RSS

Monthly Archives: May 2014

Homohuwelijk / Gay marriage

Degenen die tegen zijn hoor ik vaak roepen ‘ik heb niks tegen homo’s en lesbo’s, maar…..’ en dan denk ik: je bent dus wel tegen. Als je er niks op tegen hebt, dan kan het je echt niet bammen wie er gaat trouwen, als ze maar gelukkig zijn.
Ooit was een familielid van me samen met iemand die ik niet mocht, een hetero stel.
Ze hadden trouwplannen. Ik was fel tegen.
Ik wilde gewoonweg niet dat diegene op wat voor manier dan ook familie van me zou worden. Ik accepteerde diens aanwezigheid, wist dat ik me erbij neer te leggen had, maar dat was het dan ook.
De helft van het stel waar ik aan gerelateerd was wist donders goed hoe ik over het liefje dacht. Ik heb niet met protestborden rondgelopen, mijn gezicht was voldoende.
Volgens mij voelen de opposities van het homohuwelijk zich net zo.
Zogenaamd hebben ze geen bezwaar, maar als het er ook maar enigszins op lijkt dat het niet vanzelf verdwijnt, springen hun nekharen overeind. De meest grote lariekoek komt op tafel waarom het niet zou mogen.
God bijvoorbeeld, want religie, daar schuif je zo makkelijk alles onder. Net een groot vloerkleed. Normen, waarden, gebruiken, culturele zaken; alles past eronder. Terwijl ik mensen de hele dag ‘godver’ en ‘kanker’ hoor roepen en elke paar seconden wordt er iemand ‘per ongeluk’ neergeschoten. Alsof God dat goed zou hebben gevonden. ‘Gij zult niet doden’, is het immers. Dus zo religieus zijn ze nou ook weer niet. En ja, dat is kort door de bocht. Net zo kort door de bocht als een homohuwelijk niet toe te staan op grond van religieuze waarden overigens

The ones who are against it, always claim ‘I have nothing against gays or lesbians, but…’ which makes me think instantly: so you are against it. If you’re not against it, you couldn’t care less who got married, as long as they’re happy.
A relative of mine once had a relationship with someone I didn’t like. They had plans to get married. I was very much against it. I really didn’t want this person to become my family in any way whatsoever. I accepted the presence of this person,, I knew I had to live with it, but that was about it.
My relative knew my feelings about this loved one very well. My protest was very much passive agressive. The whole family knew I wasn’t for this union. 
I think the ones opposing gay-marriage feel pretty much the same. They pretend they have no objections, but if it even looks like it’s not gonna disappear on it’s own, they become frightened. And for the most stupid reasons possible.
God, for instance, since religion is such an easy score to make. Slam dunk, just like in the sports field. Norms, values, common uses, cultural habits: everything is covered with that one.
Meanwhile I hear one ‘goddammit’ after another ‘fuck’ running around in the streets, and every few seconds someone gets shot to death while the bible says ‘thou shalt not kill’. So they cannot be THAT religious. And yes, that’s a cheap shot.
Just like it’s a cheap shot to be against gay marriage on religious grounds, by the way.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 23, 2014 in Uncategorized

 

De vraag / The question

In mijn leven ben ik 4,5 keer ten huwelijk gevraagd. Die halve was, hoe kan het ook anders, mijn daadwerkelijke echtgenoot (zul je altijd zien).
Een van de keren verliep het als volgt:

Ik studeerde vrij ver weg van de stad waar ik vrienden had. Van de bewoonde wereld, eigenlijk.
Er werd in mijn studentenstad een gala georganiseerd. Zo’n verkleedpartij, dat stond nog op mijn ‘bucket list’!
Nu wilde ik wel echt gevraagd worden door de man van mijn dromen.
Probleempje: die had ik niet. Wat nu te doen? Iemand vragen waarvan ik wist dat die wel een pak had, was mijn eenvoudige oplossing.
Een vriendin had een huisgenoot die al vaker op een gala was verschenen. Ik had het pak, met hem erin, ook al eens gezien als hij ladderzat over de drempel kwam rollen. Volop bezweet, knisperend van het bier wat tot ruimschoots in z’n revers zat. Hij zag er goed uit op zo’n moment, vond ik. Waar een pak al niet goed voor is…
Weer bij die vriendin over de vloer, vroeg ik aan ‘m of hij zin had in een gala.
Ja hoor, geen probleem.
Toen ik de volgende ochtend nog even op z’n kamer kwam klieren en zijn agenda vond, met allerlei wereldkundige feiten waar ik nog nooit van had gehoord, vermaakten we ons met de inhoud ervan.
Een van de vele lijstjes die de omtrek van de aarde vertelde, netnummers in het buitenland, de stand van de maan, de inhoud van je glas nadat je het leegdrinkt, drachttijd bij een olifant, het gemiddelde gewicht van een liliputter aan zee in een raket naar de maan, betrof ook de benoeming van jubilea in huwelijksvorm. De eerste bleek papier te zijn. Volgens deze agenda na een jaar. Het tweede jaar werd het karton, het derde leer.
‘Nou, lekker stevig huwelijk, het wordt pas na een paar jaar wat’, sprak ik schamperend, gevolgd door ‘dan moet je wel vroeg trouwen, anders komt het nooit meer goed’. Waar ik niet op had gerekend was zijn lollige opmerking daar achteraan:
‘Ja, nou! Wil je met me trouwen dan?’ waarop ik grinnikend zei: ‘tuurlijk schat, zullen we gewoon het gedeelte van verliefd zijn overslaan dan?’ en we beiden in lachen uitbarstten.
Toch leuk, zo’n agenda.

Het gala werd heel gezellig.

In my life, I have been asked to marry 4,5 times. The half being, of course, the one I actually married.
One of the times it went like follows:

I was studying at a University on quite a distance. I was being away from friends, family, acquantainces. From the world, in a way.
There was a gala being organized, which I wished to attend. It was an item on my bucketlist.
Being a girl, I wanted to be asked properly by the man of my dreams. Little problem: I hadn’t. So now what? Asking someone who I knew and who DID have a suit, seemed like the most proper solution.

A friend of mine had a roommate who I knew had attended several galas.
I had seen the suit, with him in it,when he came home loaded and filled with beer in every piece of cloth that could absorb any. He looked adorable at such moment. The miracles of a suit.

When I visited my friend again, I asked her roommate if he would mind going to the gala with me.
No problem.
So when I entered in his room the next day to play and bother him, I found his agenda. Filled with worldly knowledges I had never heard of before. We quite enjoyed ourselves with it. One of the lists with the circumference of the earth, area codes around the world, the position of the moon, the containing of your glass after finishing your drink, the average weight of a leprachaun on the beach in a rocket ship to the moon, also consisted the values of wedding anniversaries. The first one turned out to be paper, after a year. The second year it became cardboard, after that leather.

‘Well, that’s a solid marriage, it only becomes something good after a few years’, I said scoffing, followed by, ‘you have to marry early, or it will never become anything solid’.
I had not anticipated on his funny remark:
“Yes, well: shall we get married then?” to which I replied: ‘Sure honey, let’s just skip the part where we fall in love’ and we both started laughing.

Nice, having fun with nothing but an agenda.

The gala was indeed very nice.

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Forrest Gump-moment in bed

Ik zou een drankje gaan doen met Olger. Olger, de rokkenjager. Dat wist ik toen nog niet. Ik had wel door dat ik bepaald niet de enige was die zich in zijn ‘vizier’ bevond. Hij had een vriendin, dus nam ik het niet zo serieus.
Ik was nog nooit zo langdurig benaderd door een jongen. Een uur. Meestal haakten ze, na een minuut of vijf, af, na enkele ‘gevatte’ opmerkingen van mijn kant.
We hadden elkaar leren kennen op de studentenvereniging waarvan we beiden lid waren, zij het van andere vestigingen. Hij was de eerste die een echte pickup line gebruikte. Ik schoot zo in de lach dat ik bijna cola door m’n neus spoot.
‘Kom je hier vaker?’ nadat ik al gezegd had dat dit de eerste keer was dat ik me in deze stad (Leiden) bevond.
‘Wat is er?’ ook nog, toen ik blauw aan begon te lopen van het lachen en de pogingen de rest van de cola binnen te houden.
Kansloos.
Ik bleef op de knettergezellige gang hangen met de vriendin met wie ik gekomen was en Olger’s ultralollige kompaan, Coen. Die maakte me eigenlijk nog meer aan het lachen, maar dan met z’n intelligentie.
Toen Olger het zat was dat zijn vermeende  verovering nu tussen de benen van Coen hing, ging hij bier halen. Dat werd met gejuich door de vriendin en Coen ontvangen. Al kon laatstgenoemde z’n glas amper recht houden met zo’n wiebel tussen z’n benen, waar ik besloten had te kamperen. Je moet wat, als de stoelen op zijn. Enfin. Het was gezellig en bleef dat.

Uiteindelijk spraken we af na wat over en weer emailen. Hij zou langskomen nadat ik een avond ergens had opgepast. Door enorm gedoe (lang, oninteressant verhaal) was het inmiddels te laat om nog ergens wat te gaan drinken.
‘Kom’, sprak hij goedgemutst, ‘we gaan wel naar jouw huis’.
‘Vindt je vriendin dat wel goed?’ vroeg ik nog.
‘Dat is net van de week uitgegaan’, antwoordde hij, met een grote glimlach. Niets waar ik me zorgen om hoefde te maken dus.
Met z’n tweeën op de fiets ging prima.

Eenmaal bij mij thuis, naar boven. Olger ging vast naar de wc.
Op mijn kamer aanschouwde ik twee losse eenpersoonsbedden.
‘Dat is ook ongezellig’, dacht ik bij mezelf, ‘kom, ik schuif de bedden tegen elkaar aan. Kunnen we nog wat praten en  ziet er wat gezelliger uit’. Was ik echt zo naïef? Ja, ik was echt zo naïef. Niet in de laatste plaats omdat dat was wat er meestal (lees: altijd) gebeurde. Bij mij dan.
Toen stond Olger m’n kamer. Tijd om mijn avondritueel te doen.
Tanden poetsen, toilet maken. Moe. Plof, in bed. Licht uit.
Wat voel ik daar? Een hand onder m’n shirt. O, god. Het zal toch niet waar zijn? Ja hoor. Een hand op verkenningstocht. Ontspannen, bij totaal geen respons houdt het toch vanzelf wel op? Nee dus. De hand gaat verder, komt in gebieden die beslist niet ‘per ongeluk’ zijn. Zeggen ‘wat ben je aan het doen?’ is op dit punt ook een beetje vreemd, dus dan toch maar weer de optie mond dicht en stokstijf blijven liggen.
Oeps, onderbroek is ontdekt. Gemor en gesjor. Hij doet moeilijk in het donker. Blij toe dat daar nog geen navigatie voor is.
‘Laat maar joh’, zeg ik geruststellend. Alsof het huiswerk is. Een vervelende wiskundesom bijvoorbeeld. Ik wil slapen. Hij geeft alleen niet zo snel op. Hij vindt wat-ie zocht en is verbazingwekkend onveeleisend naar mij toe. Ik heb nog helemaal niets gedaan op dit moment. Ik lig en moet moeite doen om wakker te blijven. Het wordt vervelender als hij ook begint uit te ademen. De delen waarover zijn adem zich verspreid worden nu ook nog koud, bah.
‘Laat maar joh’, zeg ik nogmaals. Ik doe een poging me weer in mijn onderbroek te krijgen. Hij laat het toe, trekt dan het goed weer omlaag.
Zucht. Dan komt hij naast me liggen. Een warm ander lijf in shirt en boxer.
‘Kom, doe ook eens wat’, spreek ik mezelf toe (gelukkig niet hardop..). Ik steek m’n hand uit, ongeveer in het gebied waar ik zijn boxershort vermoed. Zo half onder de dekens, in het donker, is dat niet zo heel erg makkelijk. Ik voel niks, ook geen erectie. Is dat z’n buik?
‘Ahhh!’ kreunt hij ineens, vrijwel in m’n oor. Verbaasd kijk ik op. Wat was dat? Dan realiseer ik me dat hij is klaargekomen. Verrek, dat ging gemakkelijk! Ik heb ‘m zelfs niet aan hoeven raken…. Dat scheelt. Net Forrest Gump.  En nu lekker slapen!

 

I was going to have a drink with Olger. Olger, a real Casanova. I didn’t know that. I had noticed I wasn’t the only one he fancied. He had a girlfriend, so I didn’t take any of it very seriously.
I had never been seduced by a boy for so long. An hour. Usually they were gone after a few of my ‘clever’ remarks. Within five minutes. I’m not the best flirt.

We got to know each other at a student association, a few weeks earlier. We were both a member, but in different cities. He was the first one to use an actual pickup line, which made me laugh so hard I almost poured my drink out in a sneeze.
‘Do you come here often?’ after I told him I never visited this city before.
‘What is wrong?’, when I almost turned blue because I couldn’t stop laughing and was trying to keep my drink inside my mouth.
He didn’t stand a chance for being taken seriously after that. I just stayed in the very nice and cozy hallway with the female friend I had come along with and Olger’s other far funnier mate, Joe. Joe made me laugh even more, as he actually seemed to posess a brain. When Olger was fed up with his ‘catch’ being in between the legs of someone else, he went to fetch beer. That was received very well with my friend and his. Though Joe was having trouble keeping his glass straight for I was camping between his legs, wobbling. They were out of chairs, what else was I supposed to do?

Anyway, it was a nice meetup.

We started emailing, and next thing you know we agreed to meet after a night of babysitting. He rescued me there (a long an boring story). It was too late to go to a pub or cafe to drink anything at that point.
‘Come’, he said, being a good sport, ‘we’ll go to your place’.
‘Doesn’t your girlfriend mind if you do?’I asked surprisedly.
‘We just broke up last week, didn’t I tell you?’ he said, with a radiant smile. OK, so I don’t have to worry about her.
It went okay, both on my bike.
We arrived at my home, went up. He went to the toilet.
When I went in my room, the two beds in it were standing towards two opposite walls.
‘That’s not really sociable, let’s slide them together. That way we will be able to talk’, was what I was thinking. Was I really that naive? Yes, I was that naieve.
Then Olger came into the room.
Time for my own little ritual.
Brushing teeth, going to the toilet. Tired. Boom, in bed. Lights off.

What’s that I am feeling? A hand up my shirt. O, god. Tell me this isn’t happening? Oh yes, an exploring hand. Relax, if you don’t respond he surely won’t continue? Thought wrong! The hand goes on, comes in places that are defenitely not ‘by accident’. I could say ‘hello, what are we doing there?’ but that feels a bit strange now, so still going for the option to shut up and wait until it’s over.
Oh god, knickers have been found. He’s really going for it in the dark, has trouble finding the right direction though. So glad there’s not a satnav for such destinations. Yet.
‘It’s alright, let it be’, I say friendly. I want to go to sleep. But he is not going to give up that easily. He finds what he was looking for and doesn’t demand anything from me, surprisingly. I haven’t done a thing until now. I just lay there and have to actively keep myself awake as I’m so tired.
It is becoming more annoying when he starts breathing. Everywhere he breaths it gets cold now, yikes!
‘Just let it be’, I say again. I try to get my knickers back on. He lets me, then pulls it down again. Sigh. Then he comes laying next to me. A warm body in a shirt and boxer.
‘Come, it’s your turn to do something now’, I tell myself, though thankfully not out loud. I stick out my hand, in the area where I expect his boxer to be. In the dark it’s not that easy to tell, especially under blankets. I don’t feel anything, not even an erection. Is that his belly?
‘Aaah!’ he moans. I’m surprised. What was that? Then I realize he just came. Wow, that was easy! I didn’t even have to touch him for real. Good for me. Just like Forrest Gump. Back to sleep it iszzzzz….

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , ,

Zwarte schapen/ Black sheep

Bijna iedereen heeft er een in zijn familie: zo’n familielid dat niet wil deugen.
Iemand waar niemand mee vergeleken wil worden. Het zwarte schaap.
Gebeurt dat wel, zo’n vergelijking, dan zijn heftige excuses met blote knieën op de grond de enige remedie om ooit nog in een goed plaatje te komen. Heftige scheidingen van familiedelen vinden er anders plaats. Want die is het wel met die eens maar vond neef Zo en nicht Zus eigenlijk maar niks en is allang blij eraf te zijn. Die vindt weer dat oom Zo en tante Zus toch al slecht bij het behang kleurden en bovendien paste het aantal bordjes van dat ene servies steeds niet, dus afzinken in de Noordzee en tadaa, klus geklaard.
Ja, hebben we beeld?
In mijn familie is het niet veel anders.
Het familielid in kwestie leeft inmiddels niet meer.
Oma.
De ‘leuke’ verhalen zijn vooral de lachwekkend slechte. Het is echt kansloos. Zelfs op de begrafenis werden er vooral warme verhalen aan opa opgehaald (die was enkele jaren ervoor overleden). Van oma waren er alleen uit de oorlog nog prettiger zaken terug te vinden.
Huiverend hoorde ik van mijn zus hoe ze bij echtelijke ruzies altijd weer moet horen dat ze toch wel heel veel op haar moeder begint te lijken. Die op haar beurt, want zo gaat dat, aan moet horen dat ze op haar moeder, de gevreesde Oma, is gaan lijken. Het betere zout-in-de-wonde wrijven, zullen we maar zeggen. Gelukkig hoorde ik al van die truc ver voordat mijn echtgenoot zelfs maar in beeld was. Dus ik ben dat lot voor geweest. Bij ruzies roep ik:
‘Jemig, wat lijk JIJ op je schoonmoeder zeg!’

Everyone has one of those familymembers: one that can’t be ‘good’.
The person nobody wants to be compared with. The black sheep.
If such a comparison does happen, excuses, on ones bare knees wishing and hoping you will one day be forgiven are necessary.

Otherwise huge separations will take place in the family, because cousin This and cousin That couldn’t get along anyway, aunty Zero and uncle Nero didn’t match the wallpaper anyway and that special china didn’t match the number of people, so let’s throw them in the big ocean and whoppa: done with the evil.
Do we have an image?
Our family is no different. The one concerned is no longer alive. Grandma. The only ‘nice’ stories are the laughbably bad ones. It’s chanceless, really. Even at her funeral the warm remembrances that were spoken about were of granddad, since the last time grandma had been a pleasant woman had been during the war.
Shivering with fear I heard my sister telling how in marital fights, her husband likes to say she is starting to look like her mother. Who in return, since that’s the way it goes, keeps telling her mother how she’s starting to look like her mother, the feared Grandma. The best way to rub salt in a deep wound.
Thankfully I learned about this before I even met my husband. So I was well prepared. When we have a fight, I yell ‘bloody hell, you sound just like your mother-in-law!’

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Uncategorized

 

Vergeten vriendje/ Forgotten boyfriend

Ik kom de woonkeuken van ons studentenhuis binnen. Op de bank Peter, het vriendje van Hannah, een van m’n huisgenoten. Hij zit erbij alsof hij zich op een zonnig balkon aan de Franse Riviera bevindt.
In badjas, met krant. De croissantjes en thee ontbreken nog.
Hoewel het gekker kan, valt zijn aanwezigheid me op. Ik weet alleen niet waarom.
We raken aan de praat over het weer, de krant en andere zaken.
Dan valt het kwartje bij mij ineens: ‘waar is Hannah eigenlijk?’ De ontbrekende factor.
‘Oh ja, die is eh…weg. Ik was aan het douchen en zij moest al naar college. Ze heeft de deur per ongeluk op slot gedaan toen ze wegging, dus ik kan er niet meer in. Mijn kleren en m’n telefoon liggen binnen’.
Peter zegt het op een toon alsof ze de pindakaas is vergeten, terwijl hij kalm verder in z’n krant bladert.
Nu weet ik dat je van alles kunt vergeten; je sjaal, je muts, je jas, je rugzak, je fietssleutels, je aanhangwagen, maar dat je vriendje nog onder de douche staat? Die kende ik nog niet.
‘Weet je haar nummer uit je hoofd? Je mag mijn mobiel wel even gebruiken!’ is het enige wat ik kan bedenken om te helpen.
‘Oh, als dat zou kunnen zou dat heel fijn zijn!’
Ik geef hem mijn telefoon.
Een klein halfuur later staat Hannah hijgend van schaamte in de keuken.
‘Oeps’, zegt ze met een glimlach. Peter lacht. Hij is allang blij dat hij z’n broek weer aan kan trekken.

Meer lezen? Dit is onderdeel van de bundel Het Studentenhuis

I enter the livingkitchen of our student home one morning, where I find Peter, the boyfriend of Hannah, one of my roommates. He sits there like he’s situated at the French Riviera. In his bathrobe, reading the newspaper.
Only the tea and croissants are missing. 
Things could be much stranger, but it caughts my attention somehow. I just don’t know why exactly. We start talking about the weather, the newspapers and all kinds of (un)interesting business.
Then I realize what’s missing:
‘Where’s Hannah?’

I just noticed she’s missing in this whole scene.
‘Oh yeah, she’s eh….gone. I was taking a shower and she had to head off to college. She accidentally locked her door when she left, so I can’t enter the room. My clothes and phone are all inside’.
I’m slightly stunned. I am aware of the load of things one can forget in a hurry: your scarf, your hat, your coat, your cyclingkeys,your  trailer, but about your boyfriend still being in the shower?
That one is new to me.

‘You know her phone number by memory? You can use my mobile if you want!’ I offer. 
‘Oh, if that’s possible then yes please!’
I hand him my phone.

About half an hour later Hannah is panting of shame on the doorstep.
‘Oops’ she says to Peter, with a guilty smile. 
He’s just happy he can put his trousers back on.

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Cadeautje /Present

Voor de vrouw van m’n beste vriend moest ik een cadeautje kopen. Ik had geen idee wat, belde hem op om te vragen waar ik haar blij mee kon maken.
‘Bloemen’, zei hij. Makkelijk mannenantwoord.
‘Nee, ik wil wel iets zinnigs aanschaffen’, zei ik. Ik wilde iets kopen wat ik zelf ook leuk zou vinden. Ik heb niks met bloemen.
‘Bloemen zijn toch leuk?’ vroeg hij verbaasd.
‘Het punt is dat ik me nu in de Expo bevind, schat. Ze hebben hier geen bloemen, maar mogelijk wel design dingetjes. Daar houden jullie toch zo van?’ ik had erover nagedacht.
‘Nou, wat zie je allemaal staan dan?’ vroeg hij.
‘Kalenders, bekers met tieten…’, begon ik op te sommen.
‘Bekers met WAT?!’ vroeg hij ontstelt.
‘Tieten. Of nou ja, ik geloof dat het eigenlijk uiers zijn, hoor. Er zitten zelfs gaatjes in. Kun je leuk uit de verkeerde kant drinken’, zei ik droogjes. Gevolgd door een grinnik.
‘Die mag je niet kopen hoor!’, waarschuwde hij me. Toen zag ik wat anders.
‘Ze hebben hier ook eendjes’.
‘Eendjes? Wat voor eendjes?’ vroeg hij.
‘Nou, die eendjes die je in het bad kunt gooien’. Ik tilde een doosje op. Een rood eendje, met opgeschilderde stockings, vurige lippen en lange wimpers.
‘Hmm ‘t Is wel een beetje een hoerig eendje’, zei ik toen ik het opschrift “batterijen niet meegeleverd” zag staan.
‘Waarom dan?’ nieuwsgierig.
‘Nou, ik geloof dat het stiekem ook een vibrator is’, giechelde ik.
‘Nee, je kan toch niet bij mij aankomen en mijn vrouw daarmee verrassen? Dat wordt toch wel een beetje te intiem allemaal’. Hij zuchtte.
‘Verkopen ze eigenlijk wel normale dingen daar bij die Expo van je?’ vroeg hij. Ik begon het me af te vragen. Toch stuitte ik nog op iets leuks, waar ik enkele uren later mee aankwam. Zijn vrouw was blij, ik nam plaats aan tafel, bij de kinderen waar ik regelmatig op paste.
Hij keek me aan, met een lichte grijns. Het delen van een onschuldig geheimpje.
‘Ik zei het, ik neem wat behoorlijks mee’, deed ik nog een duit in het zakje. Met een grijns. Hij moest moeite doen om niet in lachen uit te barsten.
‘Wat is er?’ vroeg zijn vrouw nieuwsgierig.
‘Oh niks’, zei ik met een glimlach, richtte me toen tot hem, en sprak alleen ‘bzzzzzzzzzz’, waarop we alsnog in stereo in lachen uitbarstten.

I had to buy a present for the wife of my best friend. I had no idea what to get her, so I phoned him to ask what she would like to receive.
‘Flowers’ he replied.
‘No, I want to buy something sensible’. At the time, I only wanted to buy things I would like to receive myself. I don’t care much for flowers. Not my kind of present. 
‘Flowers are sensible?’ he replied surprised.
‘Point is, I am currently at the Expo, dear, they don’t have flowers here, but they might have some designer stuff. The two of you like that, don’t you?’ I explained, because I did think it through.
‘Okay, so what do you see?’ he caved in.
‘Calendars, cups with tits….’I summed up.
‘Cups with WHAT?!’ he asked, shocked to the bone.
‘Eh…tits. Well, I think they’re technically udders actually. They even have holes in them, so you can drink from them from the wrong side if you wish’ I said, laughing a bit.
‘You cannot buy those!’ he warned me. Then I saw something else.
‘Oh look, they’ve got ducks here aswell’, I mentioned cheerfully.
‘Ducks? What kind of ducks?’ surprised voice.
‘Just the kind of ducks you throw in a bathtub’. I lifted one of the boxes. A red duck, painted stockings on it, complete with hot lips and that same kind of eyes.
‘It IS a bit of a whory duck, in honesty’.
‘Why is that?’ curious.
‘Well, I think it’s technically a vibrator aswell’, I giggled.
‘No, you can’t come to my door and surprise my wife with that. That’s way too intimate!’ he sighed.
‘Do they sell normal things at all at this Expo of yours?’ I wasn’t sure at this point. Then I found something nice after all, which I bought and brought with me, some hours later.
His wife was happy with the present I got her. I found a spot at the table, sitting in between the children. I was their babysit.
He looked at me with a slight grin. Sharing an innocent secret.
‘I told you I would bring something decent’ I said grinningly. He was trying very hard not to laugh.
‘What’s up?’ his wife asked curiously.
‘Oh, nothing’, I said smiling, then turned my head towards him, said nothing but ‘bzzzzzzzz!’ after which we shared a laugh. It was a good start to the party.

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Wiskundeleraar/Maths teacher

Hoewel wiskunde, in het algemeen, als saai/vervelend/irritant wordt gezien, zou dat natuurlijk voor elk vak kunnen gelden. Er zijn weliswaar vakken waarbij de instant ‘vermaakfactor’ tamelijk hoog is, maar eigenlijk zijn het vooral de docenten die een vak leuker of vervelender maken.
Ik kende, bij mij op school, niet veel mensen die Frans een leuk vak vonden. De dame die dat gaf trok haar neus dusdanig hoog op dat je je afvroeg of ze de vloer überhaupt weleens zag. Laat staan de brugpiepers, die zich daar toch regelmatig onder bevonden.
Degene die Duits gaf was daarentegen weer dusdanig lief dat je als leerling totaal geen drang voelde om aan je werk te beginnen.
Hoe dan ook, ik begon dit stukje over docenten wiskunde en het toeval wil dat ik eigenlijk alleen maar leuke docenten heb gehad in dat vak. Met een ervan had ik een vriendschappelijke vechtpartij in het lokaal (kan dat dan? Ja, dat kan), waar een ander het werk van een leerling over ging schrijven.
Pardon?!
Ja.
Er zijn leerlingen die elkaars werk overschrijven. In dit geval was de leerling in kwestie daar mee bezig geweest, van tafel gelopen om bij een andere tafel een gesprek over iets heel anders te beginnen (Montessori-systeem, geen klassikale les) en had het over te schrijven schrift open en bloot op z’n tafel laten liggen.
‘Goh, dat kan ik ook wel’, sprak de docent die voorbij was komen lopen en de schriften onder elkaar zag liggen droogjes.
Hij nam plaats naast de twee andere, hoogst verbaasde leerlingen, begon het geheel over te schrijven. Opwindend gegiechel alom, want het was nu de kunst om te zorgen dat de jongen die van z’n tafel was weggelopen niks zou merken. Een soort surprise-party.
Puur vermaak. De jongen in kwestie was niet dom, maar heel lui en in dit geval wel degelijk hilarisch onopmerkzaam voor z’n omgeving. Nadat ruim een halve pagina schrift was overgeschreven, dreigde hij weer terug te lopen naar z’n tafeltje. De wiskundeleraar sprong haastig maar onopvallend op en liep terug naar z’n eigen plek.
De jongen nam plaats, zijn tafelgenoten deden braaf of er niks aan de hand was en richtten zich op hun eigen schriftjes. Ondertussen werd de jongen, zonder dit door te hebben, nauwlettend in de gaten gehouden. Door de hele klas.
Zijn gezichtsuitdrukking ging van nietsvermoedend (‘oh ja, daar gaan we weer’) naar verbaasd (‘huh?’) om vervolgens op te kijken, recht in de ogen van zijn publiek. Starende ogen. Die hem onder donderend gebulder uitlachten. Zijn uitdrukking werd er niet intelligenter op.
Dat waren nog eens tijden…

Even though Maths is considered to be, generally, a dull/nasty/complicated subject, this could be the case for any subject, obviously. Ofcourse there are some with a certain ‘entertainmentfactor’ is already present, but it’s mostly the teachers that make subjects either fun or horrid.
I didn’t know many people who truly like French class at my school, for instance. The lady teaching the subject held her nose up in the air so far there was doubt if she ever noticed the floor. Or the small juniors passing her by, as they were to be found in the area she refused to look at.
The one who teached German on the other hand, was such an utterly sweet person that no one ever felt the need or the urge to work hard. Or at all, for that matter.
However, I started this piece about Maths teachers and the fact is, I actually only had nice teachers for that subject. With one of them I had a friendly fight in the classroom (is that possible? Yes, it is), and another one who wrote someone elses notes into the notebook of a student.
Pardon?!
Yes.
There are pupils who will copy each others work, this is a known fact. In this case the pupil had started to copy someones work, had left the table to start a conversation with someone else about something completely unrelated to Maths (Montessori-system, which is without a teacher to teach, this is done individually by need) and had left his notebook and the one to copy, open on the table.

‘Oh well, I can do this, said the teacher, sat down between the two highly surprised pupils who were also at the table and started to write. Excited giggles all around, since now we had to make sure the boy who’d left his table, wouldn’t notice anything.
Like a surpriseparty.

The boy wasn’t stupid, but deeply lazy and hilariously unaware of what was happening around him. After practically copying half a page of the notebook, the boy seemed to return to his table. The teacher swiftly returned to his desk in front of the classroom.
The boy was seated, his tablecompanions pretended like nothing happened, concentrating their attention to their own notebooks. Meanwhile the boy was being closely observerd by everyone in the classroom, without being aware. His facial expression went from unsuspectlingly (‘here we go again’) to surprised (‘huh?’) looking up from his notebook, being surrounded by all these eyes. A full classroom laughing at him.
Those were the days….

 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,