RSS

Speech voor een bruiloft/ Speech for a wedding

18 Nov

Het moest er toch een keer van komen: een speech schrijven voor die bruiloft. Manlief was tenslotte de getuige.
Hij net weduwnaar, zij net gescheiden. Ze was zijn huishoudster.
Ze hadden troost bij elkaar gevonden, zoveel was duidelijk.
Ook dat ze naar niemand wilden luisteren die ze om goede raad vroegen.
Om die goede raad verlegen gezeten, vroegen ze aan diversen (van de kapster tot de medewerkers van de supermarkt, goede vrienden, familie, etcetera) wat zij van een eventuele officiële verbintenis vonden. Hoewel men blij voor het nieuw hervonden geluk was, kon geen van de gevraagden de concrete vraag ‘is het een goed idee om nu meteen te trouwen?’ positief beantwoorden.
Men vond het te vroeg. Was hij al wel over het overlijden van zijn geliefde, amper twee maanden geleden, heen? Had zij niet nog heel wat te verstouwen met de scheiding, waarbij drie jongvolwassenen hun eigen stappen in het leven dienden terug te vinden?
Was het 1800 of 1900 geweest, dan was het nog te begrijpen geweest. Dat hij, na net de schep in de grond te hebben gezet waarmee hij zijn echtgenote na een heftig ziekbed van 3 jaar had moeten begraven, 3 maanden later alweer in het huwelijk wilde treden met degene die hem toen het meest nastond, was toen ongetwijfeld doodnormaal geweest. In vroeger tijden had hij immers een praktische vrouw moeten trouwen om voor zijn kinderen te zorgen.
Het was alleen geen 1900. En de kinderen waren ook al te groot voor een dergelijke noodzaak. Ze waren simpelweg te verliefd om nog verder na te willen denken.

En nu moest ik een speech schrijven. Omdat het schrijven me zo aardig af gaat. Ik kon vast wel iets bedenken wat gebruikt kon worden, toch?
Toen ontdekte ik: ik kan geen sympathieke speech schrijven als ik het niet meen. Elke keer begon ik een zin aardig, en werd de toon uitermate cynisch, nog voor ik de punt, de komma, apostrof of aanhalingsteken had bereikt, die het einde van de zin inluidde.
Zo begon ik met de vergelijking met een te snel verlopende bevalling, met uitscheuringen en ontstoken hechtingen, waarbij manlief al zei ‘schat, dit kan echt niet’. Hij had geen ongelijk. Lukken deed het desondanks ook niet.
‘Mail het me maar, dan zie ik wel wat ik ervan kan maken’, zei hij toen. Zo gezegd, zo gedaan. Hij knipte en plakte een speech in elkaar rond drie zinnen die eigenlijk ook nauwelijks sympathiek waren, maar die net konden.
Op de dag zelf vond iedereen de speech geweldig die van papier werd opgelezen en met de nodige opzet niet was uitgedeeld. Werd het toch nog gezellig.

It had to be done: writing a speech for that wedding. After all, hubby was the Best Man.
He, a widower, she, recently divorced. She was his maid.
That they’d found comfort with each other was more then obvious.
Also that they didn’t wish to listen to whomever they asked for advice about their possible connection.
In need of advice, they asked around several people (the hairdresser, the lady behind the cash register at the supermarket, the pizza delivery guy, good friends, family, etc) what they would think of a, perhaps, more official commitment? Even though the questioned people were happy for the new found happiness, nobody could answer the question ‘is it a good idea to get married right away?’ positively.
It was too early, was the general opinion. Had he fully processed the passing of his late wife, not two months ago? And did she fully recover from her divorce, where three young adults were to find their way into a new type of life again?
Had it been 1800 or 1900 their way of thinking could’ve been logic.
Him, who just had put the shovel back in the ground where he just buried his beloved wife after 3 years of a dreadful illness, wanting to get married to the one who was most near to him at that moment, would’ve been quite normal back then. In earlier days he should have to marry a practical woman to care for his children.
It just wasn’t 1900. And all of the children involved were old enough for it not to make haste.
They were simply too in love to be able to think.

And so now I had to write a speech, because I can write so easily. It was then that I discovered: I can’t write something nice when my heart is not in it.
Every time I started a nice sentence, it catched a very cynic undertone before I’d reached the comma, apostrophe, hyphen or period to end it with.
I started, for instance, with the comparison of this relationship to the quick delivery of a baby. With tearing and infected stitches, to which hubby commented ‘honey, this really cannot be said’. He wasn’t wrong.
I couldn’t do it after all.
‘Mail it to me, I’ll see what I can make of it’ he said. So it was done. He cut, copied and pasted a speech around three frases that were hardly sympathic, but were sort of ‘OK’.
‘If I don’t handout my speech, I think we’ll get away with it’, he said.
He was right.
Everyone loved the speech. Well, that was fun.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 18, 2014 in Humour, Opinion

 

Tags: , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: