RSS

Monthly Archives: January 2015

Vaste Rituelen /Usual Habits

‘Seffie, wanneer gaan wij nou eens eindelijk enorme sex hebben?’ het had intimiderend kunnen klinken, maar het was Huib maar. Seffie proestte. Een reflex, waar het Huib betrof. Dit onderwerp maakte deel uit van de Vaste Rituelen die ze hadden, in feite.
‘Jeeeeezus, kun je niet heel even wachten tot ik de voordeur op z’n minst open heb gedaan?’ vroeg ze, zogenaamd geërgerd. Ze stonden voor de deur van haar studentenflat, de armen vol boodschappen.
De supermarkt op het studententerrein was super. Die was altijd open en had tenminste beschikking over de basisbehoeftes.
Huib gaf niet op. Hij was ervan overtuigd dat het ooit zou gebeuren. Er was teveel wat erop duidde dat ze voorbestemd waren. Het feit dat ze dezelfde muziek leuk vond, dat ze dezelfde soort films bekeek, dat ze nooit geërgerd was als hij over zijn principes met handdoeken begon, dat ze de boter op precies dezelfde manier uit de vloot haalde en dat ze zijn hobbies uit kon staan. Het was teveel, dat moest toch wel iets te betekenen hebben?
‘Het lijkt me gewoon een geweldig idee’, begon hij z’n argumentatie dus opnieuw, terwijl hij een pakje uit haar boodschappentas redde, dat dreigde over de rand te vallen.
‘Kijk, ik red zelfs je kippensoep, ik ben een held’, voegde hij eraan toe.
‘Het is een geweldig idee’, beaamde Seffie, die eigenlijk de naam Josephine droeg, ‘vooral omdat ik me totaal niet tot je aangetrokken voel en ik net zomin jouw type ben. Prachtige combi, zeg ik je’.
Josephine had foto’s gezien van zijn grootste verliefdheden en had alleen maar tot de conclusie kunnen komen dat ze niets weg had van het soort meisjes waar hij op viel. Na wat hij over ze verteld had, wist ze bovendien dat ze niet de karaktertrekken bezat die hij zo aanbad in zijn vrouwen. Josephine geloofde niet in tegenpolen die elkaar aantrokken. Als ze zich dood ergerde aan iemand, wat bij Huib vaak zat gebeurde, wilde ze die uit de buurt hebben, niet dichterbij.
Eindelijk stak ze de sleutel met succes in de voordeur en hipte naar binnen. Huib kon nog net de deur binnen glippen achter haar, want omdat ze met haar schouder de zijkant van de deur had geraakt, viel die nog harder dicht dan gewoonlijk.
‘Ik kan een papieren zak over m’n kop trekken?’, opperde hij in het trappenhuis. Zijn woorden galmde door de stenen hal. Ze lachte. Een rollende spotsalvo.
‘Is goed, dan blijf ik stokstijf liggen met m’n benen wijd. Kun je het niet doen als ik slaap? Dan merk ik ook niks, ben ik meteen van het gezeur af’. Ze waren op de verdieping van Josephine aangekomen inmiddels.
‘Ja maar hoor eens, hoe weet je dan of ik goed bezig ben? Misschien ben ik fantastisch en dat mis je dan allemaal!’ Josephine grijnsde en stopte haar boodschappen in de koelkast.
‘Okee, welke film kijken we als eerste?’ vroeg ze toen. Het onderwerp was weer eens afgesloten. Het gebeurde elke keer op een ander moment, maar het moment kwam hoe dan ook.
Josephine had de prettige gewoonte (vond Huib) dat haar impulsaankopen vrijwel altijd uit films bestonden. Had hij er ook nog wat aan. Haar smaak was uiteenlopend. Niet alleen romantische komedie, ze kocht ook actie- en horrorfilms, omdat ze fan was van bepaalde filmsterren.
Huib bekeek de selectie eens grondig. Het was niet veel soeps deze keer, omdat ze ook vaak iets kocht om met Jenna, Hanna en Pien te kijken. Die waren juist van de romcoms, zoals ze romantische komedie waren gaan noemen.
‘Hmm, doe Miss Congeniality dan maar’, zei hij toegeeflijk zuchtend. Josephine klapte in haar handen.
‘Ja, mee eens!’ riep ze vrolijk, terwijl ze naar de speler liep, die onder de tv in de hoek stond.
‘Is toch met die gast die jij zo leuk vindt?’ vroeg hij nog na voor de zekerheid.
‘Jazeker’, zei ze simpel, terwijl ze de afstandsbediening tussen de kussens van de meest versleten bank ter wereld vandaan viste. Er kleefden nog stukjes schuimrubber aan en toen Huib ging zitten zakte hij zover weg in het meubel dat hij zich verwonderd afvroeg of hij niet net zo goed op de grond kon gaan zitten.
‘Precies, dan heb ik er misschien toch nog wat aan’, sprak hij zelfverzekerd.
‘Blijf dat maar denken, dan kan ik kijken en kwijlen en jij kijken en kwijnen’, klonk haar lachsalvo. Huib bond in. Hij wist dat hij geen kans maakte. Geen echte.
Terwijl ze op de bank zaten, kwamen er druppelsgewijs huisgenoten binnen in de woonkeuken. Enkelen vertrokken nadat ze wat eet- en kookgerei hadden neergezet. Vermoedelijk eerst naar de buurtsuper.
‘Wij gaan nog even boodschappen doen’, meldde Jelle, ‘kan ik voor iemand nog iets meenemen?’
‘Nee dank je’, zei Josephine vrolijk terug. Ze genoot van de film en Huib z’n bijpassende gegrom op de achtergrond. De bodem van de bank prikte pijnlijk door z’n broek heen, maar hij kon niet meer overeind komen.
‘Welke film is dit?’vroeg Hannah vanaf de keukentafel, die uitkeek op het breedbeeldscherm in de hoek. Huib lichtte haar in.
‘Jemig, da’s niet echt een kwaliteitsfilm, of wel?’vroeg ze lachend. Josephine schaterde.
‘Hey, mijn lieverdje speelt erin mee!’ Hannah viel van pret bijna met haar gezicht in de tofu die ze stond te snijden en kruidde.
‘Och god ja, da’s waar ook’, zei ze toen. Hannah wist heel goed van Josephine’s filmliefjes af. Ze waren raar en het hoorde bij Josephine, dat was het enige wat je daarvan moest weten. Hannah studeerde film- en theaterwetenschappen, iets wat niet altijd even vlot samen ging met het soort films die Josephine naar huis sleepte.
‘Is het een leuke film?’ vroeg Hannah belangstellend.
‘Nee’, zei Huib.
‘Ja!’, antwoordde Josephine tegelijk. Ze keek Huib streng aan.
‘En daarom slaap ik niet met je!’ en daarmee was het basta.

‘Seffie, when are we finally going to have some major sex?’ it could’ve sounded intimidating, but it was only Huey. Seffie snorted. A reflex, where it came to Huey. This subject was part of their Usual Habits, actually.
‘Jeeeeeeeesus can’t you wait until I opened the door at the very least?!’ she answered, pretending to be annoyed. They were outside her studentflat. Arms filled with groceries.
The supermarket on the terrain of the student flats was fabulous. It had all the basic needs covered.
Huey didn’t plan to give up that easily. He was convinced it would happen one day. There was simply too much that indicated they were meant to be.
The fact she liked the same music as him, that she liked the same films, that she was never annoyed if he started about his principles with towels again, that she scooped her butter to put on a roll in the same way that he did and that she could stand his hobbies. It was too much, it had to vouch for something, surely?!
‘I think it’s simply a great idea’, he started his argumentation again, while saving a package from one of the bags, that was about to fall out.
‘Here, I just saved your chickensoup. I’m a hero’, he added.
‘It is a great idea’, Seffie, who was actually named Josephine, agreed, ‘especially because I’m not attracted to you in the least bit and I’m nowhere near your type. A bloody lovely combo I tell you!’
Josephine had seen pictures of his biggest crushes and could only conclude she wasn’t even close to what he seemed to desire in a girl. After what he told, she also knew she didn’t have any of the characteristics that he seemed to adore so much in these girls. Josephine didn’t believe in ‘opposites attract’. If she was highly annoyed by someone, this someone being Huey more often than should be the case, she wanted him or her as far away as possible, not nearer.
Finally she managed to push the key inside the lock of the door successfully and skipped inside. Huey only just managed to get in behind her, as her shoulder had touched the door in such a way it fell shut even harder than normally.
‘I can put a paper bag over my head?’ he suggested at the staircases. His words echoed in the stone walls. Josephine laughed. A rolling laughter.
‘Alright, I will hold still with my legs opened. Can’t you do it while I’m asleep? At least then I won’t notice and I’m finally done with your whinings’. They had entered the floor Josephine lived on. Amongst the others.
‘But how would you know how I am? Maybe I’m fantastic and you’d miss all of that!’ Josephine grinned and stuffed her fridge with the just bought items.
‘Okay, so which film do we watch first?’ she then asked. The chapter had been closed again. It always happened at a different moment, but it always happened.
Josephine had the lovely habit (Huey’s opinion) that her impulse purchases were nearly always films. He could work with it. Her taste was very diverse. Not just romantic comedies, also action and horror, as she was fond of specific actors and actresses.
Huey checked the selection of this time. It wasn’t much, as Josephine also purchased films to watch with Jenna, Hannah and P, who were much more into the romcoms.
‘Hmmm let’s go with Miss Congeniality then’, he said, permissively accepting. Josephine clapped her hands.
‘Yes, agreed!’ she said merrily, putting the film into the player that was under the tv in the livingroom.
‘That’s with that guy you like so much, no?’ he informed to be sure.
‘Oh yes’, she said, simply taking the remote from the most discarted couch in the universe, pieces of foam rubber still attached to it from its insides. When Huey sat down on it he disappeared so much he wondered if he couldn’t just have sat on the ground instead.
‘Well, exactly, so maybe there’s something in it for me after all’ he stated, confident.
‘Keep thinking that if it makes you happy. Meanwhile I will look and drool and you can look and be miserable’ Huey knew he lost. He couldn’t win this. Not for real.
While they sat on the couch, some roommates came into the livingkitchen, if you will. Some of them put stuff down only to leave the room again, others stayed a bit.
‘We’re going to the supermarket, anybody need anything?’Jules asked.
‘No thanks’, Josephine cheerfully answered. She was enjoying her film and the growling of Huey in the background. The springs of the couch poked through his trousers and into his legs, but he couldn’t find a way to get up.
‘Which film is this?’ Hannah asked, who could see the tv in the corner of the room. Huey enlightened her.
‘Wow, not really a film of quality, now is it?’ she asked laughingly. Josephine joined her laugh.
‘Hey, it’s my sweetheart playing along in this one, that’s all that matters!’ this made Hannah laugh so hard she nearly fel with her head in the tofu she was preparing.
‘Oh heavens, yes!’ she replied, ‘I had forgotten’. Hannah knew about the actors and actresses Josephine loved. They were weird and they stuck with her anyhow. That’s all one needed to know. Hannah studied Film- and Theatre Sciences, which didn’t always go smoothly along with Josephines choice in films.
‘Is it a nice film?’ Hannah enquired.
‘No!’ Huey answered
‘Yes!’ Josephine answered at the same time. Josephine looked at Huey stern.
‘And that’s why I don’t sleep with you!’ and that was it.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on January 26, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Kerstcircus / Christmas circus

Een van de eerste baantjes die ik had was op een bescheiden kantoor. Toen de kerstperiode aanbrak, werd er een uitje georganiseerd. Het kerstcircus in de Schouwburg.
Omdat we vrij laat aan kwamen -de grote baas, laten we hem meneer Jaarsma noemen, kon zijn zin om op tijd te vertrekken weer eens niet vinden- was het al donker in de zaal toen we arriveerden. Voor het gemak werd ik naast meneer Jaarsma geplaatst. De andere collegae zaten op verschillende plekken naast en om ons heen.

Het duurde even voordat ik doorhad dat meneer Jaarsma niet alleen wat oud en vergeetachtig was, maar ook snel slaperig, als het op donkere ruimtes aankwam.
Toen er op het toneel twee springerige heertjes tevoorschijn kwamen en een vaag, clownsachtige figuur apestreken uit begon te halen, was ik verbaasd om een andere collega naast me te horen fluisteren:
‘Meneer Jaarsma, u bent toch niet in slaap gevallen he?’ waarop de beste man wat wakker schrok, en handig inspeelde op het beeld op toneel. De clown, in hesje met blauwe en rode kleuren, lag op z’n buik dramatische bewegingen te maken. Als een klein kind dat z’n zin niet krijgt.
‘Nee hoor, ik vroeg me gewoon af of dat de Amerikaanse of de Zweedse vlag was’, verexcuseerde hij zich haastig. Dusdanig dat niet alleen de hele zaal het verstaan had, maar ook hartelijk begon te lachen.

Vijf minuten later sliep Jaarsma weer.
Welbesteed, dat geld…

One of the first jobs I had was at a small office. When Christmastime arrived, we were going out as a team. To the Christmas Circus at the local theatre.
Because we arrived quite late -as the big boss, let’s call him Mr Birds, couldn’t find his mood to leave at a proper time again -it was already dark inside when we got there. As it was easiest that way, I was put next to this Mr Birds. The other colleagues were seated around us on various places.

It took me a while to notice that Mr Birds wasn’t just old and a bit forgetfull, but also had trouble keeping his eyes opened once exposed to a bit darker surroundings.
When two jumpy acting figures appeared on stage and a vague, clownesque idiot started moving around, I found myself being surprised to hear another colleague whisper: ‘Mr Birds, you haven’t fallen asleep, have you?!’to which the old man shamefully awoke and handily spoke, as if it was programmed as such on display (the clown on its belly on the stage, crying dramatically using arms and legs, being dressed in something blue, red and white) :
‘No no, I was just wondering if that’s the American or the Swedish flag’ he said so loudly everybody was able to hear it.
All of the people laughed and the show could go carry on its merry way.

Five minutes after that, Mr Birds had fallen asleep again.
Five minutes. Money well spend.

 
Leave a comment

Posted by on January 22, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , ,

Let op je taal!/ Watch your language

‘Goeie genade!’ hoor ik ineens uit de jongste komen. Zijn moeder kijkt verbaasd op.
Ik krijg een stralende glimlach van dat mondje waar de woorden zojuist uit kwamen. Ik realiseer me pas op dat moment dat ik m’n echo hoorde.
Het moment waarop ik me bedenk ‘oei, ik moet op m’n woorden gaan letten’.
Nu vloek ik al heel bewust niet in de buurt van mijn oppaskinderen (ik laat me wel -per ongeluk- steeds gaan bij m’n eigen neefje en nichtje) maar op momenten als dit weet ik: het wordt echt overgenomen. Ik weet dat ik niet de enige ben die bijdraagt aan de taalontwikkeling, maar slechte manieren zijn er genoeg op deze wereld.
Ik wil wel graag dat ze het in elk geval niet van mij leren. Daar hebben ze genoeg anderen voor.
Opgelucht merk ik later, als ik mezelf ‘stomme trut!’ hoor roepen naar een automobiliste die ons bruut afsnijdt terwijl we op de fiets zitten, de kinderen vragen ‘waarom zei je ‘stommerik’?”
Het vergt ook wel een beetje extra oefening in het verkeer….

‘Goodness gracious!’ I suddenly hear from the youngest. His mother looks surprised.
A radiant smile accompanies the words.
I only realize that I’ve said it myself when it echoes back to me.
The moment where I am aware ‘I have to watch my language’. I’m already forcing myself not to curse around my babysit-children (sometimes I do curse around my cousins, by accident), but it’s on moments like these, I realise: it is going to be repeated, remembered.
I know I am not the only one that is of influence when it comes to learn (bad) language, but bad habits are all around and I do wish they do not learn it from me.
They have plenty of other people and peers for that.
I’m therefor relieved, that when I hear myself yelling ‘stupid bitch!’ to a driver who just to cut us off on bike so I cannot pass, and the children innocently ask me ‘how do you know she’s a witch?’
It does need a bit extra practice in traffic, I must admit….

 
Leave a comment

Posted by on January 13, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , ,

Deurne Self-Defense Case

http://nieuws.thepostonline.nl/2015/01/07/benedicte-ficq-wil-juweliersvrouw-deurne-alsnog-voor-de-rechter/

Benedicte Ficq, barrister of the survivors of the robbers of jewellery store Goldies in Deurne, is filing a complaint at the court of justice in Den Bosch. The public Procecution decided previously not to procecute the jeweler woman – who shot and killed the two robbers- as it was a case of self-defence. Based on Article 12 Ficq now wants the judge to decide about procecuting the jeweler woman, not the public Procecution.

Young People Shot
‘There were two young men shot and killed in Deurne. I find the judge should really take a look at this. In this case the public Procecution has decided about this. We don’t agree with that’, says Ficq.

Self-Defence
In March 2014 two men raided the jewellery store. Marina Sanders shot both men, after the two men had attacked her husband and threatened to ‘shoot him to pieces’. From camera images it has been found that Marina sees her husband being attacked. She then takes a gun and threatens with it when one of the men comes to the room she’s in. He turns around and attacks her husband.
Next, Marina loads the gun and she shoots through the doorway at the robber, who gets hit in the arm. Marina’s husband also gets hit by that bullet. Then Marina shoots the robber in his leg. After both robbers attack her husband, Marina shoots both men in the chest. Both die. Given that Marina first threatened, then shot arm and leg and last the chest, public Procecution concluded self-defence. The entire Justice Summit has interfered with the case back then.

Reaction Barrister Jeweler couple
Jan-Hein Kuipers, barrister of the jeweler couple has responded by sms on the case. “It has taken a long time, all and all, which says a lot in my opinion. We hope the Court will plan the case in soon, so that my clients can move on, as the feasibility of the specific complaints are negligible. Meanwhile Marina has been submitted to a psychiatric ward, about two months ago, to process what has happened.’

Meeting Between Involved Ones
“According to the survivors it’s not even necessarily their goal to have a conviction. There is also that the jeweler woman never showed any sign of remorse towards the survivors. There was no written letter, there was a meeting planned but it wasn’t followed through. This all made the case for the Article 12 procedure run its course”, Radio OmroepBrabant has cited Ficq.

Kuipers responds to ThePostOnline: “I had Ficq and Plasman (barrister third involved one, red.) known in a very early stage and frequently in the period afterwards that a meeting was possible. At a certain moment Ficq phoned me to ask if Marina could join a meeting with the survivors the next day. That day she (Marina) had a meeting planned for an intake at the psychiatric ward, therefor it was impossible for her to do so. Ficq immediately threatened this could be negative if there was no attendance to the meeting. I told her it should be possible to explain to her clients that a meeting at the psychiatric ward, given the incredibly late notice of Ficq – a phonecall at the end of the day just before a meeting the day after, should be continued. When Ficq would have been in time, my clients and me had attended a meeting, whereever and whenever. After all, it had been our own initiative to have mediation with the survivors. It has surprised me hugely how Ficq has claimed to the press how this case came to be after that. It’s a pity”

 
Leave a comment

Posted by on January 7, 2015 in Uncategorized