RSS

Jools Oliver, Van Min Negen Tot Plus Een!

18 Nov

Dit boek, waar ik behoorlijk benieuwd naar was, kreeg ik cadeau.
Hoewel het Jamies’ wederhelft is die dit geschreven heeft en ik dus min of meer een zelfde soort gezelligheid verwacht had, kwam ik in dat opzicht bedrogen uit.
Het verhaal wat ze neerschrijft is weliswaar aandoenlijk en aangrijpend omdat de weg naar hun eerste kind, dochter Poppy, moeilijk was in verband met vruchtbaarheidsproblemen, maar toch.
Maar toch.
Ze valt haar man tamelijk vaak openlijk af.
Zaken omschrijven die je zelf als hormonaal mormel idioot vindt. Dat hij dat niet meteen snapt. Die zinnen steevast afsluiten met ‘oh, MANNEN!!’ terwijl ik me daar op dat moment niet in kon vinden. Waardoor dat ze mijn begrip verloor.
De zwangerschapszaken die ze omschrijft lezen prettig weg, ongeveer tot het moment dat ze haar tweede zwangerschap omschrijft.
Op het moment dat ze ontdekt dat ze in verwachting is van de tweede, wil ze haar oudste niet meer op een buikdrager voordoen. Ze voelt zich hier schuldig over. Zowel omdat ze weet dat Poppy zo geniet van zo gedragen wordt, als omdat ze niet weet of het nu wel of niet schadelijk is.
Toch belt ze de dokter niet. Die ze in haar eerste zwangerschap weken, maanden telefonisch stalkte om werkelijk elke vraag die ze had omtrent gezondheid, even op te bellen om te vragen of dat kan of niet? Dus waarom dan niet op dat moment?
Een beetje een neuroot. Dat is zacht uitgedrukt.
Ze is daarnaast continu zo op haar uiterlijk gefocust (haar kleedstijl tijdens haar zwangerschap afkraken, op vrijwel elke paklijst komen haar kleren voor en geeft ze hier commentaar op) en zonder zinnige aanleiding.
Zaken die ze beter voor zich had kunnen houden. Net als haar commentaar op Jamie.
Er staan vrijwel alleen maar negatieve zaken over hem in. Haar visie van hem op dat moment. Ze compenseert het hier en daar wel door zichzelf en haar hormonen hier de schuld van te geven, maar dan denk ik: geef dan ook je visie achteraf. Die is er nauwelijks.
Een van de weinige punten waar ik echt medelijden met haar, met hen als koppel, had, was het hoofdstuk waarin ze de paparazzi omschrijft. Wat een vuile honden zijn dat. Een familie-aangelegenheid alleen maar als buzz zien. Het begin van een zwangerschap wordt gezien als HET moment om je primeur te halen. Redacteuren zouden zich weleens mogen verdiepen in de medische kant van de zaak. Paparazzi veroorzaken stress. Stress is niet bevorderlijk voor een prille zwangerschap, zeker niet als die toch al met moeite ontstond. Dat hadden ze kunnen weten, ze volgden haar tenslotte ook al in het ziekenhuis. Geen excuus.
Al met al geen slecht boek, prettig weg te lezen als je zwanger bent (of niet). Als je maar in je achterhoofd houdt dat iedereen anders is. Naar mijn mening is Jools Oliver nogal een zeur, maar dat kan aan mij liggen.

This book, that I had been very curious about, was given to me.
Despite the fact this is written by Jamie Olivers other half and one, more or less, expects the same kind of coziness, that is not the case.
The story she writes is touching and nerving, as the way to their first child, Poppy, was one paved on fertility issues, but still.
But still.
She sort of openly attacks her husband on more than one occasion.
Naming businesses you think are idiotic or stupid while pregnant. Him not understanding. Ending frases as such every time with ‘oh, MEN!’ when I wasn’t on her page. She lost me with that.
The pregnancy business she writes about is a comfortable read, until she writes about her second pregnancy.
The moment she discovers being pregnant of the second one, she doesn’t want to keep her first one in a carrier on her belly anymore. She feels guilty about this. Both because she knows Poppy enjoys it so much, as that she isn’t sure if it’s safe for her new baby.
Yet, she doesn’t phone her doctor. A man she practically stalked with every kind of question during her first pregnancy. For weeks, months, with every sort of insecurity concerning her or her baby’s health. So why doesn’t she just do that now?
A bit neurotic. That’s mildly put.
She is also a bit too focused on her looks for my likes. She keeps slashing down her own way of dressing during her pregnancy, on practically every pack list in the book she describes pieces of wardrobe she packed, including her own comments on those very items, and without a really good reason.
Things she better kept for herself. Just like her comments of Jamie.
It hardly contains any positive thinking about him. Her vision of that moment. She compensates this a bit by saying she was raged by hormones and all, but still. Give you revision afterwards then. That’s hardly there.
One of the few moments I truly felt sorry for her, for them as a couple, was when she mentioned the papparazzi. What a bunch of rats, fighting for a stupid scoop! Editors should seriously rub their heads about the lack of knowledge they have about early pregnancies. Then they would know, stress isn’t a helpful factor. And that they are the biggest accelerator of that stress in situations where a pregnancy is an even more special situation, because not everybody gets pregnant that easily. They could’ve know it was a special care pregnancy as they already stalked her in the hospital. No excuse.
All and all it’s not a bad book to read, a pleasure when one is pregnant. Just good to know that everyone is different in their approach. Jools Oliver is a far too whiney mother to my taste, but that could be just me.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 18, 2014 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: