RSS

Open Dag Liedje / Open House Song

11 Nov

Ooit zat ik op een van de weinige muziekscholen die Nederland rijk is. Dan heb ik het over het soort school waarbij muziek een zeer groot onderdeel uitmaakt van het curriculum, niet die waar men heen gaat voor de wekelijkse, zeg piano-, viool-, blokfluit- of dwarsfluitles.
Omdat het een school was waarvoor auditie gedaan moest worden – gevoel voor muziek moest wel bewezen aanwezig zijn, roepen dat je kind de coupletten van het Wilhelmus zo roerend jankte onder de douche was verre van genoeg- betekende dat, dat er zo nu en dan open dagen waren. Een behoorlijk prestigieuze school, kun je stellen.
Voor open dagen werden we als leerling goed getraind. De dirigent van het koor wilde graag een goede indruk maken, zijn naam verspreiden, een stempel drukken.
Wij leerlingen werden met een taak belast om de gang te vegen, het schoolbord netjes te houden, verse bloemen op de tafels van de leraren te zetten. Liedjes van Annie M.G. Schmidt werden veelvuldig ingestudeerd met de jongsten, naast het wat ernstiger werk waar je later aan blootgesteld zou worden -het Ave Maria bijvoorbeeld- door de oudsten.
Nu wilde de dirigent kennelijk ook eens spontaan doen. Hij besloot tot uitbreiding van het al ingestudeerde repertoire wat betreft liederen.
Hij droeg ons op een liedje zingen dat begon met ‘toemba toemba’. Nu had hij dat liedje nog nooit met ons geoefend, terwijl het wel met regelmaat op het schoolplein klonk. Blijkbaar was hij daar nooit getuige van geweest, want hoewel we het verzoek om dat liedje wat vreemd vonden, zongen we het braaf.
In z’n geheel.
In een zaal vol -wellicht- toekomstige ouders.
Met het volledige docententeam aan de zijlijn.
Inclusief de directeur.
Op een particuliere, prestigieuze school.
Waarvan ouders, nieuwe kinderen, soms ook grootouders van tevoren waren ingelicht dat het zo’n chique school was, katholiek bovendien.
Daar stond een groep kinderen in uniform (ribbroek, overhemd, stropdas, spencer), haren in de scheiding of vlechtjes, netjes gekamd, te zingen:

‘toemba toemba toemba toemba
toemba toemba toemba,
schiet ‘m dood
in z’n kloot
doe ‘m in een kissie
doe er dan wat water bij
dan zwemt-ie als een vissie’

De dirigent heeft zich daarna nooit meer aan een ‘spontane uitbreiding’ gewaagd.

Once upon a time, I attended one of the few music schools that are part of the Netherlands. Not the kind of music school you go to for your weekly lesson of piano, violin, flute or transverse flute.
Since it was a school that had to be auditioned for -sense of music had to be provable excisting in the aspiring pupil, just saying that your kid has been howling the National Anthem so movingly wasn’t enough- this entailed there were, every now and then, Open House Days. Quite a prestige and posh school, one could state.
For these kind of days, we were properly trained by the director of the choir. He wanted to spread his name, fame and glory.
Us pupils were told to wipe the hallways, clean the chalk board, arrange some fresh flowers for the desks. Songs of Annie M.G. Schmidt (very wellknown here) were trained with the youngest pupils, while the elder ones got some more heavy singing to deal with, such as the ‘Ave Maria’.
Now it seemed the director wanted to be spontaneous. He asked us to sing a song that began with ‘tumba tumba’.
He had never practiced this song with us, while it was repeatedly heard on the school yard.
Apparently he had never witnessed this. We did think the request was a bit unusual, but we sang it nevertheless.
All of it.
In a room full of -probable- future parents.
On a very posh school.
With all of the teachers on the sideline.
Including the headmaster of the school.
Where parents, children, even grandparents had heard it was such a prestige school, Catholic and all.
Right in front of all of those people was a group of uniformed children (shirt, tie, spencer, corduroys), hairs in a string, in plats, or just neatly combed, singing:

tumba tumba tumba tumba
tumba tumba
shoot him down
let him drown
put him in a boxie
pour all over with some water
it will sink just like a rocksie

The director never tried ‘a spontaneous act’ ever again.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 11, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: