RSS

Boer/ Belch

19 May

Laat NOOIT een boer in het gezicht van je baas. Het lijkt voor de hand te liggen, maar toch.
Ik deed het ooit per ongeluk.
Ja, per ongeluk.
Zij zat aan het hoofd van de tafel, ik net naast haar. Mijn directe collega weer links van mij, daaromheen onze verdere collegae, totdat het kringetje rechts naast haar weer gesloten was.
We hadden net samen gegeten. Tijd om te vergaderen. Ik wilde nog even een klein, onhoorbaar boertje achter m’n hand laten. Het was alleen geen klein boertje. Eerder een bolbliksem, waarbij ik bijna mijn laatste hapje o-zo-gezonde salade in haar tas braakte en ze me verschrikt en wat walgend aankeek.
Mijn collega’s, hoewel gewend aan mijn met gas gevulde componenten, konden eveneens een verschrikte bewondering niet voor zich houden. Mijn directe collega gaf me een pets, vergezeld met de verwensing ‘gedraag je!’ wat ik haar toch niet helemaal kwalijk kon nemen. Ik bood mijn excuses aan uiteraard en bleef me de rest van de vergadering achter een papiertje verstoppen, zodat de rode konen op mijn wangen (van schaamte, ja) niet tot verdere onderbrekingen zouden leiden.
Het werd overigens een prima vergadering.

NEVER belch into your boss’ face. It seems very obvious, but still.
I once did it by accident.

Yes, by accident.
She was seated at the head of the table, me next to that. My direct colleague was sitting on my left and around us more colleagues in a circle around the boss. 
We just had dinner, as we were about to have a meeting. I wanted to get rid of a little bit of air behind my hand. It turned out to be a massive belch, carrying some left-over salad which I almost dropped into my boss’ handbag.
She looked at me startled. My colleagues, however used to my gasfilled components, also could not reveil their surprised shock. My direct colleague then gave me a small spank, and told me ‘behave yourself!’, which I couldn’t blame her for, really. I said I was sorry, ofcourse, and hid myself throughout the whole meeting behind a piece of paper, hoping nobody would notice my scarlet red cheeks of shame.

It turned out to be a fine meeting by the way, but that belch was never forgotten.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 19, 2014 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: