RSS

Computers

28 Dec

Volgens mij was ik een jaar of 8, 9 toen de eerste computer mijn leven binnenwandelde. In mijn moeders armen, door de voordeur.
De computer was voor haar werk bestemd, beschikte over WordPerfect en had, na verloop van tijd, de beschikking over verschillende spelletjes.
King’s Quest en nog een Quest. Dat waren de belangrijkste voor mijn broers en hun kornuiten.
Mijn eigen favoriet was ‘snake’. Dat bleef ik stug door spelen, ook al lagen mijn zus en haar vriend op dat moment te vozen en was me al verschillende malen gevraagd of ik niet op kon duvelen. Nee, dat kon ik niet.

Hoe dan ook, op mijn elfde voltooide ik mijn cursus Blind Typen. Zo kon ik mijn verhaaltjes eindelijk in uitgeprinte vorm bezitten. Die verhaaltjes zijn uiteindelijk grotendeels verloren gegaan, maar man wat had ik een plezier met die elektronische tekstverwerker!
Toen kreeg ik met Sinterklaas een oude bak in mijn bezit. Kon alleen WP (geen spelletje). Dat was ook het enige wat ik wilde.
Ik was zo enthousiast dat ik tot drie keer toe bijna het beeldscherm door liet branden. Bang dat een gedachtegang, het waard te worden opgeschreven, als zand door m’n hand weg zou glijden als ik ‘m niet onmiddellijk op zou schrijven. De computer moest aan zijn zodra ik in de buurt kwam. Toen moesten computers uit, uit veiligheidsoverwegingen. Hoewel computers nog immer beter uit kunnen zijn, is de reden na die jaren veranderd.

Computerprogrammeurs hadden het indertijd en een stuk makkelijker en een stuk moeilijker tegelijk.
De oplossingen voor voor de hand liggende problemen waren makkelijker op te lossen als je de commando’s maar kende.
Tegenwoordig leiden query’s en wizards je door allerhande installatieprogramma’s heen. Net zolang tot het programma wat je geïnstalleerd hebt het doet. Of tot je toch echt de helpdesk moet bellen. Omdat de computer weigert. Klereding.
Een vriend van me was ooit werkzaam bij een helpdesk. Hij vertelde soms over zijn werkzaamheden. Dat was wisselend van ‘okee, kan gebeuren’, tot het betere werk. Waarbij je meteen iets te vertellen hebt op feestjes.
Zo werd hij eens gebeld, en na zijn gebruikelijke vraag ‘staat de computer aan?’ (omdat hij na ruim 5000 telefoontjes wist; het was ECHT nodig om dat te vragen) kreeg hij als antwoord ‘ja, het lampje brandt’.
Toen de volgende vraag ‘is het beeldscherm ook aan?’ waarop er een vertwijfeld antwoord terugkwam ‘dit IS het beeldscherm, heb ik nog iets anders nodig dan?’ en hij zich af begon te vragen wie er nu in de war was.
‘Wacht, uw computer wil niet aan, of het beeldscherm wil niet aan?’ vroeg hij nu.
‘Wat is het verschil?’ werd er gevraagd aan de andere kant van de lijn.
‘Nou, u heeft naast een computer ook een beeldscherm nodig’, verduidelijkte hij.
‘Oh. Ja, ik heb die van mij op een rommelmarkt gekocht’, begon de wat onzekere stem nu, ‘ik heb zo’n beeldscherm, maar niet iets anders, heb ik dat ook nodig dan?’ en oprecht verbaasd was dat hij z’n lachen niet meer in kon houden.
Dat waren nog eens tijden.

I think I must have been about 8 or 9 years old, when the first computer came dribbling into my life. In my mothers hands. Through the front door.
The computer was for her work, had WordPerfect on it and, after some time, a few games.
Kings Quest and another Quest. Important to my brothers and their peers.
My own favorite was Snake. I would keep on playing it, even when my sister and her boyfriend were having their business and had repeatedly requested for me to leave. I decided I couldn’t.

Anyway, by the time I was 11 I completed my course of Blind Typing, to thereafter print out every story I had and keep them with me forever.
Those stories have been gone lost after all. But I had fun with the electronic word processor!
So much fun that I eventually got my own word processor.
This machine only had WP. All I really wanted. It was perfect.
I was so enthusiastic that I -up to three times- almost burned the screen of the computer.
That was when I was afraid of losing a great idea, worth to be written down, like sand through my fingers.
The computer had to be switched on as soon as I was around. That was when computers had to be shut down. Even though computers are still best shut after use, the reason has changed after years.

Computer programmers had a much more easy task and a harder task back then.
The cure for problems were much easier to reach if you knew the right command.
These days queries and wizards will lead you through any kind of installationprogram. Until the program properly does it’s work. Or until you are indeed required to phone a helpdesk. Because your computer refuses every cooperating.
Which leads me to the story of a friend. Employed at a helpdesk. He told about his daily work.
He was phoned one day. After his customary question ‘is the computer switched on?’ (because after over 5000 phonecalls he knew: he HAD to be sure, not assume).
He got the answer ‘yes, the little light is on’. Then the next question ‘is the screen on aswell?’ to which the confusing answer was:
‘This IS the screen, do I need something else?’ and he began to wonder who was confused here.
‘Hold on, your computer won’t start, or your screen won’t turn on?’ he now wondered.
‘What’s the difference?’ was the reply on the other side.
‘Well, you do need a screen next to the computer’ he clarified.
‘Oh. Well I bought mine at a fleamarket’, the now insecure voice went on, ‘I do have a screen, but nothing else. Do I need that then?’ it was the first time he couldn’t end a phonecall without laughing quite hard.
Those were the days.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on December 28, 2014 in Humour, Technology

 

Tags: , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: