RSS

Examen bij Capabel / Exam

21 Jul

Dus ik kom aan met m’n zenuwachtige harsens om een herkansingsexamen te maken.
In een lokaal met tal van andere opleidingen samen, worden we eerst verzocht een papier te tekenen voordat je plaatsneemt.
Op alle tafeltjes liggen alvast kladblaadjes op naam klaar.
Van de toets voor mijzelf en twee klasgenoten ontbreekt ieder spoor. Ook staan onze namen niet op de lijstjes waar we op zouden moeten tekenen. Er staan op dat moment twee examinatrices, of zo lijkt het, in het lokaal. Ik noem ze even Jut en Jul, met uw welnemen.
Terwijl Jul als een kip zonder kop rond rent, zit Jut op een stoel bejaard te wezen en verteld inkomend verkeer dat ze toch vooral moeten tekenen, dat ze zeker honderd lijsten heeft en dat hun namen er toch heus wel tussen staan.
Van ons drie niet, dus we mogen ook niet gaan zitten. Als er tenslotte, na de vloedgolf van mensen, toch nog drie lege tafeltjes zijn, worden we uitgenodigd te gaan zitten.
‘We delen de toetsen uit, misschien zitten ze er gewoon tussen, anders ga ik het voor jullie regelen, dan mogen jullie even met me mee komen’, verklaard Jul strijdvaardig. Jut probeert zich in d’r kraag te verstoppen, die houdt niet zo van moeilijkheden.
Jul geeft ons drie een blaadje, ‘kun je daar je naam, je studentnummer en je opleiding op zetten?’ verzoekt ze. Ik heb nog iets veel beters: mijn oproep om op te komen draven, inclusief het tijdstip waarop je aanwezig moet zijn. We zijn inmiddels alweer een kwartier verder.
De toetsen worden uitgedeeld door Jul met woeste brulstem en Jut die voorzichtig heen en weer schuifelt, hier en daar papieren uitdelend. Dan zijn de toetsen op.
Wij hebben nog niks voor ons liggen.
‘Komen jullie maar mee’, voegt Jul de daad bij het woord. We staan braaf op met al onze spullen. Op naar kantoor, waar een nieuw Miepje (formaat forse walrus) aan d’r haar wordt getrokken. Of zij iets weet? Er wordt een lijst bij gepakt, waarop wordt bekeken of we wel bestaan (inwendig wil ik ze inmiddels alland ‘t raam uitsmijten: ‘hallo, ik sta HIER!’) en daarna wordt er, met veel gemurmel, nog een berg enveloppen uit een ander kastje getrokken.
‘Kijken jullie even mee? Jullie kennen je eigen naam tenslotte het beste?’ vraagt Jul.
Mijn naam ligt op de brief recht onder Jul’s neus te prijken, maar dat terzijde.
‘Hier, dat zijn wij’, zegt een van m’n klasgenoten. De enveloppe wordt gecontroleerd op toets (op de buitenkant) en die toetscode moeten we maar net uit ons hoofd kennen. Diezelfde klasgenoot weet dat gelukkig ook.
‘Nou, mogen jullie weer naar binnen, kun je rustig je toets maken’, zegt Jul, nadat ze eerst geopperd heeft dat het kantoorMiepje misschien ook wel zolang bij ons wil zitten? Maar daar heeft kantoorMiepje geen zin in. Terug naar het lokaal, ook best. Iedereen is in diepe rust en concentratie. We krijgen onze toets, eindelijk. Ik zit er net helemaal in, als ik een vinger op m’n schouder voel. Het is Jut.
‘Laat je ID en je oproepbrief eens even zien’, verzoekt ze. Zucht. Geweldige school, die Capabel Onderwijs Groep…

So I arrived with my nervous brain to take a re-test. In a classroom with other students, none of which belonged to the same training (it’s a school which only trains Assistants in the Care department). We are asked to sign a piece of paper before you find your way to a seat. On every table there’s a scribbling pad, typed with your name on it.
There is, however, no sign of an exam for me and two classmates. Our names aren’t on any of the lists presented to sign either. There are two examinators, or so they seem to be, in the room. I’ll name them Mork and Dork, if you don’t mind.
While Mork is running around like a headless chicken, Dork is being old and useless and is telling incoming people to sign the piece of paper before sitting down, their name really should be on one of the hundred lists and it’s on there somewhere for sure.
With us that’s not the case, so we’re not allowed to sit down either. When everybody seems to be in and there are some empty spots left, we can finally sit down.
‘We are going to give out the tests, yours might be in here as well. In case they’re not, you can come along with me, I will sort it out and arrange something’, Mork says a little to cheery, but very ready to fight for us. Dork is hiding in her collar, she doesn’t seem to like problems that much.
Mork gives us another piece of paper, ‘could you write down your name, student number and you type of training on there, please?’ she asks. I have something better: the letter I got to come and make the exam, which has my name and everything on it, including the time I am supposed to make the test, 9:15am. Several minutes have passed by now.
The exams are being spread by Mork and Dork now. Mork has a good and loud voice to do this properly, while Dork is mostly wandering around, giving out papers here and there. Then the tests are all given out, but we did not get anything.
‘You come along with me’, Mork says, as promised earlier. We pick up all of our stuff and follow like good girls. We walk to the office, where another Huey, Dewey and Louie-person is pulled away from the computer; does she know anything?
There’s another list, to check if we even exist (I deeply wish to throw them out of the window at this point, since ‘well helloooooo here I am!! So yes, I do exist’) and with a lot of murmering, another enveloppe is pulled out of another closet or desk.
‘Could you girls check with us? You do, after all, know your names better then anyone’, Mork says. My name is almost shouting it’s way out of the letter right under Mork’s face, but that shouldn’t make it less fun to look for it, I suppose?
‘Here, that’s us’, one of my classmates says. The enveloppe is being checked to see if the right test is in it (on the outside). Thankfully, the classmate even knows the code for the test.
‘Alright, so you can go back inside to make your test properly now’, Mork says, after she tried to persuite the officeMonkey, who actually had no intention to do this whatsoever. So back to the classroom it is, fine. Everyone there is in deep concentration, quiet and settled when we come barging back in. We get our tests, finally. Just as I am concentrating on it very deeply, I feel a tap on my shoulder. It’s Dork.
‘Can I see your ID and the letter you received to come here?’ SIGH. Great school, the Capabel Onderwijs Groep…

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on July 21, 2014 in Humour, Opinion

 

Tags: , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: