RSS

Monthly Archives: November 2014

The Time Travelers’ Wife

With Eric Bana, Rachel McAdams, Ron Livingston.
At first this film captured me for being for women for a change. Scifi doesn’t always suit me and this seemed like an easy-to-watch. In a way, it is. You start the film by seeing how a little boy in a car is being comforted by his mother for being good at singing a certain song. She tells him she really likes his voice and should never feel ashamed of his talent. Touching. Then she dies in a huge crash, which is in such a way that the boy is supposed to have a certain DNA-switch which makes it possible for him to time travel. Right after the carcrash, his older self comes to rescue the boy and tell him what’s gonna happen.
In a way, this makes sense. Unfortunately, none of these little details play a part in the rest of the film. For instance, you don’t see the boy, growing up, singing this song to himself, or becoming very good at singing or finding any kind of resurrection about it. Also, his timetravelling goes suddenly. He’s just gone and naked in another place. Wherever. There’s no explanation as to why he is without cloths, something you might be curious about because it is part of the happening.
When Rachel McAdams finds him in the library and approaches him, she says she’s not supposed to. It never becomes truly clear to me why not.
But maybe I’m slightly spoiled from watching ‘Back to the Future’, which is full of explanation as to why certain things shouldn’t happen.

I had trouble getting through all of the film. It might have been it’s not my genre. It could very well be others will enjoy this film very very much. I would only recommend it to those who like Rachel McAdams, who is her usual lovely self, or who likes to see a naked man running on their screen and don’t want to use their brains too much.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 29, 2014 in Films, Opinion

 

Tags: , ,

Black Swan

With Nathalie Portman, Mila Kunis, Vincent Cassel.
For lovers of ballet, this is a lovely film. They probably recognise a lot from the dancing that is going on, enjoy the movements of the practicing that is showed on the practice of the piece ‘Black Swan’. Because that’s what it’s about. Nathalie Portman desperately wants to play the number 1 part and gets told bij Vincent Cassel she can’t because she’s just not good enough. In her desperate attempts to gain the spot after all, she succeeds. This is, however, where the film loses me. It has been marketed by saying there’s a bit of sci-fi in it, which is true I suppose in a broad sense of the word.
To me it was a bit too vague. Watching it was more like you were inside the head of someone severely drunk. You don’t understand all what’s happening, you want to get out but can’t and you see Nathalie suffering the next day. And then there’s the body changes. Maybe I missed out on something on forehand, but except for Nathaltie Portman being beautiful in this role, the story didn’t make any sense to me to be honest. The ending is defenitely too cliche for me.

 
Leave a comment

Posted by on November 29, 2014 in Films, Opinion

 

Tags: ,

Wiskundeleraar/ Mathematics teacher

Hoewel ik heb begrepen dat wiskunde, in het algemeen, als saai wordt gezien, zou dat natuurlijk voor elk vak kunnen gelden. Er zijn weliswaar vakken waarbij de instant ‘vermaakfactor’ tamelijk hoog is, maar als ik terugdenk aan m’n eigen schooltijd, waren het eigenlijk vooral de docenten die een vak leuker of vervelender maakten.
Ik kende niet veel mensen die Frans een leuk vak vonden. De dame die dat gaf trok haar neus dusdanig hoog op dat je je soms afvroeg of ze de vloer überhaupt weleens zag. Laat staan de brugpiepers.
Degene die Duits gaf was daarentegen weer dusdanig lief dat je als leerling totaal geen drang voelde om aan je werk te beginnen.
Hoe dan ook, ik begon dit stukje over docenten wiskunde en het toeval wil dat ik eigenlijk alleen maar leuke docenten heb gehad in dat vak. Met een ervan had ik een vriendschappelijke vechtpartij in het lokaal (kan dat dan? Ja, dat kan), waar een andere, die ik later had, het werk van een ander over ging schrijven.
Dat laatste was opmerkelijk. Er zijn wel meer leerlingen die elkaars werk overschrijven. In dit geval was de leerling in kwestie daarmee bezig geweest, van tafel gelopen om bij een andere tafel een gesprek over iets heel anders te beginnen (Montessori-systeem, dus geen klassikale les) en had het over te schrijven schrift op z’n tafel laten liggen. De leraar, die zijn gebruikelijke rondje door de klas heen liep, merkte op een goed moment de lege stoel op en keek eens in het schriften die er lagen.
‘Goh, dat kan ik ook wel’, sprak de docent, nam plaats naast de twee andere hoogst verbaasde leerlingen, en begon het geheel over te schrijven. Opwindend gegiechel alom, want we hebben het hier over een leraar die niet snel geneigd was dit scala aan grappen uit te halen. Eerder de persoon om je met de ernst van een priester toe te spreken als je iets fout had gedaan. Daarnaast was het nu de kunst om te zorgen dat de jongen die van z’n tafel was weggelopen, niks zou merken. Een soort surprise-party.
Puur vermaak. De jongen in kwestie was niet dom, maar wel degelijk hilarisch onopmerkzaam voor z’n omgeving.
Nadat bijna het halve schrift was overgeschreven, dreigde hij weer terug te lopen naar z’n tafeltje. De wiskundeleraar sprong haastig op en liep terug naar z’n eigen plek.
De jongen nam plaats, zijn tafelgenoten deden braaf of hun neus bloedde, en richtten zich op hun eigen schriftjes. Ondertussen werd de jongen, zonder dit door te hebben, door de hele klas bespied. Zijn gezichtsuitdrukking ging van nietsvermoedend (‘oh ja, daar gaan we weer’) naar verbaasd (‘huh?’) om vervolgens op te kijken, omringd te worden met starende ogen die hem vervolgens uitlachten. Hij lachte net zo hard mee, want hij had het handschrift dondersgoed herkend.
Dat waren nog eens tijden…

Even though I’ve understood that Maths is considered to be, generally, a dull subject, this could be the case for any subject, obviously. Ofcourse there are some with a certain ‘entertainmentfactor’ is already present, but thinking about my own past attending school, it was mostly the teachers that made subjects either fun or horrid.
I didn’t know many people who truly liked French class, for instance. The lady teaching the subject held her nose up in the air so high there was doubt if she ever noticed the floor. Or the small juniors passing her.
The one who teached German on the other hand, was such an utterly sweet lady that no one ever felt the need or the urge to work hard. Or at all, for that matter. You expected the kettle to sing its merry song any minute and the biscuits to be served.
However, I started this piece about Maths teachers and the fact is, I really only had fun teachers for that subject. With one of them I had a friendly fight in the classroom (is that possible? Yes, it is), and a different one wrote someone else’s notes into the notebook of a student.
That last one was quite remarkable. There are pupils who will copy each others work, this is a known fact. In this case the pupil had started to copy someones work, had left the table to start a conversation with someone else about something completely unrelated to Maths (Montessori-system, which is without a teacher to teach the lesson, this is done individually by need) and had left his notebook open on the table. The teacher, browsing the classroom, noticed the two notebooks open on  the table, checked what was inside.
‘Oh well, I can do this!’, said the teacher, sat down between the two highly surprised pupils who shared a table with the boy that just walked off, and started to write. Excited giggles all around, since this wasn’t part of the kind of behaviour we were used to from this particular teacher. He was more the preacher kind of type if you’d done something wrong. And now we had to make sure the boy who’d left his table, wouldn’t notice anything.
Like a surpriseparty.
Pure entertainment. The boy wasn’t stupid, but very hilariously unaware of what was happening. After practically copying half the notebook, the boy seemed tempted to return to his table.
The teacher swiftly returned to his desk in front of the classroom.
The boy was seated, his table companions pretended like nothing happened, concentrating their attention to their own notebooks. Meanwhile the boy was being observed closely by everyone in the classroom. His facial expression went from unsuspectlingly (‘here we go again’) to surprised (‘huh?’) looking up from his notebook, being surrounded by all these eyes being pointed out to him, to a full classroom laughing at him. He joined the laughing matter just as much, while turning scarlet, for he knew the handwriting very well.
Those were the days….

 
Leave a comment

Posted by on November 25, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Tanden poetsen / Brushing teeth

Die oppasavond heb ik net de jongste naar bed gebracht, als de oudste vraagt of ik als-je-blieft een film wil kijken. Anders gezegd, hij wil de film kijken. Wat ik van de film vind is niet echt belangrijk. Ik vind het goed na enkele smeekbedes, hoewel ik daar nooit erg van gecharmeerd ben. Hij heeft zich verder keurig gedragen, dus waarom niet?
Als het reclame is (gewone tv, geen dvd) en het bovendien nog maar een half uur voor zijn bedtijd is, sommeer ik hem zijn tanden te poetsen.
‘Nee, zo meteen begint het weer!’ roept hij ongelukkig.
‘Geloof me, dit reclameblok duurt lang genoeg voor jou om je tanden te poetsen’, zeg ik.
‘Straks mis ik iets!’ moppert hij, nog geen millimeter bewogen om aan mijn tandenpoetsverzoek te voldoen. Ik pak de afstandsbediening hierop bruut af.
‘Kom op’, spoor ik aan.
‘Nee, geef terug!’ zijn handen proberen wanhopig de afstandsbediening terug te krijgen.
‘Ik tel tot drie en dan ga jij je tanden poetsen, anders gaat de film helemaal niet meer aan!’ breng ik in. Ik heb niet zo’n zin in geklier.
Grommend en stuiterend vertrekt de jongeman naar zijn tandenborstel.
‘Dat is chantage!’ roept hij me dan triomfantelijk vanaf de gang toe, blij dat hij iets onrechtmatigs aan mijn handelen heeft kunnen ontdekken.
‘Dat zeg ik tegen mamma!’, na een tel doorstuiteren voegt hij toe: ‘en aan pappa!’
Om duidelijk te maken dat dat waarschijnlijk eerder beroerd voor hem dan voor mij is, zeg ik; ‘als je dan toch bezig bent, zeg het dan ook maar tegen je tandarts’.
Twee minuten later kijken we rustig de film uit, hij met gepoetste tanden en een frisse adem.

That babysitnight I’ve just tucked in the youngest to bed, when the eldest asks if I pl-e-a-se am willing to watch a film.
More specifically: he wants to watch it, what I think of the film is rather irrelevant.
I agree after some pleading, although I am never much charmed with pleadings I don’t like high pinched noises.
He has been a good boy up till now, so why not?

When the commercials are on (normal tv, not a dvd) and above all, only half an hour before his time to go to bed, I tell him to go brush his teeth.
‘No, it’s gonna start again soon!’ he sulks unhappily.
‘Believe me, this cycle of commercials is gonna last long enough for you to start and finish brushing your teeth’ I assure him. 
‘I’m gonna miss out a part this way!’ he grumps, not moving the smallest bit to obey my brushing-teeth-command. So I take the remotecontrol fiercely.
‘Come on’, I tell him.
‘No, give that back!’ his hands are desperately trying to conquer the remotecontrol from my hands.
‘On the count of three you are brushing your teeth, or the film is not going back on!’ I tell him. Grumpy and boucing the little lad makes his trip to his toothbrush.
‘That’s blackmail!’ he yells in triomph to me from the hallway, ‘I will tell my mum!’, after another bounch, ‘and my dad!’ to put straight that I don’t mind at all if he does, I add, ‘while you’re at it, tell your dentist aswell’.
Two minutes after that we both watch the film quitely, including clean teeth and a fresh breath.

 
Leave a comment

Posted by on November 23, 2014 in Childrens story, Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Kat in jas/ Cat in coat

Mijn broer kwam in zijn brugjaar zo af en toe ineens terug naar huis. Een nieuw schoolsysteem wat nog niet helemaal rijp was, waardoor het rooster ineens niet meer klopte, ondeugdelijke houding jegens de medemens en meer van dat soort grapjes waren hier doorgaans de reden van.
Of een verdwaalde kitten. Die wezens hebben bij ons in huis nogal eens de neiging gehad om zich onder zijn vleugels te verstoppen. Een van onze moederpoezen heeft ooit een heel nest kittens in zijn bed verstopt.
Waar wij ons het rambam naar zochten, want we wisten dat de bevalling kennelijk had plaatsgevonden. Moederpoes liep, leeg en wel, door het huis te banjeren. En ons vertellen waar ze had geworpen, ho maar. Alvast niet in de keuken, waar een kraamkamer was ingericht. Een kat en doen wat ‘m is opgedragen: haha.
Toen broerlief in bed werd gestopt en zijn benen probeerde te strekken, merkte hij de pluizige bolletjes bij zijn voeten op en riep:
‘Ik heb ze gevonden!’

Zo kwam het, dat toen mijn vader op een ochtend de voordeur open deed om naar zijn werk te vertrekken, daar tot zijn verbazing mijn broertje op de stoep trof.
‘Wat doe jij nou weer thuis?’ vroeg hij op nijdige toon.
‘Ja, ik moest wel, Hannah had zich in mijn jas verstopt!’ riep deze in al zijn onschuld uit, zijn fiets in het rek slingerend.
‘He?’ vroeg mijn vader verbaasd, terwijl hij de deur simpelweg openhield en achter mijn broer aan liep. Die was intussen door naar de woonkamer gelopen.
‘Hee, wat doe jij thuis?’ mijn moeder, verbaasd van achter haar krant, nog aan haar ontbijt.
‘Hannah zat in m’n jas, dus ik ben omgekeerd, naar huis’, zei hij, terwijl hij zijn jas open deed. En verrek, daar zat ze. Met grote tennisbal-ogen keek ze verschrikt mijn ouders aan. Die in lachen uitbarstten.
‘Wat een plek om je te verstoppen, sufferd!’ sprak mijn vader, terwijl hij het verschrikte beest over het verwarde kopje aaide en d’r uit de grote jaszak trok.
‘Nou, kom maar. Ik breng je wel naar school, dan leggen we het uit aan de conrector’, zei mijn vader mild tot mijn broertje.
En zo kwam het toch nog goed.

My brother sometimes arrived home earlier from his first year of midschool than anticipated. A schoolsystem not being completely functional yet, which left the schedule incomplete, incorrect behaviour towards other persons and superiors and more where that came from, were usually grounds for these early home arrivals.
Then we had kittens.
These creatures have often found their way underneath my little brother’s ‘wings’. It so happened that mothercat hid her kittens in his bed when no-one was around. We looked everywhere, for we knew the mothercat had delivered, as she was walking around slender and empty. We had prepared a ‘room’ for her in the kitchen, but using it? Meh. Cats never really do what you ask of ‘m, eh?
It wasn’t until my brother was put in bed at night and he wanted to stretch his legs, that he felt the little cottonballs in his bed.

‘I’ve found ‘m!’ he yelled then, so we could welcome our new familymembers properly.
So it happened that my father was about to leave for work, and found my brother in the front yard, just returning home.
‘What are you doing home early?’ he asked agitated.
‘I had to, Hannah was hidden in my coat’, he replied, all innocently.
‘Huh?’ my father replied surprised, simply holding the door and following my brother. Who marched straight through into the livingroom.
‘Huh? What are you doing back home?’ my mother asked, reading the newspaper, having breakfast.
‘Hannah was in my coat, I had to return home’, he said, opened his coat to show them. And there she was. With eyes the size of tennisballs she looked at my parents. Who started laughing loudly.
‘What a place to hide, you silly!’ my father said, petting the confused animal over its head, before yanking it out of the huge pocket. 
‘Oh well, come along. I’ll bring you back to school and we’ll explain things to your headmaster’, my father said to my little brother.
And so it all turned out well.

 
Leave a comment

Posted by on November 23, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Speech voor een bruiloft/ Speech for a wedding

Het moest er toch een keer van komen: een speech schrijven voor die bruiloft. Manlief was tenslotte de getuige.
Hij net weduwnaar, zij net gescheiden. Ze was zijn huishoudster.
Ze hadden troost bij elkaar gevonden, zoveel was duidelijk.
Ook dat ze naar niemand wilden luisteren die ze om goede raad vroegen.
Om die goede raad verlegen gezeten, vroegen ze aan diversen (van de kapster tot de medewerkers van de supermarkt, goede vrienden, familie, etcetera) wat zij van een eventuele officiële verbintenis vonden. Hoewel men blij voor het nieuw hervonden geluk was, kon geen van de gevraagden de concrete vraag ‘is het een goed idee om nu meteen te trouwen?’ positief beantwoorden.
Men vond het te vroeg. Was hij al wel over het overlijden van zijn geliefde, amper twee maanden geleden, heen? Had zij niet nog heel wat te verstouwen met de scheiding, waarbij drie jongvolwassenen hun eigen stappen in het leven dienden terug te vinden?
Was het 1800 of 1900 geweest, dan was het nog te begrijpen geweest. Dat hij, na net de schep in de grond te hebben gezet waarmee hij zijn echtgenote na een heftig ziekbed van 3 jaar had moeten begraven, 3 maanden later alweer in het huwelijk wilde treden met degene die hem toen het meest nastond, was toen ongetwijfeld doodnormaal geweest. In vroeger tijden had hij immers een praktische vrouw moeten trouwen om voor zijn kinderen te zorgen.
Het was alleen geen 1900. En de kinderen waren ook al te groot voor een dergelijke noodzaak. Ze waren simpelweg te verliefd om nog verder na te willen denken.

En nu moest ik een speech schrijven. Omdat het schrijven me zo aardig af gaat. Ik kon vast wel iets bedenken wat gebruikt kon worden, toch?
Toen ontdekte ik: ik kan geen sympathieke speech schrijven als ik het niet meen. Elke keer begon ik een zin aardig, en werd de toon uitermate cynisch, nog voor ik de punt, de komma, apostrof of aanhalingsteken had bereikt, die het einde van de zin inluidde.
Zo begon ik met de vergelijking met een te snel verlopende bevalling, met uitscheuringen en ontstoken hechtingen, waarbij manlief al zei ‘schat, dit kan echt niet’. Hij had geen ongelijk. Lukken deed het desondanks ook niet.
‘Mail het me maar, dan zie ik wel wat ik ervan kan maken’, zei hij toen. Zo gezegd, zo gedaan. Hij knipte en plakte een speech in elkaar rond drie zinnen die eigenlijk ook nauwelijks sympathiek waren, maar die net konden.
Op de dag zelf vond iedereen de speech geweldig die van papier werd opgelezen en met de nodige opzet niet was uitgedeeld. Werd het toch nog gezellig.

It had to be done: writing a speech for that wedding. After all, hubby was the Best Man.
He, a widower, she, recently divorced. She was his maid.
That they’d found comfort with each other was more then obvious.
Also that they didn’t wish to listen to whomever they asked for advice about their possible connection.
In need of advice, they asked around several people (the hairdresser, the lady behind the cash register at the supermarket, the pizza delivery guy, good friends, family, etc) what they would think of a, perhaps, more official commitment? Even though the questioned people were happy for the new found happiness, nobody could answer the question ‘is it a good idea to get married right away?’ positively.
It was too early, was the general opinion. Had he fully processed the passing of his late wife, not two months ago? And did she fully recover from her divorce, where three young adults were to find their way into a new type of life again?
Had it been 1800 or 1900 their way of thinking could’ve been logic.
Him, who just had put the shovel back in the ground where he just buried his beloved wife after 3 years of a dreadful illness, wanting to get married to the one who was most near to him at that moment, would’ve been quite normal back then. In earlier days he should have to marry a practical woman to care for his children.
It just wasn’t 1900. And all of the children involved were old enough for it not to make haste.
They were simply too in love to be able to think.

And so now I had to write a speech, because I can write so easily. It was then that I discovered: I can’t write something nice when my heart is not in it.
Every time I started a nice sentence, it catched a very cynic undertone before I’d reached the comma, apostrophe, hyphen or period to end it with.
I started, for instance, with the comparison of this relationship to the quick delivery of a baby. With tearing and infected stitches, to which hubby commented ‘honey, this really cannot be said’. He wasn’t wrong.
I couldn’t do it after all.
‘Mail it to me, I’ll see what I can make of it’ he said. So it was done. He cut, copied and pasted a speech around three frases that were hardly sympathic, but were sort of ‘OK’.
‘If I don’t handout my speech, I think we’ll get away with it’, he said.
He was right.
Everyone loved the speech. Well, that was fun.

 
Leave a comment

Posted by on November 18, 2014 in Humour, Opinion

 

Tags: , , , , , , ,

Jools Oliver, Van Min Negen Tot Plus Een!

Dit boek, waar ik behoorlijk benieuwd naar was, kreeg ik cadeau.
Hoewel het Jamies’ wederhelft is die dit geschreven heeft en ik dus min of meer een zelfde soort gezelligheid verwacht had, kwam ik in dat opzicht bedrogen uit.
Het verhaal wat ze neerschrijft is weliswaar aandoenlijk en aangrijpend omdat de weg naar hun eerste kind, dochter Poppy, moeilijk was in verband met vruchtbaarheidsproblemen, maar toch.
Maar toch.
Ze valt haar man tamelijk vaak openlijk af.
Zaken omschrijven die je zelf als hormonaal mormel idioot vindt. Dat hij dat niet meteen snapt. Die zinnen steevast afsluiten met ‘oh, MANNEN!!’ terwijl ik me daar op dat moment niet in kon vinden. Waardoor dat ze mijn begrip verloor.
De zwangerschapszaken die ze omschrijft lezen prettig weg, ongeveer tot het moment dat ze haar tweede zwangerschap omschrijft.
Op het moment dat ze ontdekt dat ze in verwachting is van de tweede, wil ze haar oudste niet meer op een buikdrager voordoen. Ze voelt zich hier schuldig over. Zowel omdat ze weet dat Poppy zo geniet van zo gedragen wordt, als omdat ze niet weet of het nu wel of niet schadelijk is.
Toch belt ze de dokter niet. Die ze in haar eerste zwangerschap weken, maanden telefonisch stalkte om werkelijk elke vraag die ze had omtrent gezondheid, even op te bellen om te vragen of dat kan of niet? Dus waarom dan niet op dat moment?
Een beetje een neuroot. Dat is zacht uitgedrukt.
Ze is daarnaast continu zo op haar uiterlijk gefocust (haar kleedstijl tijdens haar zwangerschap afkraken, op vrijwel elke paklijst komen haar kleren voor en geeft ze hier commentaar op) en zonder zinnige aanleiding.
Zaken die ze beter voor zich had kunnen houden. Net als haar commentaar op Jamie.
Er staan vrijwel alleen maar negatieve zaken over hem in. Haar visie van hem op dat moment. Ze compenseert het hier en daar wel door zichzelf en haar hormonen hier de schuld van te geven, maar dan denk ik: geef dan ook je visie achteraf. Die is er nauwelijks.
Een van de weinige punten waar ik echt medelijden met haar, met hen als koppel, had, was het hoofdstuk waarin ze de paparazzi omschrijft. Wat een vuile honden zijn dat. Een familie-aangelegenheid alleen maar als buzz zien. Het begin van een zwangerschap wordt gezien als HET moment om je primeur te halen. Redacteuren zouden zich weleens mogen verdiepen in de medische kant van de zaak. Paparazzi veroorzaken stress. Stress is niet bevorderlijk voor een prille zwangerschap, zeker niet als die toch al met moeite ontstond. Dat hadden ze kunnen weten, ze volgden haar tenslotte ook al in het ziekenhuis. Geen excuus.
Al met al geen slecht boek, prettig weg te lezen als je zwanger bent (of niet). Als je maar in je achterhoofd houdt dat iedereen anders is. Naar mijn mening is Jools Oliver nogal een zeur, maar dat kan aan mij liggen.

This book, that I had been very curious about, was given to me.
Despite the fact this is written by Jamie Olivers other half and one, more or less, expects the same kind of coziness, that is not the case.
The story she writes is touching and nerving, as the way to their first child, Poppy, was one paved on fertility issues, but still.
But still.
She sort of openly attacks her husband on more than one occasion.
Naming businesses you think are idiotic or stupid while pregnant. Him not understanding. Ending frases as such every time with ‘oh, MEN!’ when I wasn’t on her page. She lost me with that.
The pregnancy business she writes about is a comfortable read, until she writes about her second pregnancy.
The moment she discovers being pregnant of the second one, she doesn’t want to keep her first one in a carrier on her belly anymore. She feels guilty about this. Both because she knows Poppy enjoys it so much, as that she isn’t sure if it’s safe for her new baby.
Yet, she doesn’t phone her doctor. A man she practically stalked with every kind of question during her first pregnancy. For weeks, months, with every sort of insecurity concerning her or her baby’s health. So why doesn’t she just do that now?
A bit neurotic. That’s mildly put.
She is also a bit too focused on her looks for my likes. She keeps slashing down her own way of dressing during her pregnancy, on practically every pack list in the book she describes pieces of wardrobe she packed, including her own comments on those very items, and without a really good reason.
Things she better kept for herself. Just like her comments of Jamie.
It hardly contains any positive thinking about him. Her vision of that moment. She compensates this a bit by saying she was raged by hormones and all, but still. Give you revision afterwards then. That’s hardly there.
One of the few moments I truly felt sorry for her, for them as a couple, was when she mentioned the papparazzi. What a bunch of rats, fighting for a stupid scoop! Editors should seriously rub their heads about the lack of knowledge they have about early pregnancies. Then they would know, stress isn’t a helpful factor. And that they are the biggest accelerator of that stress in situations where a pregnancy is an even more special situation, because not everybody gets pregnant that easily. They could’ve know it was a special care pregnancy as they already stalked her in the hospital. No excuse.
All and all it’s not a bad book to read, a pleasure when one is pregnant. Just good to know that everyone is different in their approach. Jools Oliver is a far too whiney mother to my taste, but that could be just me.

 
Leave a comment

Posted by on November 18, 2014 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,