RSS

Wiskundeleraar/Maths teacher

22 May

Hoewel wiskunde, in het algemeen, als saai/vervelend/irritant wordt gezien, zou dat natuurlijk voor elk vak kunnen gelden. Er zijn weliswaar vakken waarbij de instant ‘vermaakfactor’ tamelijk hoog is, maar eigenlijk zijn het vooral de docenten die een vak leuker of vervelender maken.
Ik kende, bij mij op school, niet veel mensen die Frans een leuk vak vonden. De dame die dat gaf trok haar neus dusdanig hoog op dat je je afvroeg of ze de vloer überhaupt weleens zag. Laat staan de brugpiepers, die zich daar toch regelmatig onder bevonden.
Degene die Duits gaf was daarentegen weer dusdanig lief dat je als leerling totaal geen drang voelde om aan je werk te beginnen.
Hoe dan ook, ik begon dit stukje over docenten wiskunde en het toeval wil dat ik eigenlijk alleen maar leuke docenten heb gehad in dat vak. Met een ervan had ik een vriendschappelijke vechtpartij in het lokaal (kan dat dan? Ja, dat kan), waar een ander het werk van een leerling over ging schrijven.
Pardon?!
Ja.
Er zijn leerlingen die elkaars werk overschrijven. In dit geval was de leerling in kwestie daar mee bezig geweest, van tafel gelopen om bij een andere tafel een gesprek over iets heel anders te beginnen (Montessori-systeem, geen klassikale les) en had het over te schrijven schrift open en bloot op z’n tafel laten liggen.
‘Goh, dat kan ik ook wel’, sprak de docent die voorbij was komen lopen en de schriften onder elkaar zag liggen droogjes.
Hij nam plaats naast de twee andere, hoogst verbaasde leerlingen, begon het geheel over te schrijven. Opwindend gegiechel alom, want het was nu de kunst om te zorgen dat de jongen die van z’n tafel was weggelopen niks zou merken. Een soort surprise-party.
Puur vermaak. De jongen in kwestie was niet dom, maar heel lui en in dit geval wel degelijk hilarisch onopmerkzaam voor z’n omgeving. Nadat ruim een halve pagina schrift was overgeschreven, dreigde hij weer terug te lopen naar z’n tafeltje. De wiskundeleraar sprong haastig maar onopvallend op en liep terug naar z’n eigen plek.
De jongen nam plaats, zijn tafelgenoten deden braaf of er niks aan de hand was en richtten zich op hun eigen schriftjes. Ondertussen werd de jongen, zonder dit door te hebben, nauwlettend in de gaten gehouden. Door de hele klas.
Zijn gezichtsuitdrukking ging van nietsvermoedend (‘oh ja, daar gaan we weer’) naar verbaasd (‘huh?’) om vervolgens op te kijken, recht in de ogen van zijn publiek. Starende ogen. Die hem onder donderend gebulder uitlachten. Zijn uitdrukking werd er niet intelligenter op.
Dat waren nog eens tijden…

Even though Maths is considered to be, generally, a dull/nasty/complicated subject, this could be the case for any subject, obviously. Ofcourse there are some with a certain ‘entertainmentfactor’ is already present, but it’s mostly the teachers that make subjects either fun or horrid.
I didn’t know many people who truly like French class at my school, for instance. The lady teaching the subject held her nose up in the air so far there was doubt if she ever noticed the floor. Or the small juniors passing her by, as they were to be found in the area she refused to look at.
The one who teached German on the other hand, was such an utterly sweet person that no one ever felt the need or the urge to work hard. Or at all, for that matter.
However, I started this piece about Maths teachers and the fact is, I actually only had nice teachers for that subject. With one of them I had a friendly fight in the classroom (is that possible? Yes, it is), and another one who wrote someone elses notes into the notebook of a student.
Pardon?!
Yes.
There are pupils who will copy each others work, this is a known fact. In this case the pupil had started to copy someones work, had left the table to start a conversation with someone else about something completely unrelated to Maths (Montessori-system, which is without a teacher to teach, this is done individually by need) and had left his notebook and the one to copy, open on the table.

‘Oh well, I can do this, said the teacher, sat down between the two highly surprised pupils who were also at the table and started to write. Excited giggles all around, since now we had to make sure the boy who’d left his table, wouldn’t notice anything.
Like a surpriseparty.

The boy wasn’t stupid, but deeply lazy and hilariously unaware of what was happening around him. After practically copying half a page of the notebook, the boy seemed to return to his table. The teacher swiftly returned to his desk in front of the classroom.
The boy was seated, his tablecompanions pretended like nothing happened, concentrating their attention to their own notebooks. Meanwhile the boy was being closely observerd by everyone in the classroom, without being aware. His facial expression went from unsuspectlingly (‘here we go again’) to surprised (‘huh?’) looking up from his notebook, being surrounded by all these eyes. A full classroom laughing at him.
Those were the days….

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: