RSS

Skinny jeans

19 May

Ik kom op een feestje. Een van de eerste dingen die ik hoor:
‘Oh, met jou kun je zo ontzettend lachen!’ een verlegen glimlach ontsnapt m’n mond, want waar ken ik deze sympatiekeling van? De volgende eroverheen:
‘Oh ja, jij was diegene met die witte skinny-jeans!’
Nu staat het schaamrood me op de kaken.
Ik ben iemand die niet zo van kleren kopen houd. Zonder vriendinnen ben ik na het winkelen dagen niet te genieten. Word ik zelf ook niet vrolijk van.
Daar is niet altijd mogelijkheid toe. In dit geval was ik met manlief in het buitenland. Ik moest iets kopen om aan te hebben voor het bijwonen van een trouwerij.

Ik was straal vergeten om voor die gelegenheid wat in te pakken. Manlief had het makkelijk, met zijn standaard outfit van een zwarte broek, zwarte schoenen en overhemd. Kat in bakkie.
Ik daarentegen had net nieuwe gympen gekocht. Leuk. Maar niet geschikt voor een trouwerij, met die doodskoppen op de zijkant (die ik ook pas had opgemerkt toen we de winkel al uit liepen…). Er moest nog iets boven. Winkel in. Broek gevonden in mijn maat en redelijke kleur (spierwit, maar anders werd het Hawaiiaanse print en nee, dat ben ik niet). Afrekenen. Terug naar het hotel.
Omkleden.
‘Goh, die broek zit wel erg strak om de enkels’, denk ik nog, terwijl ik m’n voeten door de pijpen heen pers. Ik trek ‘m op, knoop dicht. Broekband boven zit erg los. Ik kijk in de spiegel. Oh. Mijn. God.
‘Wat heb jij nou gekocht?’ vraagt manlief verbaasd, mijn blik volgend.
‘Oh no, volgens mij heb ik een skinny jeans gekocht!’ ik sta kreunend van ellende en zelfspot voor de spiegel. Ik heb MODE gekocht. En dit is precies de reden dat ik dat nooit doe. Een strijkplank, spaghettisliert, breinaald, tandenstoker. Meer kun je d’r niet van maken. En het is te laat om terug te gaan. Heb ik ook helemaal geen zin in. Riem om (kanariegeel, dat kan d’r ook nog wel bij, welja) zodat het tenminste lijkt of de broek past. Naar het feest.
Ik probeer me achter m’n eigen billen te verstoppen. Die ik niet heb. Kansloos, dit.
Gelukkig verpest ik de jeans, eenmaal thuis gekomen, al gauw doordat ik per ongeluk een rode trui mee was. Een ongesteld geworden skinny jeans komt de trommel weer uit. Briljant.

En nu dus, op een feestje, word ik juist aan de hand van de betreffende jeans weer herkend. Die ik niet eens aan heb, trouwens. Die ligt inmiddels als poetsdoek in de lappenmand. Maar verder werd het een gezellige avond.

So I enter a party. One of the first phrases I hear:
‘Oh, I had such a great laugh with you!’ I smile shyly, for I have no idea who this nice person is? It does sound awfully nice though. The next comment I immediatly hear is:
‘Oh, you were the one with the white skinny jeans!’
Now I’m quite ashamed. I will have to explain this.
I don’t like shopping. Without female friends, I am grumpy for days. Not a good plan.
For this particular event, I had no such possibility.
Hubby and me were abroad. I had to buy something to wear to attend a wedding.
I’d completely forgotten to pack decent clothes for the occasion (it wasn’t sure if we would make it, timewise). For hubby it was easy, him usually being dressed in black trousers, black shoes, completed with a shirt, he was good to go anywhere.

I just bought new allstars. Very nice, but those drawings of skulls? Not very appropriate for a wedding (I hadn’t noticed the skulls until we walked out the store), so I had to buy something that at least matched the color a bit.
We went into a shop. Found a trouser in my size and an okay-color (white, but the only alternative seemed to be Hawaiian and that’s really not for me). Paid for it. Back to the hotel.
Getting dressed.
‘Hmm it’s awfully tight around the ankles!’ I’m thinking, while I try to push my feet through the pipes. I pull it up, close the button. The upside is quite loose. I look at myself in the mirror. Oh. Dear. God.
‘What on earth did you buy?!’ my husband asks me surprised, looking at what I’m staring at.
‘Oh no, I think I’ve bought one of them skinny jeans’ I say disappointed and unhappy. I have bought fashion. It doesn’t suit me. An ironing board, piece of spaghetti, knittingneedle, toothpick. And now it’s too late to go back. Nor do I want to. I put on a beltbuckle (in fluorescent yellow, ofcourse, why not?!) because the pants are too wide on top and whoppa, to the wedding.
I try to hide behind my own buttocks. I don’t have one. 
Thankfully I mess up the jeans quite quickly once at home, since I accidentally wash it in the same turn with a red sweater. Like it’s just gotten it’s period, that’s how it comes out. Oh well. Chanceless, this.

And now, at a party, I’m being recognized by these skinny jeans, which I am not even wearing at the moment.
By now it’s safe in the basket of cleaning supplies. But still, the party was very nice.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 19, 2014 in Daily life

 

Tags: , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: