingwekkend onveeleisend naar mij toe. Ik heb nog helemaal niets gedaan op dit moment. Ik lig en moet moeite doen om wakker te blijven. Het wordt vervelender als hij ook begint uit te ademen. De delen waarover zijn adem zich verspreid worden nu ook nog koud, bah.
‘Laat maar joh’, zeg ik nogmaals. Ik doe een poging me weer in mijn onderbroek te krijgen. Hij laat het toe, trekt dan het goed weer omlaag.
Zucht. Dan komt hij naast me liggen. Een warm ander lijf in shirt en boxer.
‘Kom, doe ook eens wat’, spreek ik mezelf toe (gelukkig niet hardop..). Ik steek m’n hand uit, ongeveer in het gebied waar ik zijn boxershort vermoed. Zo half onder de dekens, in het donker, is dat niet zo heel erg makkelijk. Ik voel niks, ook geen erectie. Is dat z’n buik?
‘Ahhh!’ kreunt hij ineens, vrijwel in m’n oor. Verbaasd kijk ik op. Wat was dat? Dan realiseer ik me dat hij is klaargekomen. Verrek, dat ging gemakkelijk! Ik heb ‘m zelfs niet aan hoeven raken…. Dat scheelt. Net Forrest Gump.  En nu lekker slapen!

 

I was going to have a drink with Olger. Olger, a real Casanova. I didn’t know that. I had noticed I wasn’t the only one he fancied. He had a girlfriend, so I didn’t take any of it very seriously.
I had never been seduced by a boy for so long. An hour. Usually they were gone after a few of my ‘clever’ remarks. Within five minutes. I’m not the best flirt.

We got to know each other at a student association, a few weeks earlier. We were both a member, but in different cities. He was the first one to use an actual pickup line, which made me laugh so hard I almost poured my drink out in a sneeze.
‘Do you come here often?’ after I told him I never visited this city before.
‘What is wrong?’, when I almost turned blue because I couldn’t stop laughing and was trying to keep my drink inside my mouth.
He didn’t stand a chance for being taken seriously after that. I just stayed in the very nice and cozy hallway with the female friend I had come along with and Olger’s other far funnier mate, Joe. Joe made me laugh even more, as he actually seemed to posess a brain. When Olger was fed up with his ‘catch’ being in between the legs of someone else, he went to fetch beer. That was received very well with my friend and his. Though Joe was having trouble keeping his glass straight for I was camping between his legs, wobbling. They were out of chairs, what else was I supposed to do?

Anyway, it was a nice meetup.

We started emailing, and next thing you know we agreed to meet after a night of babysitting. He rescued me there (a long an boring story). It was too late to go to a pub or cafe to drink anything at that point.
‘Come’, he said, being a good sport, ‘we’ll go to your place’.
‘Doesn’t your girlfriend mind if you do?’I asked surprisedly.
‘We just broke up last week, didn’t I tell you?’ he said, with a radiant smile. OK, so I don’t have to worry about her.
It went okay, both on my bike.
We arrived at my home, went up. He went to the toilet.
When I went in my room, the two beds in it were standing towards two opposite walls.
‘That’s not really sociable, let’s slide them together. That way we will be able to talk’, was what I was thinking. Was I really that naive? Yes, I was that naieve.
Then Olger came into the room.
Time for my own little ritual.
Brushing teeth, going to the toilet. Tired. Boom, in bed. Lights off.

What’s that I am feeling? A hand up my shirt. O, god. Tell me this isn’t happening? Oh yes, an exploring hand. Relax, if you don’t respond he surely won’t continue? Thought wrong! The hand goes on, comes in places that are defenitely not ‘by accident’. I could say ‘hello, what are we doing there?’ but that feels a bit strange now, so still going for the option to shut up and wait until it’s over.
Oh god, knickers have been found. He’s really going for it in the dark, has trouble finding the right direction though. So glad there’s not a satnav for such destinations. Yet.
‘It’s alright, let it be’, I say friendly. I want to go to sleep. But he is not going to give up that easily. He finds what he was looking for and doesn’t demand anything from me, surprisingly. I haven’t done a thing until now. I just lay there and have to actively keep myself awake as I’m so tired.
It is becoming more annoying when he starts breathing. Everywhere he breaths it gets cold now, yikes!
‘Just let it be’, I say again. I try to get my knickers back on. He lets me, then pulls it down again. Sigh. Then he comes laying next to me. A warm body in a shirt and boxer.
‘Come, it’s your turn to do something now’, I tell myself, though thankfully not out loud. I stick out my hand, in the area where I expect his boxer to be. In the dark it’s not that easy to tell, especially under blankets. I don’t feel anything, not even an erection. Is that his belly?
‘Aaah!’ he moans. I’m surprised. What was that? Then I realize he just came. Wow, that was easy! I didn’t even have to touch him for real. Good for me. Just like Forrest Gump. Back to sleep it iszzzzz….

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , ,

Vergeten vriendje/ Forgotten boyfriend

Ik kom de woonkeuken van ons studentenhuis binnen. Op de bank Peter, het vriendje van Hannah, een van m’n huisgenoten. Hij zit erbij alsof hij zich op een zonnig balkon aan de Franse Riviera bevindt.
In badjas, met krant. De croissantjes en thee ontbreken nog.
Hoewel het gekker kan, valt zijn aanwezigheid me op. Ik weet alleen niet waarom.
We raken aan de praat over het weer, de krant en andere zaken.
Dan valt het kwartje bij mij ineens: ‘waar is Hannah eigenlijk?’ De ontbrekende factor.
‘Oh ja, die is eh…weg. Ik was aan het douchen en zij moest al naar college. Ze heeft de deur per ongeluk op slot gedaan toen ze wegging, dus ik kan er niet meer in. Mijn kleren en m’n telefoon liggen binnen’.
Peter zegt het op een toon alsof ze de pindakaas is vergeten, terwijl hij kalm verder in z’n krant bladert.
Nu weet ik dat je van alles kunt vergeten; je sjaal, je muts, je jas, je rugzak, je fietssleutels, je aanhangwagen, maar dat je vriendje nog onder de douche staat? Die kende ik nog niet.
‘Weet je haar nummer uit je hoofd? Je mag mijn mobiel wel even gebruiken!’ is het enige wat ik kan bedenken om te helpen.
‘Oh, als dat zou kunnen zou dat heel fijn zijn!’
Ik geef hem mijn telefoon.
Een klein halfuur later staat Hannah hijgend van schaamte in de keuken.
‘Oeps’, zegt ze met een glimlach. Peter lacht. Hij is allang blij dat hij z’n broek weer aan kan trekken.

Meer lezen? Dit is onderdeel van de bundel Het Studentenhuis

I enter the livingkitchen of our student home one morning, where I find Peter, the boyfriend of Hannah, one of my roommates. He sits there like he’s situated at the French Riviera. In his bathrobe, reading the newspaper.
Only the tea and croissants are missing. 
Things could be much stranger, but it caughts my attention somehow. I just don’t know why exactly. We start talking about the weather, the newspapers and all kinds of (un)interesting business.
Then I realize what’s missing:
‘Where’s Hannah?’

I just noticed she’s missing in this whole scene.
‘Oh yeah, she’s eh….gone. I was taking a shower and she had to head off to college. She accidentally locked her door when she left, so I can’t enter the room. My clothes and phone are all inside’.
I’m slightly stunned. I am aware of the load of things one can forget in a hurry: your scarf, your hat, your coat, your cyclingkeys,your  trailer, but about your boyfriend still being in the shower?
That one is new to me.

‘You know her phone number by memory? You can use my mobile if you want!’ I offer. 
‘Oh, if that’s possible then yes please!’
I hand him my phone.

About half an hour later Hannah is panting of shame on the doorstep.
‘Oops’ she says to Peter, with a guilty smile. 
He’s just happy he can put his trousers back on.

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Cadeautje /Present

Voor de vrouw van m’n beste vriend moest ik een cadeautje kopen. Ik had geen idee wat, belde hem op om te vragen waar ik haar blij mee kon maken.
‘Bloemen’, zei hij. Makkelijk mannenantwoord.
‘Nee, ik wil wel iets zinnigs aanschaffen’, zei ik. Ik wilde iets kopen wat ik zelf ook leuk zou vinden. Ik heb niks met bloemen.
‘Bloemen zijn toch leuk?’ vroeg hij verbaasd.
‘Het punt is dat ik me nu in de Expo bevind, schat. Ze hebben hier geen bloemen, maar mogelijk wel design dingetjes. Daar houden jullie toch zo van?’ ik had erover nagedacht.
‘Nou, wat zie je allemaal staan dan?’ vroeg hij.
‘Kalenders, bekers met tieten…’, begon ik op te sommen.
‘Bekers met WAT?!’ vroeg hij ontstelt.
‘Tieten. Of nou ja, ik geloof dat het eigenlijk uiers zijn, hoor. Er zitten zelfs gaatjes in. Kun je leuk uit de verkeerde kant drinken’, zei ik droogjes. Gevolgd door een grinnik.
‘Die mag je niet kopen hoor!’, waarschuwde hij me. Toen zag ik wat anders.
‘Ze hebben hier ook eendjes’.
‘Eendjes? Wat voor eendjes?’ vroeg hij.
‘Nou, die eendjes die je in het bad kunt gooien’. Ik tilde een doosje op. Een rood eendje, met opgeschilderde stockings, vurige lippen en lange wimpers.
‘Hmm ‘t Is wel een beetje een hoerig eendje’, zei ik toen ik het opschrift “batterijen niet meegeleverd” zag staan.
‘Waarom dan?’ nieuwsgierig.
‘Nou, ik geloof dat het stiekem ook een vibrator is’, giechelde ik.
‘Nee, je kan toch niet bij mij aankomen en mijn vrouw daarmee verrassen? Dat wordt toch wel een beetje te intiem allemaal’. Hij zuchtte.
‘Verkopen ze eigenlijk wel normale dingen daar bij die Expo van je?’ vroeg hij. Ik begon het me af te vragen. Toch stuitte ik nog op iets leuks, waar ik enkele uren later mee aankwam. Zijn vrouw was blij, ik nam plaats aan tafel, bij de kinderen waar ik regelmatig op paste.
Hij keek me aan, met een lichte grijns. Het delen van een onschuldig geheimpje.
‘Ik zei het, ik neem wat behoorlijks mee’, deed ik nog een duit in het zakje. Met een grijns. Hij moest moeite doen om niet in lachen uit te barsten.
‘Wat is er?’ vroeg zijn vrouw nieuwsgierig.
‘Oh niks’, zei ik met een glimlach, richtte me toen tot hem, en sprak alleen ‘bzzzzzzzzzz’, waarop we alsnog in stereo in lachen uitbarstten.

I had to buy a present for the wife of my best friend. I had no idea what to get her, so I phoned him to ask what she would like to receive.
‘Flowers’ he replied.
‘No, I want to buy something sensible’. At the time, I only wanted to buy things I would like to receive myself. I don’t care much for flowers. Not my kind of present. 
‘Flowers are sensible?’ he replied surprised.
‘Point is, I am currently at the Expo, dear, they don’t have flowers here, but they might have some designer stuff. The two of you like that, don’t you?’ I explained, because I did think it through.
‘Okay, so what do you see?’ he caved in.
‘Calendars, cups with tits….’I summed up.
‘Cups with WHAT?!’ he asked, shocked to the bone.
‘Eh…tits. Well, I think they’re technically udders actually. They even have holes in them, so you can drink from them from the wrong side if you wish’ I said, laughing a bit.
‘You cannot buy those!’ he warned me. Then I saw something else.
‘Oh look, they’ve got ducks here aswell’, I mentioned cheerfully.
‘Ducks? What kind of ducks?’ surprised voice.
‘Just the kind of ducks you throw in a bathtub’. I lifted one of the boxes. A red duck, painted stockings on it, complete with hot lips and that same kind of eyes.
‘It IS a bit of a whory duck, in honesty’.
‘Why is that?’ curious.
‘Well, I think it’s technically a vibrator aswell’, I giggled.
‘No, you can’t come to my door and surprise my wife with that. That’s way too intimate!’ he sighed.
‘Do they sell normal things at all at this Expo of yours?’ I wasn’t sure at this point. Then I found something nice after all, which I bought and brought with me, some hours later.
His wife was happy with the present I got her. I found a spot at the table, sitting in between the children. I was their babysit.
He looked at me with a slight grin. Sharing an innocent secret.
‘I told you I would bring something decent’ I said grinningly. He was trying very hard not to laugh.
‘What’s up?’ his wife asked curiously.
‘Oh, nothing’, I said smiling, then turned my head towards him, said nothing but ‘bzzzzzzzz!’ after which we shared a laugh. It was a good start to the party.

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Hetzelfde gezicht / Same face

Mijn broer Paul is nog niet zo heel lang het huis uit, als ik op een goed moment bij hem logeer.
Ik ben een klein onderdeurtje van een jaar of 12.
Hij is in de grote stad gaan studeren, waarbij hij een verdieping deelt met een jongen genaamd Danny.
Danny heeft een vriendin, Anita, die ik in het voorbijgaan (op en neer naar de wc, bijvoorbeeld) weleens in de meest wonderlijke outfits voorbij heb zien komen -waar ik niks van begrijp, in de zin dat het me opvalt tot het moment dat ik het aan m’n broer gemeld heb om me vervolgens op de boterham met pindakaas te storten die hij voor me gesmeerd heeft, dat werk.
Eigenlijk zie ik ze nooit zoveel, maar ik weet wel dat Danny er woont en dat Anita zijn vriendin is.
Op een avond staat mijn broer net met een hoop heisa de kunst van het koken uit te voeren, als de deurbel gaat.
‘Kun jij even open doen?’ vraagt hij mij, omdat hij net ruzie heeft met een pan gehakt en kruiden die niet helemaal doen wat ze volgens de verpakkingen van diverse zaken wel horen te doen.
Ik haast me op mijn blote voeten springerig naar de voordeur.
‘Jezus, Paul, ben je gekrompen?!’ vliegen me de woorden van een oprecht waanzinnig verbaasde Anita naar het hoofd, die daar blijkt te staan.
‘Ehh ik ben Iris, zijn tien jaar jongere zusje’, antwoord ik, eveneens verbaasd en met grote ogen.
‘Jemig wat lijk je op hem! Echt twee druppels water!’ roept Anita, nog steeds zwaar verbaasd en duidelijk niet over de schok heen.
Ik wist dat ik op mijn broer leek, maar niet dat het zó erg was dat mensen ervan gingen denken dat het menselijk mogelijk is om te krimpen…

My brother Paul hasn’t been living on his own for very long, when I stay over there.
Being a bouncing bunt of about 12 years of age.
He went to study in the big city, renting a shared appartment with a boy called Danny.
Danny has a girlfriend, Anita whom I’ve come across with (going to the toilet, for instance) every now and then in some quite off outfits -which never have made any sense to me, I only notice long enough to mention it to my brother, who successfully distracts me with a freshly made peanutbutter sandwich, that kind of things.
I actually hardly ever see both, but I do know Danny lives next door and that Anita is his girlfriend.
On one night my brother is performing the art of cooking with a lot of hoopla, when the doorbell rings.
‘Can you open it?’ he asks me, because he is just having a fight with a frying pan filled with minced meat and herbs, which aren’t acting out the way it says they are supposed to do on the packages they came in.
Barefeet I bounce my fleet feet to the front door.
‘Jesus, Paul, have you shrunk?!’ the words are blastered in my face by Anita, who’s apparently at the door and sounds sincerely shocked.
‘Err I’m Iris, his junior sister by ten years’, I answer equally shocked, with big eyes and hugely surprised.
‘My god you’re his speaking image! Really, like two peas!’ Anita urges, still incredibly surprised and not quite finished being in shock really.
I was aware of the fact I look like my brother, but I wasn’t aware that it was so ‘bad’ that it makes people think that it’s actually humanly possible to shrink…

 
Leave a comment

Posted by on May 19, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Hoe ik aan mijn date kwam /How I got a date

Met een vriendin aan de telefoon:
‘Kom je mee naar een feestje?’
-‘Eh, even denken’
‘Neehee, niet nadenken, gewoon ja zeggen!’
-‘Jamaar, ehm’
‘Hou op, het wordt hartstikke leuk, ik regel een date voor je!’
-‘Oh god, wie? Ken ik ‘m? Is-ie een beetje leuk?’
‘Tuurlijk is-ie leuk. Jouw type. Ook raar. Ik snap niks van die gast. Hij heeft blond haar’
-‘Ja? En? Dus? Val ik op blond dan? En sinds wanneer ben ik raar??’
‘Ja toch? Ik dacht dat blond jouw type was? En ik vermoed een geboortedefect.’
-‘Okee, als jij het zegt…’
‘Regel ik. Hij heet Tonny trouwens’
-‘Oh. Dus ik val op blonde, rare Tonny’s?’
‘Ja, en ik neem er vanavond eentje mee’
-‘Goed, wat moet ik aan?’

On the phone with a friend
‘Are you coming along to a party?’
-‘Eh, let me think’
‘Nohoo, don’t think, just say yes!’
-‘Yesbut, ehm’
‘It’s gonna be great fun, I’ll fix you up with a date!’
-‘Oh god, who? Do I know him? Is he nice at all?’
‘Ofcourse he’s nice. Your type. Weird aswell. I don’t understand him a bit. He’s blonde’
-‘Yes? And? So? I am attracted to blondes? And since when am I weird??’
‘Yes, right? I thought blondes were your type? And since your birth, I suspect weird genes’
-‘Okay, if you say so…’
‘I arrange it. His name is Tony, by the way’
-‘Oh. So now I’m attracted to blonde, weird Tony’s?’
‘Yes, and I will bring one tonight’
-‘Okay, where do I meet you guys?’

 
Leave a comment

Posted by on May 19, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , ,

Skinny jeans

Ik kom op een feestje. Een van de eerste dingen die ik hoor:
‘Oh, met jou kun je zo ontzettend lachen!’ een verlegen glimlach ontsnapt m’n mond, want waar ken ik deze sympatiekeling van? De volgende eroverheen:
‘Oh ja, jij was diegene met die witte skinny-jeans!’
Nu staat het schaamrood me op de kaken.
Ik ben iemand die niet zo van kleren kopen houd. Zonder vriendinnen ben ik na het winkelen dagen niet te genieten. Word ik zelf ook niet vrolijk van.
Daar is niet altijd mogelijkheid toe. In dit geval was ik met manlief in het buitenland. Ik moest iets kopen om aan te hebben voor het bijwonen van een trouwerij.

Ik was straal vergeten om voor die gelegenheid wat in te pakken. Manlief had het makkelijk, met zijn standaard outfit van een zwarte broek, zwarte schoenen en overhemd. Kat in bakkie.
Ik daarentegen had net nieuwe gympen gekocht. Leuk. Maar niet geschikt voor een trouwerij, met die doodskoppen op de zijkant (die ik ook pas had opgemerkt toen we de winkel al uit liepen…). Er moest nog iets boven. Winkel in. Broek gevonden in mijn maat en redelijke kleur (spierwit, maar anders werd het Hawaiiaanse print en nee, dat ben ik niet). Afrekenen. Terug naar het hotel.
Omkleden.
‘Goh, die broek zit wel erg strak om de enkels’, denk ik nog, terwijl ik m’n voeten door de pijpen heen pers. Ik trek ‘m op, knoop dicht. Broekband boven zit erg los. Ik kijk in de spiegel. Oh. Mijn. God.
‘Wat heb jij nou gekocht?’ vraagt manlief verbaasd, mijn blik volgend.
‘Oh no, volgens mij heb ik een skinny jeans gekocht!’ ik sta kreunend van ellende en zelfspot voor de spiegel. Ik heb MODE gekocht. En dit is precies de reden dat ik dat nooit doe. Een strijkplank, spaghettisliert, breinaald, tandenstoker. Meer kun je d’r niet van maken. En het is te laat om terug te gaan. Heb ik ook helemaal geen zin in. Riem om (kanariegeel, dat kan d’r ook nog wel bij, welja) zodat het tenminste lijkt of de broek past. Naar het feest.
Ik probeer me achter m’n eigen billen te verstoppen. Die ik niet heb. Kansloos, dit.
Gelukkig verpest ik de jeans, eenmaal thuis gekomen, al gauw doordat ik per ongeluk een rode trui mee was. Een ongesteld geworden skinny jeans komt de trommel weer uit. Briljant.

En nu dus, op een feestje, word ik juist aan de hand van de betreffende jeans weer herkend. Die ik niet eens aan heb, trouwens. Die ligt inmiddels als poetsdoek in de lappenmand. Maar verder werd het een gezellige avond.

So I enter a party. One of the first phrases I hear:
‘Oh, I had such a great laugh with you!’ I smile shyly, for I have no idea who this nice person is? It does sound awfully nice though. The next comment I immediatly hear is:
‘Oh, you were the one with the white skinny jeans!’
Now I’m quite ashamed. I will have to explain this.
I don’t like shopping. Without female friends, I am grumpy for days. Not a good plan.
For this particular event, I had no such possibility.
Hubby and me were abroad. I had to buy something to wear to attend a wedding.
I’d completely forgotten to pack decent clothes for the occasion (it wasn’t sure if we would make it, timewise). For hubby it was easy, him usually being dressed in black trousers, black shoes, completed with a shirt, he was good to go anywhere.

I just bought new allstars. Very nice, but those drawings of skulls? Not very appropriate for a wedding (I hadn’t noticed the skulls until we walked out the store), so I had to buy something that at least matched the color a bit.
We went into a shop. Found a trouser in my size and an okay-color (white, but the only alternative seemed to be Hawaiian and that’s really not for me). Paid for it. Back to the hotel.
Getting dressed.
‘Hmm it’s awfully tight around the ankles!’ I’m thinking, while I try to push my feet through the pipes. I pull it up, close the button. The upside is quite loose. I look at myself in the mirror. Oh. Dear. God.
‘What on earth did you buy?!’ my husband asks me surprised, looking at what I’m staring at.
‘Oh no, I think I’ve bought one of them skinny jeans’ I say disappointed and unhappy. I have bought fashion. It doesn’t suit me. An ironing board, piece of spaghetti, knittingneedle, toothpick. And now it’s too late to go back. Nor do I want to. I put on a beltbuckle (in fluorescent yellow, ofcourse, why not?!) because the pants are too wide on top and whoppa, to the wedding.
I try to hide behind my own buttocks. I don’t have one. 
Thankfully I mess up the jeans quite quickly once at home, since I accidentally wash it in the same turn with a red sweater. Like it’s just gotten it’s period, that’s how it comes out. Oh well. Chanceless, this.

And now, at a party, I’m being recognized by these skinny jeans, which I am not even wearing at the moment.
By now it’s safe in the basket of cleaning supplies. But still, the party was very nice.

 
Leave a comment

Posted by on May 19, 2014 in Daily life

 

Tags: , , ,

 
%d bloggers like this: