RSS

Aan de deur/ At the door

02 Nov

Mijn broer Paul is het huis uit, als ik op een avond bij hem logeer.
Ik ben op dat moment een onderdeur van een jaar of 12. Paul is al sinds m’n 10e het huis uit en ik vind het maar wat stoer als ik bij hem mag logeren. Dat gebeurd zo nu en dan.
Paul deelt een verdieping deelt met een jongen genaamd Danny. Danny heeft een vriendin, Anita, die ik in het voorbijgaan (naar de wc, bijvoorbeeld, of voor suiker in m’n thee, een glas water, dat werk) weleens in de meest wonderbaarlijke outfits voorbij heb zien komen. Waar ik niks van begrijp. Het valt me op tot ik aan mijn broer om verheldering heb gevraagd:
‘Waarom heeft Anita een diadeem met roze pluisoren op en een tijgerprint pakje?’ bijvoorbeeld, waarop Paul, ongeacht welk jaargetijde we bewandelen, wat warrig zegt:
‘Oh, die oefent vast voor Pasen, denk ik’, me vervolgens afleidt met een boterham met pindakaas. Dat werkt.
Op een avond staat mijn broer net met een hoop heisa de kunst van het koken uit te voeren als de deurbel gaat.
‘Kun jij even open doen?’ vraagt hij mij, omdat hij net ruzie heeft met een pan gehakt en kruiden die niet helemaal doen wat ze volgens de verpakkingen wel horen te doen. Ik haast me op mijn blote voeten springend naar de voordeur.
‘Jezus, Paul, ben je gekrompen?!’ vliegen de woorden van een waanzinnig verbaasde Anita naar m’n hoofd, die voor de deur staat.
‘Ehh ik ben Iris, zijn tien jaar jongere zusje’, antwoord ik, eveneens verbaasd en met grote ogen.
‘Jeeeeezus wat lijk je op hem! Echt twee druppels water!’ roept Anita, duidelijk nog niet over de schok heen.
Ik wist dat ik op mijn broer leek, maar niet dat het zo erg was dat men ervan gingen denken dat het menselijk mogelijk is om te krimpen…

My brother Paul has been living on his own, when I stay over.
Being a bouncing bunt of about 12 years of age at that moment. Paul has been living outdoors since I was 10 and I do think it’s totally cool if I can sleepover. This happens every now and then.
He rents a shared floor with a boy called Danny. Danny has a girlfriend, Anita whom I’ve come across with (going to the toilet, for instance, or for sugar or water in the kitchen) every now and then in some quite ‘funny’ outfits. Which never have made any sense to me. I only notice long enough to ask my brother:
‘Anita is wearing pink fluffy bunny ears on her head and a printed suit, why?’ for instance, to which Paul would answer, no matter what season it is:
‘I suppose she’s practicing the Bunny Hop for Easter’, and then successfully distracts me. With a peanutbutter sandwich. That kind of stuff.

On this evening Paul is just performing the art of cooking with a lot of hoopla, when the doorbell rings.
‘Can you open it?’ he asks me, because he is just having a fight with a frying pan filled with minced meat and herbs, which aren’t acting out the way the packages they came in, say.
Barefeet I bounce my fleet feet to the front door.
‘Jeeeeeeeesus, Paul, did you shrink down?!’ the words are blastered in my face by a sincerely shocked Anita, who’s at the door. 
‘Err I’m Iris, his junior sister by ten years’, I answer equally shocked, big eyes and hugely surprised.
‘My god you’re his speaking image! Really, you two look exactly alike!’ Anita urges, not quite finished being in shock really.
I was aware of the fact I look like my brother, but I wasn’t aware that it was so ‘bad’ that it makes people think that it’s humanly possible to shrink…

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 2, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: