RSS

Monthly Archives: December 2014

Publishing

Publishing a book.
It’s a thing.
A big thing.
Always has been.
Even though the bar has been lowered down to below sealevel due to publishing agencies no longer having the monolpoly on declaring certain writers ‘good enough to print’.
It’s still not something everybody does.
OK, better put: does right.
It being made possible for everyone intelligent enough to push a few buttons on the internet, doesn’t make you a great writer. It makes you a printer. There’s lots of printers, which mostly don’t do your job properly (as you know, how many times have you yelled at your printer, damned it to hell and slapped it around with its own cartridge?)
You have to be able to do marketing just right. If you’re only good at the writing part, then that’s unfortunate.
Because you need to be able to put your writing on the market, with marketing. If you can’t do that, selling books is gonna cost you a lot of money. Because instead of publishers not publishing your books because they’re -in their opinion-not good enough, you now have to invest in either an agent, or a marketeer. We all know people with expertise cost. They don’t cost a penny, they cost you a kidney.

Unless you’re already famous for something. In that case, you’re in luck. You don’t even need talent when you’re already famous. People will buy your book, be disappointed that you can’t actually write when they’ve read it, but it’s too late for them by then, they have bought your book and this was your goal, so yay!

People are incredibly desperate to know your face, what you’re about, if you tuck your Nan in at night, if you eat politically correct, if you have any aspirations being the best Guitar Hero in the world. They want to know every sodding thing about you. Your story barely matters. You are what’s important.

I’ve noticed that ever since the big publishing offices have made a big downfall because of the POD-possibillities (Print On Demand, accessable for and to anyone), the quality of most works have made the same fall.
Walking in a bookstore, actually finding a pearl of good words hidden within the pages of a book, has become quite rare. This didn’t used to be the case, as far as I recall.
What astonishes me more though, is the fact that where it was formerly the Big Industry of Books, it now has become a sport to suck writers dry of their talents and success by agents and all types of schools that offer courses, writing competitions, and all for money.
In England and America, you need to have an agent. Without an agent, not even the smallest publisher will touch your manuscript. Agents cost money. They know they can live of the money that someone else is worth on their behalf. The good old ‘I’ve discovered him/her, so I should get some of their money’, and  ‘without me, you’re nothing. You’re a nobody, no-one will know you’. It’s quite depressing.
I must say I’m quite disgusted by how many small, talentless businesses have risen due to publishers no longer being the headmaster of publishing, but a whole new segment of the market has found its way to the shore that calls itself publishing.

For a writer this means that nothing has changed much. S/he still has to pay a lot of money to get anything done. Being talented is for free. They way of getting acknowledgement is anything but. Writers have, usually, no idea where to start. People are far more keen on telling you how your writing sucks than to tell you they were actually moved by something you wrote.
The only thing that has changed, is that an agent will provide you with feedback, the thing publishers won’t bother him/herself with.
There’s loads of websites where you can find courses to learn how to write better, how to improve the letter you mean to send to a publisher. You can enter a competition to at least earn some kind of audience.
BUT:
None of them are free. None. They all cost. They claim it’s to maintain a certain level of quality. It’s not.
You can start a blog though. This is free. No agent or publisher will ever find its way to it naturally, but given they are, most of the time, not your friend, it is a great way to grow an audience.

Meanwhile, critisms and reviews are still expected to be for free. I don’t buy it.

 
Leave a comment

Posted by on December 29, 2014 in Books, Opinion

 

Tags: , , , , , ,

Uitzendbureaus / Temp agency

Het is crisis.
Ik solliciteer me suf. Al jaren.
De markt zou aantrekken.
Ik reageer op alles wat los en vastzit. Dat vinden werkgevers niet leuk. Die willen gemotiveerde mensen voor hun niche. En hebben ook maar vast bedacht dat wie op alles reageert, daar niet onder valt.
Het zal u verbazen, werkgevers van Nederland, hoe gemotiveerd kansloze werklozen zijn. Dat is iedereen boven de 18. Fijn dat ‘voor een dubbeltje op de eerste rij zitten’ het motto schijnt te zijn.
Ondertussen is het landschap in uitzendland ook ernstig veranderd. Kon je voorheen prima via het uitzendbureau je werkervaring wat opkrikken, zo lastig is het nu.
Toen ik als 18-jarige mijn diploma SPW4 op zak had, stapte ik het eerste beste Randstad Uitzendbureau in mijn stad binnen en schreef me in. Nadat de nodige paperassen onder m’n neus waren geduwd, ik mijn diploma had laten zien, paspoort, bankpas, en alles van een krabbel was voorzien, had ik de dag erop volgend werk.
Naar huidige begrippen rap te noemen.
Ik kreeg een week lang elke dag een telefoontje waar ik me nu weer mocht komen melden om een dienst te draaien. Daarna stapte ik over op vast werk in dat werkveld.
Zo geschiedde.
Ik had werk. Perfect.

Dan solliciteren anno nu…
Internet staat strak van de vacatures. Werkelijk strak.
Uitzendbureaus bellen je niet meer, jij moet de site maar checken. Je hoeft het woord ‘vacature’ maar in een zoekmachine te tikken en je beeldscherm braakt een lijst uit waar menig anorexia-patiënt jaloers van wordt.
Bovenaan de sites die vacatures voor je verzamelen. Nutteloos. Geen van die ‘verzamelsites’ wordt namelijk bijgehouden. Toch zijn net die sites de eerste die je ziet.
Dankzij de mogelijkheid om je bovenaan te kopen in die zoekmachines tegenwoordig.
Zucht.
Voordat je door die meuk heen bent (beeld je even in dat je in zee zwemt en eerst door een aantal meter plastic zakken, flesjes, zeewier en kwallen heen moet worstelen), ben je het spoor van de vacature waar je aanvankelijk naar zocht al lang en breed kwijt.
Fijn.
In uitzonderlijke gevallen stuit je op een vacature waarvan je denkt: dit is me op het lijf geschreven. Meestal is het namelijk ‘vooruit, dat kan ik ook wel. Denk ik’.
In zo’n geval druk je op de misleidend getitelde ‘solliciteer direct’ knop, ergens onderaan.

Dit is de bitch onder de knoppen.

Er is in geen enkel geval sprake van ‘direct’.
‘Direct’ is als je een slagaderlijke bloeding hebt en een arts je arm afbindt met het eerste beste wat-ie tegenkomt, zo je leven redt.
Dat is ‘direct’.
Dit is zoiets als de ‘algemene voorwaarden’ moeten doornemen voordat je op ‘OK’ klikt. Maar dan wel andersom: zou je ze even allemaal ter plekke zelf in willen vullen AUB?
De bijbel overtikken gaat sneller.
Want denk niet dat het stopt bij het gewoonlijke ‘naam en adres’. Ondanks dat alle sites een aparte ‘box’ hebben om je CV te uploaden, kan je beter een foto van je moestuin uploaden. Of van je oma.
Je moet je gehele CV namelijk alsnog invullen. Ik ben nog geen site tegengekomen die uitlegt waarom ze EN je CV willen EN dat je die daarna alsnog over de vele verschillende balkjes en knopjes verdeeld.
Enfin. Invullen dus.
In een tijd waar je aan alle kanten gewaarschuwd wordt dat het invullen van je paspoortgegevens, ID-kaart, bankpas en wat al niet meer, uitsluitend is weggelegd voor de Belastingdienst en Overheden, wordt je door deze sites toegang geweigerd als je die gegevens niet invult.
Is een uitzendbureau dan de Belastingdienst of een Overheid?
Nee. Gewoon, nee.
Het gaat hier namelijk over een vacature. Niet over een contract. Maar zonder het invullen van deze gegevens kun je ook niet solliciteren via de ‘solliciteer direct’ knop.
Daarnaast vind ik het raar dat de werkgever zijn mogelijk toekomstige werknemer WEL in bek mag kijken (hij weet nu waar je huis woont, je bed slaapt, je bank huist, je burgerlijke staat en je gezinssamenstelling), maar andersom niet. Sterker nog, de vacatures zijn vaak uiterst vaag over het bedrijf waar het om gaat. ‘Een van de grootste Zorgverzekeraars van Nederland’, staat er dan. Wie dan, of wordt dit een soort ‘Blind Date’?
Het is wel vaak net of je solliciteert in een Dark Room. En dan niet het soort waar foto’s worden ontwikkeld (ik zeg het maar even).

It’s a crise.
I have been jobhunting. For years.
Supposedly things are getting better.
I respond to anything and anyone. Employers don’t like that. They want motivated people for their niche.
It might surprise you, employers, how motivated chanceless unemployed people are. That’s everybody over 18 years of age. Employers like to pay zit for sitting front row.
Meanwhile, the landscape in temp-agencyland has severely changed, too. Before, one could step into a temp agency to simply gain some work experience. It’s far more difficult now.
When I got my degree in Children’s Daycare I    walked into one of those temp agencies and enrolled.
After filling out a pile of papers being passed by, showing my degree, filling out taxpapers, my financial details and so on, I had work the next day.
For a week I received a phonecall daily to tell me where I could work for that day. After that, I went for a steady job in that same workfield.
I had work in no time. Perfect.

Then jobhunting now.
Internet is loaded with job vacancies. Really loaded.
Temp agencies no longer phone you, you have to check the website. All you have to do these days is type in the words ‘job vacancies’ in any search engine and your screen barfs a pile of links that would make an anorectic jealous.
Amongst those links, sites which gather job vacancies for you. Quite useless, as most of these sites aren’t even a little up to date. Their place on your page?
On top.
Before you’ve gone through all of those links (which is like swimming in the ocean, having to pass through plastic bags, bottles, jellyfish and god knows what), you’ve lost track of the job vacancy you were after.
Nice.
In exceptional scenarios, you stumble upon a vacancy that’s actually suitable, right up your alley and so on.
Most of the time it’s more: ‘Ok, let’s do this. I can, really. I think’.
In cases like that, one pushes the misleading button ‘apply now’, somewhere down the page.

It’s the bitch of buttons.

There is no ‘apply now’.
‘Now’, would be, if you suffer from an arterial bleeding and a doctor immediately rips something to shred to safe your life.
That’s ‘now’.

This is more, having to read the ‘terms&conditions’before clicking ‘OK’, but then the other way around. You have to type it down yourself, at that moment, please?
Typing down the bible will be less time consuming.
Because don’t think it’ll stop after ‘name and address’. Even though all sites have a seperate box that says ‘upload resume’, you might aswell upload a picture of your vegetable garden. Or your grandma. 
You have to fill out your resume after that anyway. No idea why.
I haven’t encountered a site that actually explained WHY you have to upload AND your resume AND fill it out over all the millions of fields on display.
Anyway. You do that.
In a time where one is warned quite often that copying a passport, bankpasses, ID-cards or anything like that, isn’t for anyone but the Taxes or Governmental institutions, you’re not able to use these websites without that info.
Is a temp agency a tax Office?
No. Just, no.

This is a job vacancy. Not a contract. Without filling out the information to these questions, you cannot apply for the job through this ‘apply now’ button.
I find it very odd that a perhaps future employer CAN know everything about his/her perhaps future employee (he now knows where your house lives, your bed sleeps, your bank gives money, your marital state, the size of your household), but you -regularly- don’t know anything about him/her. As the vacancy is usually very vague about that: ‘One of the largest Care companies in the country’. So, which one is it then? Or are we on a Blind Date here??
Often, it’s like applying for a job in a Dark Room. And not the kind that develops photographs (just saying).

 
Leave a comment

Posted by on December 24, 2014 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Stonehearst Asylum

Deze film vertoond verdomd veel overeenkomsten met ‘QUills’. Aanvankelijk vond ik daardoor de verhaallijn zelfs bijzonder saai.
Want wederom wordt het gekkenhuis door de komst van een nieuwe arts verblijd. Deze keer is dat Edward Newgate (Jim Sturgess). Hij maakt kennis met Silas Lamb (Ben Kingsley) en met Eliza Graves (Kate Beckinsale) en hun verdere team.
Michael Caine, die in Quills nog een asylum runde en daarbij wat onorthodoctisch te werk ging volgens Joaquin Phoenix, zit in deze versie in de kelder vast als gevangene. Als Edward Newgate hem en zijn ‘medegevangenen’ op een avond vindt, weten ze hem te overtuigen dat niet Silas en zijn mannen, maar zij de oorspronkelijke leiding van het asylum zijn. Benjamin Salt (Michael Caine) vertelt Edward waar hij zijn notitieboek heeft verstopt.
Edward Newgate gaat op zoek naar het notitieboek, terwijl het leven in het asylum vrolijk doortettert.
Vooral geen medicijnen toedienen, kijken naar de patiënten en ze daarbij vooral met rust laten. Als Edward het notitieboek eenmaal gevonden heeft, wordt een en ander meer duidelijk.
Desondanks sappelt het verhaal enigszins door, lijkt te blijven hangen. Edward wint hier en daar vertrouwen bij alle betrokken partijen. Ondertussen steeds meer elementen uit Quills.
Edward die zich verliest in Eliza, haar moet overtuigen van zijn goede bedoelingen. Dan brand (alweer hetzelfde als in Quills) waarbij het gehele asylum betrokken raakt.
Dan de clou. Die maakt dat je denkt: had Hollywood Quills maar nooit (eerder) gemaakt. Wel goed dat Michael Caine zich voor deze versie heeft laten strikken.

This film shows more than some resemblences to ‘Quills’. Because of this, I had trouble watching it with my full attention.
Because once again the asylum is being greeted by a new doctor. This time it is in the person of Edward Newgate (Jim Sturgess). He becomes acqainted with Silas Lamb (Ben Kingsley) and Eliza Graves (Kate Beckinsale) and the rest of their team.
Michael Caine, who was running an asylum in Quills and was slightly unorthodox in his way of doing so according to Joaquin Phoenix, is thrown in the cellar as a prisoner in this version. When Edward Newgate finds him and his fellow prisoners one night, they convince Edward that not Silas and his fellows, but themselves are the original team of the asylum. Benjamin Salt (Michael Caine) tells Edward where he has hid his notebook.
Edward goes in search of this notebook, while life continues its merry way at the asylum.
No medication is being given, just observing the patients and leave ‘m be. If Edward finds the notebook, a lot more becomes very clear.
Nevertheless the story continues a bit dull for that moment. Edward gains the trust of everyone involved. Meanwhile, more and more elements from Quills pop around the corner. A man dressed as a lady, a man who gets away with everything, no investigations after serious injuries.
Edward who looses his heart to Eliza more and more, has to gain her trust most of all. Then a fire (again, same as in Quills) in which all of the asylum gets involved.
Then the clou. Which makes you think: Hollywood should’ve made THIS film first, or Quills not at all. Excellent job of Michael Caine of getting involved for this one!

 
Leave a comment

Posted by on December 19, 2014 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , ,

De trouwring/ the weddingband

Trouwdag.
In de volgauto’s stappen Floor (getuige bruid), Kees (getuige bruidegom), Els (vriendin van Kees), Simone (vriendin van de ceremoniemeester, die in een andere auto zit) en Pien (vriendin van de fotograaf).

Floor en Kees checken de trouwringen. Floor bewonderd de doos die Kees speciaal voor dit doel handgemaakt heeft. Een tamelijk groot ding, formaat kleine schoenendoos.

Houtbewerking is Kees zijn vak. De doos is gelakt en prachtig versierd met symbolen.
In de doos zit een losse plank, in feite een dienblad. In dat dienblad zitten twee kleinere doosjes naast elkaar als mini-schilderijtjes, met sleufjes. In die sleufjes presenteren de ringen zichzelf.

Prachtig vakmanschap.
Floor doet de ring om die straks de ringvinger van haar vriendin zal sieren. Zo’n ‘goh, hoe-zou-dat-mij-staan?’ momentje.
En dan gebeurd het: bij het terug in z’n sleufje doen drukt ze te hard.
De ring zit nu IN het presenteerdoosje.
Floor probeert het doosje open te maken.
Dat lukt niet. Haalt dan het doosje uit het plankje, houdt ‘m ondersteboven, van die dingen die je dan automatisch probeert.
Dat helpt niet.
‘Oh help’, begint ze, ‘Kees, hoe doe ik ‘m open?’ vraagt ze dan. Kees kijkt verbaasd, die heeft niet opgelet of er iemand zat te rommelen met zijn prachtige knutselwerk. Hij zit achter het stuur en let zodoende op de weg.
‘Ja, dat kán niet!’ roept hij paniekerig.
‘Maar die ring zit nu IN het doosje!’ piept Floor.
Paniek.
‘Maak dat doosje gewoon even open, Kees!’ zegt zijn vriendin Els nu. Op kleuterjuftoon, alsof het onwil is van Kees’ kant.
‘Ja, dat kan niet, ik heb die doosjes helemaal dicht gelijmd!’ brult deze, zowel van het zenuwachtige lachen als van zich verder ontwikkelende paniek.
Floor houdt het doosje nogmaals ondersteboven. De opgesloten ring gaat nu plat aan de binnenkant liggen.
‘Geef eens?’ vraagt Els met een uitgestrekt arm vanaf de andere kant van de achterbank.
Floor geeft het doosje aan Els, terwijl nu ook bij Pien (achterbank) en Simone (bijrijderstoel) gespannen hilariteit losbarst. Die zijn allang blij dat het hún schuld niet is.

Els schudt eveneens aan het doosje. De ring schudt vrolijk mee, maar is bepaald niet van plan om uit z’n schuilplek te komen.
‘We gaan toch geen ‘Four Weddings and a Funeral’-achtige situaties krijgen hier he?’ vraagt Floor zich af.

‘Hey Floor, jij hebt van die waanzinnig grote oorbellen, zullen we even vissen?’ stelt Els dan voor.
‘Hmm, het is te proberen’, antwoordt die, terwijl ze een van de inderdaad enorme oorbellen (straal 5 cm) uit haar oor haalt.
‘Dan moet straks wel even iemand helpen met ‘m weer in doen hoor!’
‘Help ik wel mee’, zegt Els, die geconcentreerd de oorbel in het doosje steekt, op zoek naar de ring.
‘Haha, beetje of je een baby ter wereld helpt met een tang’, giechelt Els.
‘Ik vind het meer ringsteken’, doet Kees een duit in het zakje.
‘Rij jij nou maar de goeie kant op’, mompelt Els, als Kees bijna de berm in rijdt.

Met een minuut of vijf is de ring weer boven water.
‘Goed, dat was leuk’, stelt Kees met zijn voorhoofd vol zweet en achter het stuur.
‘Nu blijft verdomme iedereen met z’n fikken van m’n doos af!’
‘Beloofd’. Niemand durfde er meer aan te komen.

De bruid en bruidegom werden pas uren later op de hoogte gesteld. Het werd de grap van de dag.

Weddingday.

In the car following the happy couple are Fiona (maid of honor bride), Barry (best man of groom), Linda (girlfriend of Barry), Simone (wife of master of ceremonies) and Jo (wife of photographer).

Fiona and Barry are taking a glance at the weddingbands. Fiona admires the box that Barry has made specially for the occasion. It’s a rather large box, size small shoebox.

Carpentry is Barry’s trade. The box is beautifully completed with symbols and varnish.
Inside the box (when you open the top) is a loose shelf. In that shelf the weddingbands present themselves in smaller boxes, as if they’re mini paintings. It truly looks gorgeous. Barry knows his trade well.

Fiona tries the weddingband that will shine on her friends’ finger later that day. A little ‘what if?’ moment, if you will.

Then it happens.

While pushing the ring back in its slot, she pushes too hard.
The ring is now INSIDE the little box. Fiona tries to open the box. That doesn’t open.
Then she takes out the box, keeps it upside down. That doesn’t seem to work either.
‘Oh help’, she says, ‘Barry, how do I open the box?’ she then asks. Barry, who hasn’t been paying attention to anyone touching his works, is a bit shocked.

‘Yes, wel that’s just not possible’, he says, a bit surprised.

Panic.

‘Just open the box, Barry!’ Linda says in a kindergarten teacher tone, as if he’s not to be taken seriously.
‘That isn’t possible, as I glued the boxes tight to close!’ he yells in anxiety and frustration.

Fiona turns the box upside down again. The ring now lies flat on the inside of the box.

‘Can you give it to me?’ Linda asks from the other side of the backseat.
Fiona hands it over to Linda, while Simone (front seat) and Jo (backseat middle) nervously laugh.
They’re just glad they are not the ones to blame.
Linda also shakes the box. The ring merrily rattles along, but isn’t going anywhere else.

‘We not going to have our own “Four Weddings and a Funeral”, no?’ Fiona is starting to panic even more.
‘Fiona, you’ve got some massively big earrings. How about using one as a fishing rod?’ Linda proposes.
‘Hmm we could try that, I suppose, but I do need help to put it back in!’ Fiona agrees.
‘I will help’, Linda says, taking the earring of Fiona. She looks concentrated as she’s looking for the ring.
‘Haha, bit like taking a baby into this world with forceps’, she giggles.

It takes about five minutes, then the weddingband is back into it’s original spot.
‘Alright, that was fun’, Barry says with sweat gushing from his forehead, back and hands.
‘Now everyone stay the fuck off my box, understood?!’
‘Yes sir!’ nobody dared touching the box.

The bride and groom weren’t notified until hours after the ceremony. It then became a laughstock.

 
Leave a comment

Posted by on December 19, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , ,

Juno

Ik kwam de film ‘Juno’ echt overal tegen in de schappen. Bij de supermarkt, kruidvat, tankstations, free record shop, noem maar op. Meestal heb ik niet zoveel nodig om een film te gaan bekijken, maar ik vond het hoesje wat tegenvallen. Ik zag niet in wat er nu zo bijzonder was aan een tienerzwangerschap. Het is tenslotte niet de eerste film die daar over gaat. Bovendien is het mijn ervaring dat als je een film echt overal ziet opduiken, het geen erg goede film is.

Uiteindelijk toch de film bekeken. Hoewel het spel van Ellen Page, die de rol van Juno vertolkt, overtuigend wordt neergezet, net zoals overigens het zalig klungelige van Michael Cera, vond ik de muziek van de film behoorlijk storend aanwezig. Het is hard en geeft geen dromerig gevoel. Het is daarnaast a capella en daar hou ik sowieso niet van. De eerste keer dat ik de film keek, stoorde het me echt behoorlijk. Door die ergernis kreeg ik de film ook minder mee dan ik had gewild.

Het verhaal van Juno gaat over twee Amerikaanse tieners die het iets te gezellig hebben gehad op een stoel. Juno blijkt zwanger te zijn. Omdat ze allebei geen zin hebben om al ouders te worden, besluit Juno dat ze tot abortus wil overgaan. Een klasgenoot haalt haar over om dit niet te doen, maar wat dan?
Gelukkig biedt Juno’s beste vriendin Leah een oplossing: adoptie. Ze zoeken in een plaatselijk krantje de advertenties af naar potentiële wensouders.
Zo komen ze uit bij Marc & Vanessa Loring (Jason Bateman en Jennifer Garner). Jennifer Garner speelt haar rol met verve en zo aandoenlijk dat de rotopmerking die de onwetende Juno maakt, je als kijker raakt.
Gek genoeg is er van het schoolse leven van de tieners in deze film niet veel te zien. Ergens is dit ook logisch, omdat Juno’s karakter zich hier waarschijnlijk niet voor leende.
Ellen Page heeft haar prachtig vormgegeven als jongedame die veel te koppig is om zich het oordeel van anderen aan te trekken. Ze vertelt haar vader en stiefmoeder ook pas over de zwangerschap, als ze de mogelijke adoptie ouders eigenlijk al gekozen heeft. Ook blijft ze de Lorings bezoeken, bijna tot het moment dat de baby geboren is. Niet omdat ze wil weten wie ze zijn, maar gewoon omdat ze daar zin in heeft.
Al met al eigenlijk een prima film, met muziek die gewoon mijn ding niet is.

I kept bumping into the film Juno everywhere I went. Supermarket, gas station, HMV. I usually don’t need that much encouragement to watch a film anyway, but I wasn’t taken by the cover. A film about a teenage pregnancy. There are so many of these films, I didn’t think it would be that special. Usually when you see a film being promoted like crazy, it’s bad, is my experience.

Eventually I watched it anyway. Even though I much appreciated the play of Juno (Ellen Page) aswell as Michael Cera’s dorky and clumsy performance, I was quite annoyed by the choice of music and its interference with the film. It’s not in the background, it’s a cappella (which I don’t like myself) and doesn’t give you a nice and dreamy feeling. It’s ‘there’ and you have to deal with it. Because of that music, the first time I watched it, I didn’t really catch much of the story.

The story of Juno is about two teenagers who’ve had a bit too good time on a chair. Juno appears to be pregnant. Because they don’t wanna be parents at this age, Juno decides she wants an abortion. A classmate convinces her not to do so. But now what?
Thankfully Juno’s best friend Leah pops up with a solution: adoption. Leah knows about a newspaper that has ads for potential parents in it.
This is how she ends up with Marc & Vanessa Loring (Jasen Bateman and Jennifer Garner). Jennifer Garner plays her role so well that the stupid remark that Juno unknowingly makes, touches a nerve. You want to tell Juno to shut up, even though she has no idea.
Oddly there isn’t much on display about the schoollife of the teens. Then again this is logical, if you look at the character of Juno.
Ellen Page has really shaped the character of Juno to a young and stern woman who’s way too stubborn to care about anyones opinion at all. She doesn’t tell her father and stepmother about her pregnancy until she’s already chosen an adoption family, who she continues to visit almost until the baby is born. Not because she wants to get to know them better, but simply to hang around.
It’s defenitely worth watching, the music just isn’t my ‘thing’.

 
Leave a comment

Posted by on December 7, 2014 in Films, Opinion

 

Tags: , , , ,

Gezondheid en privacy

http://www.nu.nl/binnenland/3579248/verzekeraars-schenden-privacy-werknemers.html

Het zal je verbazen hoeveel bazen zich precies zoals deze verzekeraars gedragen, lak hebben aan privacy. Of aan ziekte.
Werknemers geen gelegenheid geven om te herstellen van een operatie, bijvoorbeeld. Zo hoorde ik van een werkgever die iemand dwong -met het goede oude ‘je kunt je collega’s toch niet zomaar in de steek laten?!’-om toch dezelfde dag nog op de werkvloer te staan. Ook al was de betreffende werknemer dusdanig met morfine behandeld dat ‘high’ de staat van dienst van dat moment was.
Aan vruchtbaarheidsbehandelingen hebben verschillende bazen ook niet zo’n boodschap. Toch al een beladen onderwerp, maar dat maakt deze bazen niet zoveel uit. Sommige van deze bazen zijn zelf kinderloos en hoewel je dan toch verwacht dat ze zich menselijk gedragen, doen ze dat niet.
‘Ik moet alles 14 dagen van tevoren weten, anders kun je die dag vrij wel vergeten’, hoorde er eentje ooit zeggen. Dat met een ziekenhuisbehandeling die dergelijke nauwkeurigheid naar de natuur niet eens kunnen garanderen, dus laat staan naar een baas of andere werkgever.
‘Tja, het staat in de regels, die heb je toch gelezen?’ en ja, die regels waren inderdaad gelezen. Dat betekende blijkbaar direct dat het dan ook niet meer mogelijk was om nog flexibelheid te verwachten.
Toen een collega de dokter had gebeld wegens hevige diarree en haar aangeraden was het rustig aan te doen, veel te drinken en norit te nemen, zei de baas ‘als je nou immodium neemt, kun je vandaag gewoon komen werken’, waarop de werknemer zei ‘de dokter zegt dat dat niet mag’, en de werkgever daar tegenin ‘gewoon doen, joh’. Het is niet makkelijk om in zo’n geval er toch nog tegenin te gaan. Dat deed de werknemer wel, waar de werkgever beslist niet blij mee was en dat duidelijk heeft laten blijken ook.
Een miskraam was ook geen reden om meer dan 1 dag weg te blijven, evenmin werd het, op den duur, gewoonte van verschillende werknemers om de werkgever op te geven wat de reden van ziekmelding was.
‘Ik moet het weten’, zeggen sommige bazen, ‘want op het hoofdkantoor wordt het centraal bijgehouden, zo kunnen we zien of er ergens een epidemie is’. Door sommige bazen wordt niet meer gekeken naar de mens, maar naar de portemonnee. Die moet immers gevuld.

Of anders: bij de huisarts is sprake van beroepsgeheim. Toch is het binnen de medische zorg zo, dat als bepaalde medicijnen worden voorgeschreven, de verzekering wel degelijk op de hoogte moet worden gesteld van het euvel. Waarom? Omdat het anders niet mag worden voorgeschreven. Voor bepaalde middelen zijn er limieten, die mogen alleen worden voorgeschreven als een ander middel niet werkt, bijvoorbeeld, of als er sprake is van een bepaald ziektebeeld. Daar moet dan wel een aantekening van worden gemaakt. Zoiets wordt vastgelegd. Komt bij de verzekering vast te liggen. Is dat dan nog steeds beroepsgeheim? Het is niet je huisarts, je kent diegene op het verzekeringskantoor niet eens. Die in jouw dossier kan. Die precies kan zien welke medicijnen jij gebruikt. Die de vergoeding kan zien die je daarvoor krijgt. Die bepaald of jij die wel krijgt.

Machtsmisbruik noem ik zoiets.

In het artikel wordt gerept van de regels aanscherpen. Ik zie niet in waarom. Er zouden enorme sancties op misbruik van de privacy wetgeving moeten staan.
Informatie opvragen die je geen bal aan gaat, zou niet moeten mogen, of anders zou het geregistreerd moeten kunnen worden (daar is vast wel een leuk computersysteempje voor te bedenken! Als ik elke keer terug kan vinden welk document ik wanneer heb opengemaakt, moet ook terug te vinden zijn wanneer iemand gegevens van een ander heeft ingezien) en daarbij direct verbonden aan een inspectiedienst. Of dat je er niet bij kunt, als je daar geen recht toe hebt. Waarom moeten de regels worden aangescherpt? Degenen die de privacy nu hebben geschonden weten dat dondersgoed. Ze komen er nu vanaf met een waarschuwing. Als het een verzekerde was geweest had het fraude geheten en had er betaald moeten worden.
Dat zou in het vervolg moeten gebeuren. Elke keer als iemand aan je gegevens zit en daar geen recht op heeft, bam, meteen schadevergoeding betalen.
Arts, verzekeraar, wie dan ook. Kom maar op. Kunnen ook eindelijk die premies omlaag.

 
Leave a comment

Posted by on December 1, 2014 in Opinion

 

Tags: , , , , ,

Boer /Belch

Het lijkt voor de hand te liggen, maar toch: laat nooit een boer in het gezicht van je baas. Doe in elk geval een poging om dat nooit te doen.
Mijn poging mislukte eens.
Dan moet u ook nog weten: mijn baas was een wat oudere dame. Kent u Lady Catherine DeBourg uit de BBC-serie (met Colin Firth & Jennifer Ehle) van Pride and Prejudice? Van die dame had mijn baas, zeker in gezicht, bijzonder veel weg. Type matriarch, ondanks het feit dat mijn baas zelf kinderloos was. Ze straalde echt uit ‘ik heb hier gezag’. Een vorstin op zich, met priemende oogjes en een intimiderende vinger over de broodnodige papieren als ze iets controleren wilde.
Zo’n type dus.
Zij zat aan het hoofd van de tafel, ik net naast haar. Mijn directe collega weer links van mij, daaromheen onze verdere collegae.
We hadden net samen gegeten, dat deden we vaker voor het een vergadering. Ik wilde nog even een klein, onhoorbaar boertje achter m’n hand laten.
Ik ben altijd slecht geweest in risico-schattingen.
Er kwam ineens een bolbliksem naar buiten, waarbij ik bijna mijn laatste hapje o-zo-gezonde salade in haar tas braakte en ze me aankeek met een mengeling van verbazing, shock, en toch ook stiekeme bewondering.
Mijn collega’s, hoewel gewend aan mijn geflatuleerde aard, konden eveneens een verschrikte respons niet voor zich houden. Mijn directe collega gaf me een pets tegen m’n arm, vergezeld met het bevel ‘gedraag je!’ wat ik haar niet kwalijk kon nemen. Ik bood mijn excuses aan uiteraard en bleef me de rest van de vergadering achter een papiertje verstoppen, zodat de rode konen op mijn wangen (van schaamte, ja) niet tot verdere onderbrekingen zouden leiden.
Het werd overigens een prima vergadering.

It seems very obvious, but still: never belch into your boss’ face.
Try at the very least never to do that.
My attempt once failed.
Then, you need to know that my boss was the female, a bit elderly kind. You know Lady Catherine DeBourg from the BBC-series of Pride and Prejudice? You know, the one with Colin Firth and Jennifer Ehle. That woman, Lady Catherine DeBourg amazingly closely resembled my boss. The grey curtains of hairs, small, at times intimidating eyes, pointy fingers over a piece of paper to check if everything had been done properly. Type matriarch. Though childless, that didn’t matter. A queen. Once she entered a room, with her grand bosom and tall stature, she OWNED the room.
That kind of woman.

She was seated at the head of the table, me next to that. My colleague was sitting on my left and around the table more colleagues.
We just had dinner, as we were about to have a meeting. We always had a meal together before a meeting.
I wanted to get rid of a little bit of air behind my handm quietly.
I’ve always sucked at ‘possible risk-factors’.
It turned out to be a massive belch, carrying some left-over salad which I almost dropped into my boss’ handbag.
She looked at me startled, shocked and, hidden, I also noticed a bit of amazement. My colleagues, however used to my flatulent nature, couldn’t reveil their surprised shock.
My direct colleague then hit my arm, told me ‘behave yourself!’, which I couldn’t blame her for, really.
I said I was sorry, ofcourse, and hid myself throughout the whole meeting behind a piece of paper, hoping nobody would notice my scarlet red cheeks of shame.
It turned out to be a fine meeting by the way. 

 
Leave a comment

Posted by on December 1, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , ,