RSS

Sinterklaas /St Nicholas

14 Oct

Nee, dit wordt niet het zoveelste blog met een mening over zwarte piet. De sociale media doorploegend, weet ik dat men dat hele gedram allang meer dan zat is.
Ik wilde het hebben over Sinterklaas zelf.

Jaren geleden had ik het er met een vriendin over. Dat was zo ergens in november en ik werkte op een kinderdagverblijf. Het begon me toen pas op te vallen dat men zo moeilijk kon doen over Sinterklaas.
‘Ja, je vertelt je kind wel een leugen he, daar komen ze zo rond hun 8e of 9e achter, en dan gaan ze toch wel aan alles twijfelen, hoor!’ en toen bedacht ik al: als ik ooit kinderen krijg, vertel ik hen gewoon het oorspronkelijke verhaal. Dat hij bestaan heeft, maar dat we nu nog vieren hoe goed hij toen was. Op die manier, zo dacht ik, voelt een kind zich toch ook niet belazerd, naderhand?
Grote ogen bij de vriendin.
‘Oh nee, alsjeblieft! Beloof me dat je je kind in Sinterklaas zult laten geloven!’ smeekte ze, met van nostalgie doortrokken ogen;
‘Het is zo heerlijk, die liedjes te zingen in het donker, je te verbeelden dat er misschien een piet op het dak loopt, of het paard waar Sinterklaas dan misschien van afvalt, en het is zo gezellig om vol overgave van de pepernoten te snoepen tot je kotsend in een hoek neervalt en sinterklaasliedjes zingt aan de piano’. Omdat ik haar niet graag teleur wilde stellen, gaf ik toe.
‘Okee, okee, dan niet’, mokte ik.
Opnieuw duikt nu mijn eerdere gedachte op. Er is alleen maar gezeik over die pieten. En de tegenstanders die echt kwaad willen – en die zijn er- vertellen je kind zelfs voor jou dat Sinterklaas niet bestaat, zo nijdig zijn ze ineens, dat er niet ogenblikkelijk aan hun verzoek tot het schrappen van die ‘bejaarde bal en z’n klotepieten’ is voldaan. Ik vind het nog steeds verkrachting van een kinderfeestje. Het is, tot nu toe, het enige moment in het jaar geweest dat men zich uitsloofde om het leukste geheim van Nederland te bewaren.
Maar nee, Wendy (van Peter Pan) heeft ons hardnekkig met een knuppel uit Neverland verdreven. Opgroeien jullie, en gauw wat! Niet meer van die malle sprookjes, die een belediging zijn voor iedereen boven de meter!

En dus zit ik, lieve lezer(s), enorm te twijfelen: vertel ik het geschiedkundige verhaal, of haal ik het geloof in de beste man erbij?

No, this isn’t going to be blog nr 1000 about someones opinion on ‘black pete’. If I read my social media sources, I know the public’s eyes are tired of so many whinings, it’s gone to a level of wanting to poke them with a stick.
I want to discuss St Nicholas.

Years ago I was talking about it with a friend. This was around November and I worked in a childrens daycare. It was only occurring to me then, parents had a hard time dealing with St Nicholas.
‘Well, basically you’re telling your child a lie and when s/he finds out by the age of 8 or 9, they start doubting everything!’ and I decided then: when that time comes for me, I will tell the original story. That once he existed, and now we’re celebrating how good he once was to children. That way, a child will never feel lied to, right?
My friend was looking at me with a bright, big eyes.
‘Oh no, please promise me you will let your child believe in St Nicholas!’ she pleaded, with by nostalgic fevered eyes.
‘It’s so lovely, singing those songs at dawn, imagining there might be a pete walking over your roof top, or the horse of St Nicholas where St Nicholas might fall off, and it’s so cozy to passionately relish from the Decembersweets until you fall down vomitting in a corner whilst singing St Nicholas songs!’ as I didn’t want to disappoint her, I caved in.
‘Okay, okay, I won’t’ I said.
Again, I find myself puzzled over the dilemma. There’s only the fuzz about the ‘pete’s’. And the ones who are against it that really want to play a vile play – and there’s more of those then you’d expect or wished for- they will tell you before you can help it, that St Nicholas ain’t real. They’re that pissed off that their protest against ‘that elderly bastard and his pete’s’ isn’t effective immediate. I still think it’s the rape of a children’s party. It has been, until now, the only moment where even adults tried their best to protect the most lovely secret of the Netherlands.
But no, Wendy (from Peter Pan) has abandoned everyone and everybody with a bat from Neverland. Grow up, you guys, and do so quickly! No more silly fairytales that are a disgrace for everyone who reaches over a metre in hight!

So, my dear reader(s), I’m still stuck with my dilemma. Do I tell the original story, where it all began? Or do I entail the part where ‘believing’ comes round?

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on October 14, 2014 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s