RSS

Avondrepetitie/ Evening repetition

30 Oct

“Eigenlijk is het avondrap”, zei ik, in een verwoede poging om mijn programma voor die avond wat op te stoeren.
Ik maakte geen indruk. Verwoed zapte m’n zus verder naar MTV, haar lichaam onderuitgezakt op de bank, haar voeten op het salontafeltje.
“Dus gewoon een avondrep”, begon ik weer,“met ‘etetie er achteraan”.
Geen reactie.
Ook niet zo verwonderlijk. Het had weinig met cool zijn te maken waar ik heen moest.
De avondrepetitie van het katholieke schoolkoor waar ik deel van uitmaakte.
We waren niet katholiek. Niet eens een beetje. Gewoon atheïstisch. Dus wat deed ik daar eigenlijk?
Ja, ik hield altijd al van zingen, sprong de hele kamer door met een denkbeeldige microfoon. Ja, ik had al vroeg gevoel voor muziek. Ik speelde piano met 6, ging over op viool toen ik 8 was. Ja, dat is allemaal waar. Toch stond de kerk niet specifiek op mijn ‘hoera, dat wil ik doen’-lijstje, als ik heel eerlijk ben. Laat staan dat mijn ouders hun kousen vast opwarmden voor de zondagse dienst. Meestal moest ik alleen, want de rest wilde uitslapen.
Zij wel.
“Kom schat, anders ben je straks nog te laat!” mijn moeder, die met een enorme regenbroek in haar handen stond te wapperen. Het regende pijpenstelen buiten. Er was noch tijd noch zin om me te brengen. Het eten stond al op en de honger was groter dan de wil om in de gezinsauto de priegelig kleine grachten van de binnenstad door te rijden.
Nukkig vertrok ik uit de knusse, warme voorkamer, terwijl ik zowel mijn zus als broertje nog één keer probeerde te overtuigen dat het stoer was.
‘Ik ga naar m’n avondrep’. Er werd nog geen arm geheven om te zwaaien.
Liedjes instuderen die die zondag ten gehore gebracht moesten gaan worden tijdens de dienst in de kerk.
Het Agnus Dei, Ave Maria en Magnificat van Andriessen. En toch geloofde zelfs ik het niet.

“Actually it’s evening-rap”, I said, in a pathetic attempt to make it sound cool what I was about to do that evening.
I wasn’t successfull. My sibling hadn’t stopped tossing the remote, watching MTV. The body just hanging over the couch, like a tossed aside coat. Feet resting on the salontable.
“So basically just evening-rap”, I restarted. No reaction at all.
Not very surprising. It had nothing to do with being cool where I was headed to.
The evening rehearsel of the catholic schoolchoir I was part of.
We weren’t catholic, in fact being atheistic. So what was the point of my attending this school anyway?
Yes, I always liked singing, hopping through all rooms with an imaginary microphone. Yes, I had a sense of music from quite an early age on. I played the piano by 6, switched to violin by 8. Yes, true.
But ‘being part of a church choir’ had never been an item on my bucket-list.
“Come on, honey, you’ll be late if you don’t hurry up!”, my mother, waving an enormous rain pants about. It was raining cats and dogs outside. There wasn’t any time nor desire to give me a lift. The food was on the stove and the hunger far bigger then the will to squeeze the familycar through all the small canals around the citycenter.
Grumpy I left the coziness of the house, trying to convince my siblings once more that it was cool, an evening-rap where all the songs had to be practiced which had to be brought to the public on Sunday in church during the sermon.
The Agnus Dei, Ave Maria and Magnificat of Andriessen. I didn’t convince them, nor did I myself.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: