RSS

Juno

07 Dec

Ik kwam de film ‘Juno’ echt overal tegen in de schappen. Bij de supermarkt, kruidvat, tankstations, free record shop, noem maar op. Meestal heb ik niet zoveel nodig om een film te gaan bekijken, maar ik vond het hoesje wat tegenvallen. Ik zag niet in wat er nu zo bijzonder was aan een tienerzwangerschap. Het is tenslotte niet de eerste film die daar over gaat. Bovendien is het mijn ervaring dat als je een film echt overal ziet opduiken, het geen erg goede film is.

Uiteindelijk toch de film bekeken. Hoewel het spel van Ellen Page, die de rol van Juno vertolkt, overtuigend wordt neergezet, net zoals overigens het zalig klungelige van Michael Cera, vond ik de muziek van de film behoorlijk storend aanwezig. Het is hard en geeft geen dromerig gevoel. Het is daarnaast a capella en daar hou ik sowieso niet van. De eerste keer dat ik de film keek, stoorde het me echt behoorlijk. Door die ergernis kreeg ik de film ook minder mee dan ik had gewild.

Het verhaal van Juno gaat over twee Amerikaanse tieners die het iets te gezellig hebben gehad op een stoel. Juno blijkt zwanger te zijn. Omdat ze allebei geen zin hebben om al ouders te worden, besluit Juno dat ze tot abortus wil overgaan. Een klasgenoot haalt haar over om dit niet te doen, maar wat dan?
Gelukkig biedt Juno’s beste vriendin Leah een oplossing: adoptie. Ze zoeken in een plaatselijk krantje de advertenties af naar potentiële wensouders.
Zo komen ze uit bij Marc & Vanessa Loring (Jason Bateman en Jennifer Garner). Jennifer Garner speelt haar rol met verve en zo aandoenlijk dat de rotopmerking die de onwetende Juno maakt, je als kijker raakt.
Gek genoeg is er van het schoolse leven van de tieners in deze film niet veel te zien. Ergens is dit ook logisch, omdat Juno’s karakter zich hier waarschijnlijk niet voor leende.
Ellen Page heeft haar prachtig vormgegeven als jongedame die veel te koppig is om zich het oordeel van anderen aan te trekken. Ze vertelt haar vader en stiefmoeder ook pas over de zwangerschap, als ze de mogelijke adoptie ouders eigenlijk al gekozen heeft. Ook blijft ze de Lorings bezoeken, bijna tot het moment dat de baby geboren is. Niet omdat ze wil weten wie ze zijn, maar gewoon omdat ze daar zin in heeft.
Al met al eigenlijk een prima film, met muziek die gewoon mijn ding niet is.

I kept bumping into the film Juno everywhere I went. Supermarket, gas station, HMV. I usually don’t need that much encouragement to watch a film anyway, but I wasn’t taken by the cover. A film about a teenage pregnancy. There are so many of these films, I didn’t think it would be that special. Usually when you see a film being promoted like crazy, it’s bad, is my experience.

Eventually I watched it anyway. Even though I much appreciated the play of Juno (Ellen Page) aswell as Michael Cera’s dorky and clumsy performance, I was quite annoyed by the choice of music and its interference with the film. It’s not in the background, it’s a cappella (which I don’t like myself) and doesn’t give you a nice and dreamy feeling. It’s ‘there’ and you have to deal with it. Because of that music, the first time I watched it, I didn’t really catch much of the story.

The story of Juno is about two teenagers who’ve had a bit too good time on a chair. Juno appears to be pregnant. Because they don’t wanna be parents at this age, Juno decides she wants an abortion. A classmate convinces her not to do so. But now what?
Thankfully Juno’s best friend Leah pops up with a solution: adoption. Leah knows about a newspaper that has ads for potential parents in it.
This is how she ends up with Marc & Vanessa Loring (Jasen Bateman and Jennifer Garner). Jennifer Garner plays her role so well that the stupid remark that Juno unknowingly makes, touches a nerve. You want to tell Juno to shut up, even though she has no idea.
Oddly there isn’t much on display about the schoollife of the teens. Then again this is logical, if you look at the character of Juno.
Ellen Page has really shaped the character of Juno to a young and stern woman who’s way too stubborn to care about anyones opinion at all. She doesn’t tell her father and stepmother about her pregnancy until she’s already chosen an adoption family, who she continues to visit almost until the baby is born. Not because she wants to get to know them better, but simply to hang around.
It’s defenitely worth watching, the music just isn’t my ‘thing’.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on December 7, 2014 in Films, Opinion

 

Tags: , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s