RSS

De vraag / The question

22 May

In mijn leven ben ik 4,5 keer ten huwelijk gevraagd. Die halve was, hoe kan het ook anders, mijn daadwerkelijke echtgenoot (zul je altijd zien).
Een van de keren verliep het als volgt:

Ik studeerde vrij ver weg van de stad waar ik vrienden had. Van de bewoonde wereld, eigenlijk.
Er werd in mijn studentenstad een gala georganiseerd. Zo’n verkleedpartij, dat stond nog op mijn ‘bucket list’!
Nu wilde ik wel echt gevraagd worden door de man van mijn dromen.
Probleempje: die had ik niet. Wat nu te doen? Iemand vragen waarvan ik wist dat die wel een pak had, was mijn eenvoudige oplossing.
Een vriendin had een huisgenoot die al vaker op een gala was verschenen. Ik had het pak, met hem erin, ook al eens gezien als hij ladderzat over de drempel kwam rollen. Volop bezweet, knisperend van het bier wat tot ruimschoots in z’n revers zat. Hij zag er goed uit op zo’n moment, vond ik. Waar een pak al niet goed voor is…
Weer bij die vriendin over de vloer, vroeg ik aan ‘m of hij zin had in een gala.
Ja hoor, geen probleem.
Toen ik de volgende ochtend nog even op z’n kamer kwam klieren en zijn agenda vond, met allerlei wereldkundige feiten waar ik nog nooit van had gehoord, vermaakten we ons met de inhoud ervan.
Een van de vele lijstjes die de omtrek van de aarde vertelde, netnummers in het buitenland, de stand van de maan, de inhoud van je glas nadat je het leegdrinkt, drachttijd bij een olifant, het gemiddelde gewicht van een liliputter aan zee in een raket naar de maan, betrof ook de benoeming van jubilea in huwelijksvorm. De eerste bleek papier te zijn. Volgens deze agenda na een jaar. Het tweede jaar werd het karton, het derde leer.
‘Nou, lekker stevig huwelijk, het wordt pas na een paar jaar wat’, sprak ik schamperend, gevolgd door ‘dan moet je wel vroeg trouwen, anders komt het nooit meer goed’. Waar ik niet op had gerekend was zijn lollige opmerking daar achteraan:
‘Ja, nou! Wil je met me trouwen dan?’ waarop ik grinnikend zei: ‘tuurlijk schat, zullen we gewoon het gedeelte van verliefd zijn overslaan dan?’ en we beiden in lachen uitbarstten.
Toch leuk, zo’n agenda.

Het gala werd heel gezellig.

In my life, I have been asked to marry 4,5 times. The half being, of course, the one I actually married.
One of the times it went like follows:

I was studying at a University on quite a distance. I was being away from friends, family, acquantainces. From the world, in a way.
There was a gala being organized, which I wished to attend. It was an item on my bucketlist.
Being a girl, I wanted to be asked properly by the man of my dreams. Little problem: I hadn’t. So now what? Asking someone who I knew and who DID have a suit, seemed like the most proper solution.

A friend of mine had a roommate who I knew had attended several galas.
I had seen the suit, with him in it,when he came home loaded and filled with beer in every piece of cloth that could absorb any. He looked adorable at such moment. The miracles of a suit.

When I visited my friend again, I asked her roommate if he would mind going to the gala with me.
No problem.
So when I entered in his room the next day to play and bother him, I found his agenda. Filled with worldly knowledges I had never heard of before. We quite enjoyed ourselves with it. One of the lists with the circumference of the earth, area codes around the world, the position of the moon, the containing of your glass after finishing your drink, the average weight of a leprachaun on the beach in a rocket ship to the moon, also consisted the values of wedding anniversaries. The first one turned out to be paper, after a year. The second year it became cardboard, after that leather.

‘Well, that’s a solid marriage, it only becomes something good after a few years’, I said scoffing, followed by, ‘you have to marry early, or it will never become anything solid’.
I had not anticipated on his funny remark:
“Yes, well: shall we get married then?” to which I replied: ‘Sure honey, let’s just skip the part where we fall in love’ and we both started laughing.

Nice, having fun with nothing but an agenda.

The gala was indeed very nice.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: