RSS

Monthly Archives: October 2014

Avondrepetitie/ Evening repetition

“Eigenlijk is het avondrap”, zei ik, in een verwoede poging om mijn programma voor die avond wat op te stoeren.
Ik maakte geen indruk. Verwoed zapte m’n zus verder naar MTV, haar lichaam onderuitgezakt op de bank, haar voeten op het salontafeltje.
“Dus gewoon een avondrep”, begon ik weer,“met ‘etetie er achteraan”.
Geen reactie.
Ook niet zo verwonderlijk. Het had weinig met cool zijn te maken waar ik heen moest.
De avondrepetitie van het katholieke schoolkoor waar ik deel van uitmaakte.
We waren niet katholiek. Niet eens een beetje. Gewoon atheïstisch. Dus wat deed ik daar eigenlijk?
Ja, ik hield altijd al van zingen, sprong de hele kamer door met een denkbeeldige microfoon. Ja, ik had al vroeg gevoel voor muziek. Ik speelde piano met 6, ging over op viool toen ik 8 was. Ja, dat is allemaal waar. Toch stond de kerk niet specifiek op mijn ‘hoera, dat wil ik doen’-lijstje, als ik heel eerlijk ben. Laat staan dat mijn ouders hun kousen vast opwarmden voor de zondagse dienst. Meestal moest ik alleen, want de rest wilde uitslapen.
Zij wel.
“Kom schat, anders ben je straks nog te laat!” mijn moeder, die met een enorme regenbroek in haar handen stond te wapperen. Het regende pijpenstelen buiten. Er was noch tijd noch zin om me te brengen. Het eten stond al op en de honger was groter dan de wil om in de gezinsauto de priegelig kleine grachten van de binnenstad door te rijden.
Nukkig vertrok ik uit de knusse, warme voorkamer, terwijl ik zowel mijn zus als broertje nog één keer probeerde te overtuigen dat het stoer was.
‘Ik ga naar m’n avondrep’. Er werd nog geen arm geheven om te zwaaien.
Liedjes instuderen die die zondag ten gehore gebracht moesten gaan worden tijdens de dienst in de kerk.
Het Agnus Dei, Ave Maria en Magnificat van Andriessen. En toch geloofde zelfs ik het niet.

“Actually it’s evening-rap”, I said, in a pathetic attempt to make it sound cool what I was about to do that evening.
I wasn’t successfull. My sibling hadn’t stopped tossing the remote, watching MTV. The body just hanging over the couch, like a tossed aside coat. Feet resting on the salontable.
“So basically just evening-rap”, I restarted. No reaction at all.
Not very surprising. It had nothing to do with being cool where I was headed to.
The evening rehearsel of the catholic schoolchoir I was part of.
We weren’t catholic, in fact being atheistic. So what was the point of my attending this school anyway?
Yes, I always liked singing, hopping through all rooms with an imaginary microphone. Yes, I had a sense of music from quite an early age on. I played the piano by 6, switched to violin by 8. Yes, true.
But ‘being part of a church choir’ had never been an item on my bucket-list.
“Come on, honey, you’ll be late if you don’t hurry up!”, my mother, waving an enormous rain pants about. It was raining cats and dogs outside. There wasn’t any time nor desire to give me a lift. The food was on the stove and the hunger far bigger then the will to squeeze the familycar through all the small canals around the citycenter.
Grumpy I left the coziness of the house, trying to convince my siblings once more that it was cool, an evening-rap where all the songs had to be practiced which had to be brought to the public on Sunday in church during the sermon.
The Agnus Dei, Ave Maria and Magnificat of Andriessen. I didn’t convince them, nor did I myself.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , ,

American Beauty

Het verhaal van Lester Burnham, een man in z’n midlife crisis, die op een avond bij de uitvoering van zijn dochter Janes’ cheerleading event spontaan de hots krijgt voor haar vriendin, Angela.

Waar moeder de vrouw Caroline (geweldig neergezet door Annette Bening) een standaard ‘carrièrevrouw’ speelt, is Lester Burnham (fantastisch werk van Kevin Spacey) neergezet als verveeld kantoorclerkje, die er op een dag genoeg van heeft.
Dit wordt versterkt als vriendin Angela bij dochterlief blijft slapen en de beste man, die toch al een zwak voor haar heeft, opvangt dat ze nog best geïnteresseerd in hem is ook. Als hij er wat beter uit zou zien. Angela vindt Lester niet gespierd genoeg.
Met Angela’s commentaar in het achterhoofd is hij vastbesloten de voor haar ideale vormen aan te nemen. Hij begint met joggen. De Burnhams hebben een homoseksueel stel naast zich wonen die Lester al eerder heeft zien rennen en hij besluit met hen mee te doen. Zodoende leert Lester ook hun andere, nieuwe buren, de familie Fitz, beter kennen.
Ondertussen begint zijn vrouw Caroline een affaire met haar concurrent. Een heerlijk oppervlakkig en standaard verhaal. Dat is ook zo oppervlakkig mogelijk weergegeven. Twee real estate agents die elkaar op een bedrijfsavond, na iets te diep in het glaasje te hebben gekeken, bekennen meer van elkaar te willen weten.

Op zichzelf lijken dit allen tamelijk oppervlakkige verhaallijnen. Dat zijn het ook. Het is het spel van de spelers wat het meer diepgang geeft. Annette Bening is fantastisch als seksueel gefrustreerde perfectionist. Als makelaar is ze tenslotte gewend om van de uiterlijke schijn in haar onderhoud te voorzien. Het moet perfect ogen, anders verkoop je niets. Ze heeft zelfhulpbandjes, spreekt zichzelf continu moed in op die manier. Hilarisch.
Vader Lester die zich hopeloos opgeilt aan zijn dochters’ vriendin is natuurlijk geen nieuw thema, maar het spel van Kevin Spacey is subliem. Je zit bij hem in die kamer als hij het assistentje van zijn baas vertelt dat die de klere kan krijgen en enorm chanteert als oprotpremie.
Jane en Angela, de twee op elkaar aangewezen dames. Je verwonderd je wel over het feit dat de dames elkaar steeds zo opzoeken, omdat ze in karakter eigenlijk niet bij elkaar passen. Thora Birch is het stille meisje dat mooi is, maar niet goed weet wat ze met de wereld om haar heen moet, waar Mena Suvari van stoere verhalen over seksuele avontuurtjes aan elkaar hangt.

<>
Ik las in een recensie dat de film niet meer van deze tijd zou zijn. Ik denk echter dat dit een thema is van alle tijd. De uitleg was het feit dat de ontwikkeling tussen Lester en Angela uiteindelijk spaak loopt omdat zij nog maagd zou zijn. Eerlijk gezegd denk ik dat de kijker beter weet. Het ‘niet willen’ van Lester heeft meer te maken met het feit dat Angela Hayes onder zijn ogen, in zijn handen, ineens een menselijk wezen wordt.
Ze blijkt onervaren. Iets waar hij niet op had gerekend na haar vieze praatjes.
Is het niet zo dat in elke opwindende droom degene die je voor je hebt juist precies weet wat er gebeuren moet? Dat je als enzymen op elkaar past, in elkaar verdwijnt, om tijdelijk op te houden met bestaan? Angela doorprikt zijn droombubbel waar hij bij zit. Ineens wordt het een meisje, niet de geile sexpoes die hij voor ogen had.
Men vergeet nog weleens dat dat ook vaak gebeurd. Je hebt een droombeeld bij je nymf, je adonis. Dan is het moment daar en er gebeurd iets onverwachts. Daar stap je overheen. Of het wordt niks meer. In dit geval het laatste.

The story of Lester Burnham, a man in his midlife crisis, who on one night out to the cheerleading event of his daughter Jane, develops an instant crush on her friend Angela Hayes.

Where Mrs Caroline Burnham (excellent work by Annette Bening) is being portrayed as the careerwoman who’s really going for it, Lester Burnham (fantastic acting by Kevin Spacey) is being portrayed as highly annoyed clerk in the office.
This isn’t about to get better the moment Angela comes over to spend the night at Janeys. Especially when Lester goes eavesdropping at his daughter’s door and learns that Angela is interested in him for real. If he’d work out. She doesn’t think he’s very muscled.
With her comments in his mind, he’s determined to get himself into the shape she wishes. He takes up jogging. The Burnhams live nextdoor to a homosexual couple whom Lester has seen jogging before, and he decides to join them. He also gets to know their other nextdoor neighbours, the Fitz’s.
Meanwhile his wife is having an affair with a competing business associate, deliciously shallow. Him, the he-man hunk and her, the desperate woman with lack of attention. After a night of a bit too much to drink, they decide to get to know each other a bit better.

On display the storylines seem quite shallow. They are. It’s the players that give it more depth. Annette Bening is playing picture perfect as the sexually frustrated real estate business woman. She can’t sell anything if she doesn’t at least pretend everything is perfect, after all. It’s what gets her the big money.
Daddy Lester who’s hopelessly horny when it comes to the friend of his daughter isn’t anything new either, but the portraying of it by Kevin Spacey is truly great. You’re with him in that room when he tells the bosses’ lap dog to go to hell and if he can please give him a load of money as a bonus, please?
Jane and Angela, the two girls stuck together. Although not by nature, as they don’t seem to have much in common. Thora Birch is a quiet, shy girl, who doesn’t really know how to cope with the world around here, where Mena Suvari is much louder, provocative, daring.

<>
I read in a different review that this film wouldn’t be of this age and era. I don’t believe that. It is a theme of all time. The explanation was the fact that the possibilities between Lester and Angela ended when she appears to be a virgin. I think the viewer knows better. The ‘not wanting’ of Lester has to do with the suddenly human shape of Angela in his hands, under his eyes.
She’s unexperienced, doesn’t know anything.
Isn’t it so that in any exciting dream, the person you’re about to do it with, knows exactly just what to do, what’s the next step? It should be like enzymes, melting together, giving up existing for a moment, matching exactly? Angela pierces the bubble in his presence. Suddenly it’s a young girl, not the hot sexkitten he had in mind.
People forget that this happens a lot. You have a dreamy image of what you nymph, your adonis, is like. Then the real world is there and you have to deal with it. This either makes you continue, or makes you stop it from happening. In this case the latter.

 
Leave a comment

Posted by on October 28, 2014 in Films, Opinion

 

Tags: , , , ,

Nieuwe vriend /New boyfriend

Een nieuw vriendje mee naar huis nemen is altijd een uitdaging. Al helemaal als er, naast ouders, broers en zussen rondhobbelen.
De nieuwe vriend van m’n zus vormde geen uitzondering. Haar nieuwe vrijer was een lieve jongen, met lang blond haar in een staart en een bril die leuk van vorm kon veranderen. Een schattig ogende nerd. Speelde electrische gitaar. Hij zat in de kamer van m’n zus terwijl zij en ik in bad zaten. Een gewoonte, bij ons thuis. Alleen dat samen in bad zitten, niet specifiek om vriendjes alleen te laten terwijl je dat deed.
Even daarvoor was ik de badkamer in gestapt om m’n haar te borstelen. Ik rook iets lekkers.
‘Wat is dat?’ vroeg ik.
‘Weet ik niet zeker, m’n nieuwe shampoo misschien?’ antwoordde mijn zus. Bij nadere bestudering bleek dat inderdaad het geval te zijn.
‘Als je in bad komt, zal ik jouw haren er mee wassen?’ bood ze aan. Dus hup, uit de kleren en in bad en tadaa mijn haren werden gewassen met zalig ruikende shampoo.
‘Zo, nu moet je eruit’, zei ze na enige tijd, terwijl ik met wat badschuim speelde, ‘want Frank moet ook nog in bad’.
Ik verliet zonder mopperen het bad.
Maar ik was nogal nieuwsgierig naar Frank, eigenlijk! Dus had ik niet zo’n haast om weg te komen.
‘Frank, uitkleden!’ riep mijn zus vanuit de badkuip naar de kamer waar hij zat.
Enkele ogenblikken later stak hij zijn hoofd om de hoek van de badkamer. Een zwevend hoofd.
‘U riep?’ vroeg hij, grijnzend naar zijn vriendin, gekleed in badschuimbubbels.
‘Jazeker. Het is tijd om je uit te kleden, kunnen we samen in bad’, zei ze, spetterend met water. Ik stond m’n haar nog te kammen. Frank durfde daar niet tegenin te gaan, die trok z’n hoofd terug om zich op ‘hun’ kamer aan haar verzoek te voldoen.
Toen besloot mijn moeder ook nog eens binnen te komen.
‘Ah, wat gebeurd hier nog eens?’ met een voorgewende onschuldige toon, vergezeld van een alwetende glimlach.
‘Niet veel’, antwoordden wij, de dochters.
‘Het ziet er hier anders verdómd gezellig uit’, sprak onze moeder, terwijl ze plaats nam op de stoel naast de badkuip.
‘Wat ruikt er zo lekker?’ vroeg onze moeder.
‘Dat is mijn nieuwe shampoo’, zei mijn zus, van dit feit overtuigd inmiddels. Toen hoorden we Frank. In elk geval hoorde mijn zus Frank.
‘Opgesodemieterd nu!’ beval mijn zus vanuit de badkuip.
‘Maar ik heb nog klitten in mijn haar!’ protesteerde ik op een toon alsof dat het ergste was wat de mensheid ooit kon overkomen.
‘Kan me niet schelen, dat kan je later ook nog borstelen. Je mag terugkomen, maar eerst moet je weg’. Dus verlieten moeders en ik braaf de badkamer, om die arme Frank met alleen een handdoek om z’n middel de badkamer in te zien glippen.
We wachtten een paar minuten, en werden daarna toch té nieuwsgierig, klootzakken als we waren.
Ik opende de deur, maar keek niet.
‘Ik geloof dat ik m’n borstel heb laten liggen’, zei ik, terwijl ik dat deed. Door de deur open te maken, viel m’n borstel. Nu móest ik de deur wel open maken om m’n borstel te pakken. Toen kwam m’n moeder ook weer langs.
‘Mag ik die zálige shampoo even lenen??’ vroeg ze.
‘Ja, heeft nou eindelijk iedereen Frank z’n lul gezien?! Wég nou!’ brieste mijn zus vanuit het bad, met Frank veilig tussen haar benen.

Heerlijk, familie….

Bringing a new boyfriend into the house is always a challenge. Especially when there are, next to parents, siblings involved.
My sisters’ new boyfriend was no exception to that rule. Her new catch was a charming boy, with blond hairs in a ponytail and glasses. Lovely nerdish. Rocked on an electrical guitar. He was seated in sister’s room while her and me were having a bath. This was common in our home. To just share bathing time, that is, not especially to leave boyfriends on their own while doing that.
Previously to that, I stepped into the bathroom to comb my hairs. I noticed something smelled really nice.
‘What’s that?’ I asked.
My sister answered:
‘Not sure, maybe it’s my new shampoo?’ and indeed, it turned out to be that.
‘If you get with me in the tub, I’ll wash your hairs with it?’ she offered. So off went my clothes, I stepped into the tub and tadaa, my hairs were being washed with gorgeous smelling shampoo.
‘You’ll have to get out now’, she told me at some point, when I was still playing with some bubbles, ‘because Frank needs to take a bath too’.
I got out, no problem.
But I was bloody curious about Frank! Therefor, I didn’t move very quickly when I was meant to do so.
‘Frank! Get undressed!’ my sister ordered from the tub to the room he was seated in. A few moments later, Frank turned his head around the corner of the bathroom.
A floating head.
‘You called, miss?’ he said, smiling at his girlfriend who was covered in bubbles.
‘Yes, dear. Why don’t you get undressed so we can bathe together?’ she said, splashing herself with water. I was still combing my hairs. Frank didn’t dare to go against her wishes, simply stepped out of the bathroom and went back into what was now ‘their’ room.
Then my mother also decided it was time to enter the bathroom.
‘So, what’s happening here?’ she asked with a hughly fake innocent tone and a smile that gave away her knowledge to everything.
‘Not much’, my sister and me replied.
‘It does seems rather cozy in here’, she said, seating herself on the chair next to the tub.
‘What’s that smell?’ Mom asked.
‘Ah, that would be my new shampoo’, my sister answered, knowing for sure now. Then we heard Frank. Or at least my sister did.
‘Get out, you two!’ my sister ordered.
‘But my hair’s still got knots in it!’ I complained as if it was the worst thing in the history of mankind.
‘I don’t care, beat it, you can come back in later’.
My mother and me left the bathroom, to see Frank squirm like a dog with its tail between its legs, dressed in nothing but a towell from their room to the bathroom.
We left them alone for a couple of minutes, then got too curious.
I opened the door.
‘I think I left my brush here’ I said, reaching for it in such a way it fell down. Now I had to come in to pick it up properly.
Then Mom stumbled in.
‘Can I have that marvellous shampoo?’ to which my sister exclaimed in despair:
‘HAS EVERYONE FINALLY PROPERLY SEEN FRANK’S COCK?! NOW. GET. THE. FUCK. OUT!!’

Oh, the joys of family…

 
Leave a comment

Posted by on October 27, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Mushroom of delight (poem)

Oh mushroom of delight
Never before I saw such a lovely sight!
Dewdrops sliding on your brightred top
luring, like a freshly opened soda pop
dressed in a perfect fitting hood and skirt
you are such a naughty flirt!
with nature surrounding you in all its pride
looking intimidating, to a level of fright
you unspotted little devil
can bring pleasure in unlimited level
as soon as anyone puts lips around your smooth, shiny hat
your body really becomes quite fat
But can feed to the bone oh so very well
oh, you little daredevil…

 
1 Comment

Posted by on October 23, 2014 in Daily life, Poems

 

Tags: , ,

Allergic to people

Inspired by Nicole Polar (who does a much better job, by the way!)

I can’t meet these people!
They’re new and icky
And positively sticky
as soon as I touch ‘m, my skin goes green
they’re probably mean
and want to steal whatever I have left
because naturally they gain only by theft
any posession that is ‘theirs’
as you see, new people, not one of them cares
for what is yours or mine
the thought of me talking to them…doesn’t make me fine!
I’d rather bath and wash
have a lemon squash
then having to go outside and meet this dreadful
race that call themselves ‘humans’, truly awful!

Please, check my skin!
Is it green yet or grey like tin?
Can I still wear my white polkadot dress?
Or wouldn’t it fix the colorrich mess?
I do want it to match the curtains, you see
For they are the result of a fucking shoppingspree….

 
Leave a comment

Posted by on October 22, 2014 in Daily life, Humour

 

Afstandsbediening /Remote

We woonden met z’n vijftienen in een studentenhuis. In de huiskamer stond een tv waar we dikwijls met een groep tegelijk naar keken, zoals Friends. Ik had altijd de afstandsbediening vast. Dat werd niet heel erg gevonden, maar men vond het, eigenlijk, ook niet nodig.
Afpakken was geen optie, was al opgevallen. De keer dat iemand dat probeerde, terwijl ik bij een andere huisgenoot gezellig half op schoot lag (die zo de gelegenheid had om m’n armen vast te houden), bleek ik een halve spiderman. Met m’n blote voeten via de muur wist ik me op m’n hoofd te draaien en de afstandsbediening toch nog uit de handen te pakken door de shock die was ontstaan omtrent mijn manoeuvre.

Waarom ik ‘m altijd had? Ik haat reclame. Ik was inmiddels bedreven geraakt in het herkennen van het voorteken van reclamerondes en zette altijd het geluid uit. Nu vonden m’n huisgenoten dat op zich niet erg, maar dat ik altijd de afstandsbediening had, wel.

Totdat op een avond een wat assertievere huisgenote, na weer zo’n geluid-stilzet-actie, om zich heen keek.
‘Ik tel toch zeker acht huisgenoten, nu moet het toch wel lukken om dat apparaat van haar af te pakken?!’ sprak ze, waarop inderdaad alle acht zich op me storten (die op m’n arm, een ander op m’n andere arm, benen vast, drie aan ‘t kietelen) en tadaa ik liet los.

En zo was de afstandsbediening eindelijk bevrijd.

We lived, fifteen of us, in a home for students. In the livingroom we had a tv we watched regularly as a group, such as Friends, MythBusters, silly things on the background really. I was always in charge of the remote. It wasn’t deeply annoying, but it was found a bit unnecessary.
To simply take it away wasn’t an option, it had occurred. The one time this had been tried while I was being cozy, halfly on the lap of another roommate (who, in this position, could hold my arms), I appeared to be half a Spiderman. With my bare feet over the wall I managed to turn up my head and get the remote control out of the hands who got it from me in the first place, over the shock that came because of my sudden Houdini-motion.

Why I even had the bloody thing? I hate commercials. I considered myself an expert as to how to recognise the signs in tv-shows when another block of commercials was coming up. I always turned off the sound when I noticed those signs. This itself wasn’t considered annoying. That I was the only one in charge of the remote, was.

Until one night a more assertive roommate looked around her (after another mute-button-action) and said:
‘I do notice there’s eight of us, we should be able to revoke that bloody remote from her now, no?!’ and indeed, all eight of them jumped on top of me (one on one leg, one of the other, one on a leg and so on) and tadaa, I let go of the remote. It was good fun while it lasted, though!

 
Leave a comment

Posted by on October 21, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , ,

Sinterklaas /St Nicholas

Nee, dit wordt niet het zoveelste blog met een mening over zwarte piet. De sociale media doorploegend, weet ik dat men dat hele gedram allang meer dan zat is.
Ik wilde het hebben over Sinterklaas zelf.

Jaren geleden had ik het er met een vriendin over. Dat was zo ergens in november en ik werkte op een kinderdagverblijf. Het begon me toen pas op te vallen dat men zo moeilijk kon doen over Sinterklaas.
‘Ja, je vertelt je kind wel een leugen he, daar komen ze zo rond hun 8e of 9e achter, en dan gaan ze toch wel aan alles twijfelen, hoor!’ en toen bedacht ik al: als ik ooit kinderen krijg, vertel ik hen gewoon het oorspronkelijke verhaal. Dat hij bestaan heeft, maar dat we nu nog vieren hoe goed hij toen was. Op die manier, zo dacht ik, voelt een kind zich toch ook niet belazerd, naderhand?
Grote ogen bij de vriendin.
‘Oh nee, alsjeblieft! Beloof me dat je je kind in Sinterklaas zult laten geloven!’ smeekte ze, met van nostalgie doortrokken ogen;
‘Het is zo heerlijk, die liedjes te zingen in het donker, je te verbeelden dat er misschien een piet op het dak loopt, of het paard waar Sinterklaas dan misschien van afvalt, en het is zo gezellig om vol overgave van de pepernoten te snoepen tot je kotsend in een hoek neervalt en sinterklaasliedjes zingt aan de piano’. Omdat ik haar niet graag teleur wilde stellen, gaf ik toe.
‘Okee, okee, dan niet’, mokte ik.
Opnieuw duikt nu mijn eerdere gedachte op. Er is alleen maar gezeik over die pieten. En de tegenstanders die echt kwaad willen – en die zijn er- vertellen je kind zelfs voor jou dat Sinterklaas niet bestaat, zo nijdig zijn ze ineens, dat er niet ogenblikkelijk aan hun verzoek tot het schrappen van die ‘bejaarde bal en z’n klotepieten’ is voldaan. Ik vind het nog steeds verkrachting van een kinderfeestje. Het is, tot nu toe, het enige moment in het jaar geweest dat men zich uitsloofde om het leukste geheim van Nederland te bewaren.
Maar nee, Wendy (van Peter Pan) heeft ons hardnekkig met een knuppel uit Neverland verdreven. Opgroeien jullie, en gauw wat! Niet meer van die malle sprookjes, die een belediging zijn voor iedereen boven de meter!

En dus zit ik, lieve lezer(s), enorm te twijfelen: vertel ik het geschiedkundige verhaal, of haal ik het geloof in de beste man erbij?

No, this isn’t going to be blog nr 1000 about someones opinion on ‘black pete’. If I read my social media sources, I know the public’s eyes are tired of so many whinings, it’s gone to a level of wanting to poke them with a stick.
I want to discuss St Nicholas.

Years ago I was talking about it with a friend. This was around November and I worked in a childrens daycare. It was only occurring to me then, parents had a hard time dealing with St Nicholas.
‘Well, basically you’re telling your child a lie and when s/he finds out by the age of 8 or 9, they start doubting everything!’ and I decided then: when that time comes for me, I will tell the original story. That once he existed, and now we’re celebrating how good he once was to children. That way, a child will never feel lied to, right?
My friend was looking at me with a bright, big eyes.
‘Oh no, please promise me you will let your child believe in St Nicholas!’ she pleaded, with by nostalgic fevered eyes.
‘It’s so lovely, singing those songs at dawn, imagining there might be a pete walking over your roof top, or the horse of St Nicholas where St Nicholas might fall off, and it’s so cozy to passionately relish from the Decembersweets until you fall down vomitting in a corner whilst singing St Nicholas songs!’ as I didn’t want to disappoint her, I caved in.
‘Okay, okay, I won’t’ I said.
Again, I find myself puzzled over the dilemma. There’s only the fuzz about the ‘pete’s’. And the ones who are against it that really want to play a vile play – and there’s more of those then you’d expect or wished for- they will tell you before you can help it, that St Nicholas ain’t real. They’re that pissed off that their protest against ‘that elderly bastard and his pete’s’ isn’t effective immediate. I still think it’s the rape of a children’s party. It has been, until now, the only moment where even adults tried their best to protect the most lovely secret of the Netherlands.
But no, Wendy (from Peter Pan) has abandoned everyone and everybody with a bat from Neverland. Grow up, you guys, and do so quickly! No more silly fairytales that are a disgrace for everyone who reaches over a metre in hight!

So, my dear reader(s), I’m still stuck with my dilemma. Do I tell the original story, where it all began? Or do I entail the part where ‘believing’ comes round?

 
Leave a comment

Posted by on October 14, 2014 in Uncategorized