RSS

Monthly Archives: October 2014

Logeren / Sleepover

Ik bleef een nachtje bij Vriendin slapen. Gezellig, want elkaar al tijden niet meer echt gesproken. Met een kaarslicht dineetje (de lamp deed het niet) was het gastronomische onderdeel alvast ruimschoots geslaagd. Eindeloos babbelen, tv kijken, muziek luisteren.
Toen het ‘naar-bed-gaan’ ritueel. Van ons allebei anders. Dat wisten we al, want het allereerste studentenkot ooit gedeeld.
Met name het tanden poetsen verschilt. Mijn tandpasta, ongeacht welke, maakt me aan het kwijlen. Heftig ook. Als een tandeloze teckel.
No way dat ik dat zonder wasbak red.
Vriendin daarentegen doet dat niet alleen moeiteloos zonder wasbak, ze loopt ook rond. Vouwt de was op, legt schone sokken in de la, richt de keuken opnieuw in, redt tussendoor de wereld nog even.
Ik moest lachen om deze acties, wat een rampzalige uitwerking had op mijn ‘kwijlreservoir’. Zelfs al probeerde ik m’n lach in te houden. Het kwaad was al geschied.
Vriendin keek lachend om de hoek van haar badkamerdeur. Een zwevend hoofd.
‘Gaat-ie?’ vroeg ze verbaasd.
‘I wa ehe verhehe ha hij haltij honlooh’, deed ik een poging tot uitleg, (‘ik was even vergeten dat jij altijd rondloopt’) met mijn mond tegen het plafond gericht, nu beducht om niet nog eens dezelfde fout te maken als daarnet.
‘Ah, ja ik vind het zó ontzettend saai om stil te blijven staan! Vind ik echt niks aan’, verklaarde ze wat ik al wist.
Toen ik een witte punt op mijn sok ontwaarde (want schoenen al uitgetrokken) terwijl ik m’n mond in de piepkleine wasbak spoelde, keek ik eerst wat bedenkelijk. Wat was dat nu weer? Toen bedacht ik me dat het een teken betrof dat mijn theorie klopt: zonder wasbak red ik het niet.
De witte punt op mijn sok was m’n eigen tandpastakwijl.
Het was officieel kansloos. Tenminste, het tandenpoetsen. Het slapen ging prima, we sliepen beiden als roosjes.

I stayed over at Friends house. Cozy, we hadn’t really talked for ages and with a candle lit dinner (the lamp wasn’t functioning) the gastronomical part of the evening was quite a hit.  Then we watched some telly, talked about films, books we’d read and so on. The good stuff.

Then followed by the ‘going-to-bed’ ritual.
We both have different ones. Having shared our very first student home, we were already aware.

Especially the brushing teeth part is different.
My toothpaste, no matter what brand, makes me drool. And not just a little. Think of a toothless teckel.
No way I can make it without a sink.

Friend, on the other hand, not only doesn’t need a sink while brushing her teeth, she’ll walk around. Folds her laundry, puts away clean socks in a drawer, rearranges the kitchen, saves the world while at it.
I was laughing because of it, which had, ofcourse, it’s effect on my ‘drool-reservoir’, even though I tried not to laugh too loud. It was too late for that.
The damage had been done.

Friend looked around the corner of the bathroom door. A floating head.
‘Are you okay?’ she asked grinningly.
‘I ha fohohhe you ahayhs hah ahounh’ I tried to explain (‘I had forgotten you always walk around’) with my mouth aimed towards the ceiling, carefull not to make the same mistake again.
‘Ah yes, I find it so terribly boring to keep still at the same spot all that time! Really I don’t like it at all’ she told me what I had already known.
When I discovered a white spot on my sock (because I had already taken off my shoes) whilst rinsing my mouth in the incredibly small sink , I was puzzled for a moment.
Then I realized it was proof of my theory being correct. I can’t do without a sink during brushing teeth.
It was my own toothpastedrool. There, on my sock. Officially didn’t make it. Well, the brushing teeth part, that was. Sleeping was no problem at all.

 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Oma /Grandmother

Bijna iedereen heeft in zijn familie wel zo’n geval: zo’n familielid dat niet wil deugen.
Iemand waar niemand mee vergeleken wil worden.
Gebeurt dat wel, dan zijn heftige excuses, compleet met blote knieën op de grond, de enige remedie om ooit nog in een goed plaatje te komen.
Heftige scheidingen van familiedelen vinden er anders plaats. Want die is het wel met die eens maar vond neef zo en nicht zus eigenlijk maar niks en is allang blij eraf te zijn. Die vindt weer dat oom zo en tante zus toch al niet bij het behang kleurden, dus afzinken in de Noordzee en tadaa, klus geklaard.
Ja, hebben we beeld?
In mijn familie ook. Het lijdend voorwerp leeft inmiddels niet eens meer.
Oma.
De enige leuke verhalen die er over oma te vinden zijn, zijn de lachwekkend slechte. Het is echt kansloos.
Zelfs op de begrafenis werden er vooral warme verhalen aan opa opgehaald, omdat er van oma alleen uit de oorlog leuke zaken terug te vinden waren. Niet omdat ze zo geleden had in de oorlog -ook wel, wie niet?- maar omdat ze sindsdien voor niemand meer aardig was. Al helemaal niet voor haar kinderen.
Huiverend hoorde ik van mijn zus hoe ze bij echtelijke ruzies altijd weer moet horen dat ze toch wel heel veel op haar moeder begint te lijken. Die op haar beurt, want zo gaat dat, aan moet horen dat ze op haar moeder, de gevreesde Oma, is gaan lijken. Het betere zout-in-de-wonde wrijven, zullen we maar zeggen.
Gelukkig hoorde ik al van die truc ver voordat mijn echtgenoot zelfs maar in beeld was. Dus ik ben dat lot voor geweest. Bij ruzies roep ik:
‘Jemig, wat lijk JIJ op je schoonmoeder, zeg!’

Everyone has one of those familymembers: one that can’t to be ‘good’.
The person nobody wants to be compared with.
If that does happen, excuses, on your bare knees, wishing and hoping you will one day be forgiven, are necessary. Otherwise huge separations will take place in the family, because cousin this and cousin that couldn’t get along anyway, aunty zero and uncle nero didn’t match the wallpaper anyway, so let’s throw them in the big ocean and whoppa: done with the evil.

Yes, do we have an image?
Our family is no different. The one concerning the comparing is no longer alive.
Grandma.
The only nice stories detectable are the ones that are so bad you can only laugh of them. It’s without a chance, really. Even at her funeral the warm remembrances that were spoken about were secretly of granddad, since the last time grandma had been a pleasant woman had been in the war.

Shivering with fear I heard my sister telling how in marital fights, her husband likes to say she is starting to look like her mother. Who in return, since that’s the way it goes, keeps telling her mother how she’s starting to look like her mother, the feared Grandma. The better way to rub it in, so to speak.
Thankfully I learned about this before I even met my husband.
So I was well prepared.
When we have a fight, I yell ‘bloody hell, you sound just like your mother-in-law!’

 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Avondrepetitie/ Evening repetition

“Eigenlijk is het avondrap”, zei ik, in een verwoede poging om mijn programma voor die avond wat op te stoeren.
Ik maakte geen indruk. Verwoed zapte m’n zus verder naar MTV, haar lichaam onderuitgezakt op de bank, haar voeten op het salontafeltje.
“Dus gewoon een avondrep”, begon ik weer,“met ‘etetie er achteraan”.
Geen reactie.
Ook niet zo verwonderlijk. Het had weinig met cool zijn te maken waar ik heen moest.
De avondrepetitie van het katholieke schoolkoor waar ik deel van uitmaakte.
We waren niet katholiek. Niet eens een beetje. Gewoon atheïstisch. Dus wat deed ik daar eigenlijk?
Ja, ik hield altijd al van zingen, sprong de hele kamer door met een denkbeeldige microfoon. Ja, ik had al vroeg gevoel voor muziek. Ik speelde piano met 6, ging over op viool toen ik 8 was. Ja, dat is allemaal waar. Toch stond de kerk niet specifiek op mijn ‘hoera, dat wil ik doen’-lijstje, als ik heel eerlijk ben. Laat staan dat mijn ouders hun kousen vast opwarmden voor de zondagse dienst. Meestal moest ik alleen, want de rest wilde uitslapen.
Zij wel.
“Kom schat, anders ben je straks nog te laat!” mijn moeder, die met een enorme regenbroek in haar handen stond te wapperen. Het regende pijpenstelen buiten. Er was noch tijd noch zin om me te brengen. Het eten stond al op en de honger was groter dan de wil om in de gezinsauto de priegelig kleine grachten van de binnenstad door te rijden.
Nukkig vertrok ik uit de knusse, warme voorkamer, terwijl ik zowel mijn zus als broertje nog één keer probeerde te overtuigen dat het stoer was.
‘Ik ga naar m’n avondrep’. Er werd nog geen arm geheven om te zwaaien.
Liedjes instuderen die die zondag ten gehore gebracht moesten gaan worden tijdens de dienst in de kerk.
Het Agnus Dei, Ave Maria en Magnificat van Andriessen. En toch geloofde zelfs ik het niet.

“Actually it’s evening-rap”, I said, in a pathetic attempt to make it sound cool what I was about to do that evening.
I wasn’t successfull. My sibling hadn’t stopped tossing the remote, watching MTV. The body just hanging over the couch, like a tossed aside coat. Feet resting on the salontable.
“So basically just evening-rap”, I restarted. No reaction at all.
Not very surprising. It had nothing to do with being cool where I was headed to.
The evening rehearsel of the catholic schoolchoir I was part of.
We weren’t catholic, in fact being atheistic. So what was the point of my attending this school anyway?
Yes, I always liked singing, hopping through all rooms with an imaginary microphone. Yes, I had a sense of music from quite an early age on. I played the piano by 6, switched to violin by 8. Yes, true.
But ‘being part of a church choir’ had never been an item on my bucket-list.
“Come on, honey, you’ll be late if you don’t hurry up!”, my mother, waving an enormous rain pants about. It was raining cats and dogs outside. There wasn’t any time nor desire to give me a lift. The food was on the stove and the hunger far bigger then the will to squeeze the familycar through all the small canals around the citycenter.
Grumpy I left the coziness of the house, trying to convince my siblings once more that it was cool, an evening-rap where all the songs had to be practiced which had to be brought to the public on Sunday in church during the sermon.
The Agnus Dei, Ave Maria and Magnificat of Andriessen. I didn’t convince them, nor did I myself.

 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , ,

American Beauty

Het verhaal van Lester Burnham, een man in z’n midlife crisis, die op een avond bij de uitvoering van zijn dochter Janes’ cheerleading event spontaan de hots krijgt voor haar vriendin, Angela.

Waar moeder de vrouw Caroline (geweldig neergezet door Annette Bening) een standaard ‘carrièrevrouw’ speelt, is Lester Burnham (fantastisch werk van Kevin Spacey) neergezet als verveeld kantoorclerkje, die er op een dag genoeg van heeft.
Dit wordt versterkt als vriendin Angela bij dochterlief blijft slapen en de beste man, die toch al een zwak voor haar heeft, opvangt dat ze nog best geïnteresseerd in hem is ook. Als hij er wat beter uit zou zien. Angela vindt Lester niet gespierd genoeg.
Met Angela’s commentaar in het achterhoofd is hij vastbesloten de voor haar ideale vormen aan te nemen. Hij begint met joggen. De Burnhams hebben een homoseksueel stel naast zich wonen die Lester al eerder heeft zien rennen en hij besluit met hen mee te doen. Zodoende leert Lester ook hun andere, nieuwe buren, de familie Fitz, beter kennen.
Ondertussen begint zijn vrouw Caroline een affaire met haar concurrent. Een heerlijk oppervlakkig en standaard verhaal. Dat is ook zo oppervlakkig mogelijk weergegeven. Twee real estate agents die elkaar op een bedrijfsavond, na iets te diep in het glaasje te hebben gekeken, bekennen meer van elkaar te willen weten.

Op zichzelf lijken dit allen tamelijk oppervlakkige verhaallijnen. Dat zijn het ook. Het is het spel van de spelers wat het meer diepgang geeft. Annette Bening is fantastisch als seksueel gefrustreerde perfectionist. Als makelaar is ze tenslotte gewend om van de uiterlijke schijn in haar onderhoud te voorzien. Het moet perfect ogen, anders verkoop je niets. Ze heeft zelfhulpbandjes, spreekt zichzelf continu moed in op die manier. Hilarisch.
Vader Lester die zich hopeloos opgeilt aan zijn dochters’ vriendin is natuurlijk geen nieuw thema, maar het spel van Kevin Spacey is subliem. Je zit bij hem in die kamer als hij het assistentje van zijn baas vertelt dat die de klere kan krijgen en enorm chanteert als oprotpremie.
Jane en Angela, de twee op elkaar aangewezen dames. Je verwonderd je wel over het feit dat de dames elkaar steeds zo opzoeken, omdat ze in karakter eigenlijk niet bij elkaar passen. Thora Birch is het stille meisje dat mooi is, maar niet goed weet wat ze met de wereld om haar heen moet, waar Mena Suvari van stoere verhalen over seksuele avontuurtjes aan elkaar hangt.

<>
Ik las in een recensie dat de film niet meer van deze tijd zou zijn. Ik denk echter dat dit een thema is van alle tijd. De uitleg was het feit dat de ontwikkeling tussen Lester en Angela uiteindelijk spaak loopt omdat zij nog maagd zou zijn. Eerlijk gezegd denk ik dat de kijker beter weet. Het ‘niet willen’ van Lester heeft meer te maken met het feit dat Angela Hayes onder zijn ogen, in zijn handen, ineens een menselijk wezen wordt.
Ze blijkt onervaren. Iets waar hij niet op had gerekend na haar vieze praatjes.
Is het niet zo dat in elke opwindende droom degene die je voor je hebt juist precies weet wat er gebeuren moet? Dat je als enzymen op elkaar past, in elkaar verdwijnt, om tijdelijk op te houden met bestaan? Angela doorprikt zijn droombubbel waar hij bij zit. Ineens wordt het een meisje, niet de geile sexpoes die hij voor ogen had.
Men vergeet nog weleens dat dat ook vaak gebeurd. Je hebt een droombeeld bij je nymf, je adonis. Dan is het moment daar en er gebeurd iets onverwachts. Daar stap je overheen. Of het wordt niks meer. In dit geval het laatste.

The story of Lester Burnham, a man in his midlife crisis, who on one night out to the cheerleading event of his daughter Jane, develops an instant crush on her friend Angela Hayes.

Where Mrs Caroline Burnham (excellent work by Annette Bening) is being portrayed as the careerwoman who’s really going for it, Lester Burnham (fantastic acting by Kevin Spacey) is being portrayed as highly annoyed clerk in the office.
This isn’t about to get better the moment Angela comes over to spend the night at Janeys. Especially when Lester goes eavesdropping at his daughter’s door and learns that Angela is interested in him for real. If he’d work out. She doesn’t think he’s very muscled.
With her comments in his mind, he’s determined to get himself into the shape she wishes. He takes up jogging. The Burnhams live nextdoor to a homosexual couple whom Lester has seen jogging before, and he decides to join them. He also gets to know their other nextdoor neighbours, the Fitz’s.
Meanwhile his wife is having an affair with a competing business associate, deliciously shallow. Him, the he-man hunk and her, the desperate woman with lack of attention. After a night of a bit too much to drink, they decide to get to know each other a bit better.

On display the storylines seem quite shallow. They are. It’s the players that give it more depth. Annette Bening is playing picture perfect as the sexually frustrated real estate business woman. She can’t sell anything if she doesn’t at least pretend everything is perfect, after all. It’s what gets her the big money.
Daddy Lester who’s hopelessly horny when it comes to the friend of his daughter isn’t anything new either, but the portraying of it by Kevin Spacey is truly great. You’re with him in that room when he tells the bosses’ lap dog to go to hell and if he can please give him a load of money as a bonus, please?
Jane and Angela, the two girls stuck together. Although not by nature, as they don’t seem to have much in common. Thora Birch is a quiet, shy girl, who doesn’t really know how to cope with the world around here, where Mena Suvari is much louder, provocative, daring.

<>
I read in a different review that this film wouldn’t be of this age and era. I don’t believe that. It is a theme of all time. The explanation was the fact that the possibilities between Lester and Angela ended when she appears to be a virgin. I think the viewer knows better. The ‘not wanting’ of Lester has to do with the suddenly human shape of Angela in his hands, under his eyes.
She’s unexperienced, doesn’t know anything.
Isn’t it so that in any exciting dream, the person you’re about to do it with, knows exactly just what to do, what’s the next step? It should be like enzymes, melting together, giving up existing for a moment, matching exactly? Angela pierces the bubble in his presence. Suddenly it’s a young girl, not the hot sexkitten he had in mind.
People forget that this happens a lot. You have a dreamy image of what you nymph, your adonis, is like. Then the real world is there and you have to deal with it. This either makes you continue, or makes you stop it from happening. In this case the latter.

 
Leave a comment

Posted by on October 28, 2014 in Films, Opinion

 

Tags: , , , ,

New boyfriend

Bringing a new boyfriend into the house is always a challenge. Especially when there are, next to parents, siblings involved.
My sisters’ new boyfriend was no exception to that rule. Her new catch was a charming boy, with blond hairs in a ponytail and glasses. Lovely nerdish. Rocked on an electrical guitar. He was seated in sister’s room while her and me were having a bath. This was common in our home. To just share bathing time, that is, not especially to leave boyfriends on their own while doing that.
Previously to that, I stepped into the bathroom to comb my hairs. I noticed something smelled really nice.
‘What’s that?’ I asked.
My sister answered:
‘Not sure, maybe it’s my new shampoo?’ and indeed, it turned out to be that.
‘If you get with me in the tub, I’ll wash your hairs with it?’ she offered. So off went my clothes, I stepped into the tub and tadaa, my hairs were being washed with gorgeous smelling shampoo.
‘You’ll have to get out now’, she told me at some point, when I was still playing with some bubbles, ‘because Frank needs to take a bath too’.
I got out, no problem.
But I was bloody curious about Frank! Therefor, I didn’t move very quickly when I was meant to do so.
‘Frank! Get undressed!’ my sister ordered from the tub to the room he was seated in. A few moments later, Frank turned his head around the corner of the bathroom.
A floating head.
‘You called, miss?’ he said, smiling at his girlfriend who was covered in bubbles.
‘Yes, dear. Why don’t you get undressed so we can bath together?’ she said, splashing herself with water. I was still combing my hairs. Frank didn’t dare to go against her wishes, simply stepped out of the bathroom and went back into what was now ‘their’ room.
Then my mother entered the bathroom.
‘So, what’s happening here?’ she asked with a hughly fake innocent tone and a smile that gave away her knowledge to everything.
‘Not much’, my sister and me replied.
‘It does seems rather cozy in here’, she said, seating herself on the chair next to the tub.
‘What’s that smell?’ Mom asked.
‘Ah, that would be my new shampoo’, my sister answered, knowing for sure now. Then we heard Frank. Or at least my sister did.
‘Get out, you two!’ my sister ordered.
‘But my hair’s still got knots in it!’ I complained as if it was the worst thing in the history of mankind.
‘I don’t care, beat it, you can come back in later’.
My mother and me left the bathroom, to see Frank squirm like a dog with its tail between its legs, dressed in nothing but a towell from their room to the bathroom.
We left them alone for a couple of minutes, then got too curious.
I opened the door.
‘I think I left my brush here’ I said, reaching for it in such a way it fell down. Now I had to come in to pick it up properly.
Then Mom stumbled in.
‘Can I have that marvellous shampoo?’ to which my sister exclaimed in despair:
‘HAS EVERYONE FINALLY PROPERLY SEEN FRANK’S COCK?! NOW. GET. THE. FUCK. OUT!!’

Oh, the joys of family…

 
Leave a comment

Posted by on October 27, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , ,

Mushroom of delight (poem)

Oh mushroom of delight
Never before I saw such a lovely sight!
Dewdrops sliding on your brightred top
luring, like a freshly opened soda pop
dressed in a perfect fitting hood and skirt
you are such a naughty flirt!
with nature surrounding you in all its pride
looking intimidating, to a level of fright
you unspotted little devil
can bring pleasure in unlimited level
as soon as anyone puts lips around your smooth, shiny hat
your body really becomes quite fat
But can feed to the bone oh so very well
oh, you little daredevil…

 
1 Comment

Posted by on October 23, 2014 in Daily life, Poems

 

Tags: , ,

Allergic to people

Inspired by Nicole Polar (who does a much better job, by the way!)

I can’t meet these people!
They’re new and icky
And positively sticky
as soon as I touch ‘m, my skin goes green
they’re probably mean
and want to steal whatever I have left
because naturally they gain only by theft
any posession that is ‘theirs’
as you see, new people, not one of them cares
for what is yours or mine
the thought of me talking to them…doesn’t make me fine!
I’d rather bath and wash
have a lemon squash
then having to go outside and meet this dreadful
race that call themselves ‘humans’, truly awful!

Please, check my skin!
Is it green yet or grey like tin?
Can I still wear my white polkadot dress?
Or wouldn’t it fix the colorrich mess?
I do want it to match the curtains, you see
For they are the result of a fucking shoppingspree….

 
Leave a comment

Posted by on October 22, 2014 in Daily life, Humour