RSS

Geloof of behoefte aan regels? / Religion or in need of rules?

21 Jul

In deze tijd zie je het overal gebeuren, dat religie het lot van vele mensen lijkt te bepalen. Dat ieder mens zijn of haar eigen opvattingen heeft omtrent het geloof, moge duidelijk wezen. Dat de liefde voor een bepaald geloof een leeuw(in) in mensen wakker maakt, klaar om het nest te verdedigen, zie je elke dag gebeuren.
Ooit was ik op een begrafenis aanwezig, van iemand die te vroeg overleed. De jonge kinderen stonden om de kist heen. Op dat moment zag ik heel duidelijk het geloof een plek hebben, ingevuld worden. Het hele gezin droeg op eigen wijze mee aan een mooie, intensieve en prachtige dienst. Men had troost aan het geloof. In de droevigste tijd van hun leven hadden ze iets om aan vast te houden. Een strohalm in de meest diep treurige tijd van hun leven.
Dat is iets moois aan het geloof: het bindt. Hoe meer mensen samen dezelfde mening uitdragen, hoe sterker een groep wordt, tenslotte.

Maar toch, hoe komt dat? Hoe kan het dat een geloof, dat mensen bepaald niet met rust laat voor wat betreft hun levenswijze, dat die toch zoveel aanhang heeft?
Als kinderleidster in wording hoorde ik destijds dat kinderen gek genoeg meestal het meeste houden van degene die ‘t strengst voor ze is. Vrijwel standaard regel binnen de pedagogiek.
Regels die ze als een strakke band in het gareel houden, blijken de prettige bijkomstigheid van het ‘veilig voelen’ met zich mee te brengen. Ergens ook weer logisch: in de baarmoeder had je tenslotte ook niet bepaald veel bewegingsvrijheid, de regels die er, eenmaal buiten, worden gesteld, zijn vergelijkbaar met al deze beperkingen. Je voelt je opgesloten, maar prettig.
Zou het dan zo zijn dat deze groep mensen zich alleen maar vrij en veilig voelt door het opleggen van zo veel mogelijk regels? Door het leven als een heilige na te streven, voelen dat dat de enige manier is om ooit in de meest gewenste plek op aarde te komen? Het lijkt zo.

De mens heeft behoefte aan regels, zoveel is duidelijk. Zit het niet in sociale gedragingen als beleefd groeten, gedag zeggen, van andermans spullen afblijven, dan wel in technische berekeningen, wiskunde (ja, daar heb je ‘m weer!) en andere alledaagse zaken. Daarnaast moet er een logica achter zitten, hoewel dit voornamelijk voor hen is weggelegd die daadwerkelijk vragen durven te stellen. Er zijn er zat die zonder ooit een vraag te stellen, gewoon de regels opvolgen omdat ‘iedereen doet het’. Voor sommige mensen is dat nu eenmaal zalig eenvoudig.

At the moment you see it everywhere: religion seems to get a firm grip on peoples lives. It is very obvious that every person has his or her own ideas and opinions about religion. The intense love for ones faith can awaken the lion, protecting it’s whelps, in a human being: proof of that every single day.
Once I was attending a funeral of someone who died too early. The young children were surrounding the coffin. On that moment, I saw their religion being useful, a place to be, giving comfort, very strongly. The whole family was part of the sermon, each in their own way. It was lovely, sad, intensive and beautiful. They found comfort in their faith. In the saddest time of their life, they had something to hold on to.
That is something very nice about religion: it binds people together, makes them stronger. After all, as a group you can do more than you can do alone.

But still: how does it come to be? How can it be that a religion, that doesn’t exactly leave you to peace as in how you should live your life, has so many people attached to it?
When I was still in school to become a kindergarten ‘teacher’, I heard that children are most likely to get attached to the teacher that is the most strict one of them all. It’s a standard rule in Pedagogics.
Rules that feel like they bind you up so fast you can hardly move around, seem to give out the feeling of being safe out the strongest. In a way this is logical: when you were in the womb, you didn’t have much room to move around. Rules are, once out, pretty much similar to this feeling. You feel binded, but safe.
Would it be this group of people only feels safe when they are bound because of all the rules they get, because it feels so restricted? By living the life of a holy one, it’s the only way to have the best place on earth? It seems so.

Humans need rules, that’s obvious. If it isn’t for social behavior, like greeting nicely, say goodbye, stay off stuff that isn’t yours, or in technical matters like mathematics (yes, there it is again!), and other things that float around every day. Those rules do need a logical explanation, although only just for the persons that actually ask questions. Tons of people never do, they just follow the rules because ‘everybody else is doing it’. Because for some people, that’s so blissfully simple.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on July 21, 2014 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: