RSS

Afstandsbediening /Remote

21 Oct

We woonden met z’n vijftienen in een studentenhuis. In de huiskamer stond een tv waar we dikwijls met een groep tegelijk naar keken, zoals Friends. Ik had altijd de afstandsbediening vast. Dat werd niet heel erg gevonden, maar men vond het, eigenlijk, ook niet nodig.
Afpakken was geen optie, was al opgevallen. De keer dat iemand dat probeerde, terwijl ik bij een andere huisgenoot gezellig half op schoot lag (die zo de gelegenheid had om m’n armen vast te houden), bleek ik een halve spiderman. Met m’n blote voeten via de muur wist ik me op m’n hoofd te draaien en de afstandsbediening toch nog uit de handen te pakken door de shock die was ontstaan omtrent mijn manoeuvre.

Waarom ik ‘m altijd had? Ik haat reclame. Ik was inmiddels bedreven geraakt in het herkennen van het voorteken van reclamerondes en zette altijd het geluid uit. Nu vonden m’n huisgenoten dat op zich niet erg, maar dat ik altijd de afstandsbediening had, wel.

Totdat op een avond een wat assertievere huisgenote, na weer zo’n geluid-stilzet-actie, om zich heen keek.
‘Ik tel toch zeker acht huisgenoten, nu moet het toch wel lukken om dat apparaat van haar af te pakken?!’ sprak ze, waarop inderdaad alle acht zich op me storten (die op m’n arm, een ander op m’n andere arm, benen vast, drie aan ‘t kietelen) en tadaa ik liet los.

En zo was de afstandsbediening eindelijk bevrijd.

We lived, fifteen of us, in a home for students. In the livingroom we had a tv we watched regularly as a group, such as Friends, MythBusters, silly things on the background really. I was always in charge of the remote. It wasn’t deeply annoying, but it was found a bit unnecessary.
To simply take it away wasn’t an option, it had occurred. The one time this had been tried while I was being cozy, halfly on the lap of another roommate (who, in this position, could hold my arms), I appeared to be half a Spiderman. With my bare feet over the wall I managed to turn up my head and get the remote control out of the hands who got it from me in the first place, over the shock that came because of my sudden Houdini-motion.

Why I even had the bloody thing? I hate commercials. I considered myself an expert as to how to recognise the signs in tv-shows when another block of commercials was coming up. I always turned off the sound when I noticed those signs. This itself wasn’t considered annoying. That I was the only one in charge of the remote, was.

Until one night a more assertive roommate looked around her (after another mute-button-action) and said:
‘I do notice there’s eight of us, we should be able to revoke that bloody remote from her now, no?!’ and indeed, all eight of them jumped on top of me (one on one leg, one of the other, one on a leg and so on) and tadaa, I let go of the remote. It was good fun while it lasted, though!

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on October 21, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s