RSS

Oma /Grandmother

30 Oct

Bijna iedereen heeft in zijn familie wel zo’n geval: zo’n familielid dat niet wil deugen.
Iemand waar niemand mee vergeleken wil worden.
Gebeurt dat wel, dan zijn heftige excuses, compleet met blote knieën op de grond, de enige remedie om ooit nog in een goed plaatje te komen.
Heftige scheidingen van familiedelen vinden er anders plaats. Want die is het wel met die eens maar vond neef zo en nicht zus eigenlijk maar niks en is allang blij eraf te zijn. Die vindt weer dat oom zo en tante zus toch al niet bij het behang kleurden, dus afzinken in de Noordzee en tadaa, klus geklaard.
Ja, hebben we beeld?
In mijn familie ook. Het lijdend voorwerp leeft inmiddels niet eens meer.
Oma.
De enige leuke verhalen die er over oma te vinden zijn, zijn de lachwekkend slechte. Het is echt kansloos.
Zelfs op de begrafenis werden er vooral warme verhalen aan opa opgehaald, omdat er van oma alleen uit de oorlog leuke zaken terug te vinden waren. Niet omdat ze zo geleden had in de oorlog -ook wel, wie niet?- maar omdat ze sindsdien voor niemand meer aardig was. Al helemaal niet voor haar kinderen.
Huiverend hoorde ik van mijn zus hoe ze bij echtelijke ruzies altijd weer moet horen dat ze toch wel heel veel op haar moeder begint te lijken. Die op haar beurt, want zo gaat dat, aan moet horen dat ze op haar moeder, de gevreesde Oma, is gaan lijken. Het betere zout-in-de-wonde wrijven, zullen we maar zeggen.
Gelukkig hoorde ik al van die truc ver voordat mijn echtgenoot zelfs maar in beeld was. Dus ik ben dat lot voor geweest. Bij ruzies roep ik:
‘Jemig, wat lijk JIJ op je schoonmoeder, zeg!’

Everyone has one of those familymembers: one that can’t to be ‘good’.
The person nobody wants to be compared with.
If that does happen, excuses, on your bare knees, wishing and hoping you will one day be forgiven, are necessary. Otherwise huge separations will take place in the family, because cousin this and cousin that couldn’t get along anyway, aunty zero and uncle nero didn’t match the wallpaper anyway, so let’s throw them in the big ocean and whoppa: done with the evil.

Yes, do we have an image?
Our family is no different. The one concerning the comparing is no longer alive.
Grandma.
The only nice stories detectable are the ones that are so bad you can only laugh of them. It’s without a chance, really. Even at her funeral the warm remembrances that were spoken about were secretly of granddad, since the last time grandma had been a pleasant woman had been in the war.

Shivering with fear I heard my sister telling how in marital fights, her husband likes to say she is starting to look like her mother. Who in return, since that’s the way it goes, keeps telling her mother how she’s starting to look like her mother, the feared Grandma. The better way to rub it in, so to speak.
Thankfully I learned about this before I even met my husband.
So I was well prepared.
When we have a fight, I yell ‘bloody hell, you sound just like your mother-in-law!’

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: