RSS

Vaste Rituelen /Usual Habits

26 Jan

‘Seffie, wanneer gaan wij nou eens eindelijk enorme sex hebben?’ het had intimiderend kunnen klinken, maar het was Huib maar. Seffie proestte. Een reflex, waar het Huib betrof. Dit onderwerp maakte deel uit van de Vaste Rituelen die ze hadden, in feite.
‘Jeeeeezus, kun je niet heel even wachten tot ik de voordeur op z’n minst open heb gedaan?’ vroeg ze, zogenaamd geërgerd. Ze stonden voor de deur van haar studentenflat, de armen vol boodschappen.
De supermarkt op het studententerrein was super. Die was altijd open en had tenminste beschikking over de basisbehoeftes.
Huib gaf niet op. Hij was ervan overtuigd dat het ooit zou gebeuren. Er was teveel wat erop duidde dat ze voorbestemd waren. Het feit dat ze dezelfde muziek leuk vond, dat ze dezelfde soort films bekeek, dat ze nooit geërgerd was als hij over zijn principes met handdoeken begon, dat ze de boter op precies dezelfde manier uit de vloot haalde en dat ze zijn hobbies uit kon staan. Het was teveel, dat moest toch wel iets te betekenen hebben?
‘Het lijkt me gewoon een geweldig idee’, begon hij z’n argumentatie dus opnieuw, terwijl hij een pakje uit haar boodschappentas redde, dat dreigde over de rand te vallen.
‘Kijk, ik red zelfs je kippensoep, ik ben een held’, voegde hij eraan toe.
‘Het is een geweldig idee’, beaamde Seffie, die eigenlijk de naam Josephine droeg, ‘vooral omdat ik me totaal niet tot je aangetrokken voel en ik net zomin jouw type ben. Prachtige combi, zeg ik je’.
Josephine had foto’s gezien van zijn grootste verliefdheden en had alleen maar tot de conclusie kunnen komen dat ze niets weg had van het soort meisjes waar hij op viel. Na wat hij over ze verteld had, wist ze bovendien dat ze niet de karaktertrekken bezat die hij zo aanbad in zijn vrouwen. Josephine geloofde niet in tegenpolen die elkaar aantrokken. Als ze zich dood ergerde aan iemand, wat bij Huib vaak zat gebeurde, wilde ze die uit de buurt hebben, niet dichterbij.
Eindelijk stak ze de sleutel met succes in de voordeur en hipte naar binnen. Huib kon nog net de deur binnen glippen achter haar, want omdat ze met haar schouder de zijkant van de deur had geraakt, viel die nog harder dicht dan gewoonlijk.
‘Ik kan een papieren zak over m’n kop trekken?’, opperde hij in het trappenhuis. Zijn woorden galmde door de stenen hal. Ze lachte. Een rollende spotsalvo.
‘Is goed, dan blijf ik stokstijf liggen met m’n benen wijd. Kun je het niet doen als ik slaap? Dan merk ik ook niks, ben ik meteen van het gezeur af’. Ze waren op de verdieping van Josephine aangekomen inmiddels.
‘Ja maar hoor eens, hoe weet je dan of ik goed bezig ben? Misschien ben ik fantastisch en dat mis je dan allemaal!’ Josephine grijnsde en stopte haar boodschappen in de koelkast.
‘Okee, welke film kijken we als eerste?’ vroeg ze toen. Het onderwerp was weer eens afgesloten. Het gebeurde elke keer op een ander moment, maar het moment kwam hoe dan ook.
Josephine had de prettige gewoonte (vond Huib) dat haar impulsaankopen vrijwel altijd uit films bestonden. Had hij er ook nog wat aan. Haar smaak was uiteenlopend. Niet alleen romantische komedie, ze kocht ook actie- en horrorfilms, omdat ze fan was van bepaalde filmsterren.
Huib bekeek de selectie eens grondig. Het was niet veel soeps deze keer, omdat ze ook vaak iets kocht om met Jenna, Hanna en Pien te kijken. Die waren juist van de romcoms, zoals ze romantische komedie waren gaan noemen.
‘Hmm, doe Miss Congeniality dan maar’, zei hij toegeeflijk zuchtend. Josephine klapte in haar handen.
‘Ja, mee eens!’ riep ze vrolijk, terwijl ze naar de speler liep, die onder de tv in de hoek stond.
‘Is toch met die gast die jij zo leuk vindt?’ vroeg hij nog na voor de zekerheid.
‘Jazeker’, zei ze simpel, terwijl ze de afstandsbediening tussen de kussens van de meest versleten bank ter wereld vandaan viste. Er kleefden nog stukjes schuimrubber aan en toen Huib ging zitten zakte hij zover weg in het meubel dat hij zich verwonderd afvroeg of hij niet net zo goed op de grond kon gaan zitten.
‘Precies, dan heb ik er misschien toch nog wat aan’, sprak hij zelfverzekerd.
‘Blijf dat maar denken, dan kan ik kijken en kwijlen en jij kijken en kwijnen’, klonk haar lachsalvo. Huib bond in. Hij wist dat hij geen kans maakte. Geen echte.
Terwijl ze op de bank zaten, kwamen er druppelsgewijs huisgenoten binnen in de woonkeuken. Enkelen vertrokken nadat ze wat eet- en kookgerei hadden neergezet. Vermoedelijk eerst naar de buurtsuper.
‘Wij gaan nog even boodschappen doen’, meldde Jelle, ‘kan ik voor iemand nog iets meenemen?’
‘Nee dank je’, zei Josephine vrolijk terug. Ze genoot van de film en Huib z’n bijpassende gegrom op de achtergrond. De bodem van de bank prikte pijnlijk door z’n broek heen, maar hij kon niet meer overeind komen.
‘Welke film is dit?’vroeg Hannah vanaf de keukentafel, die uitkeek op het breedbeeldscherm in de hoek. Huib lichtte haar in.
‘Jemig, da’s niet echt een kwaliteitsfilm, of wel?’vroeg ze lachend. Josephine schaterde.
‘Hey, mijn lieverdje speelt erin mee!’ Hannah viel van pret bijna met haar gezicht in de tofu die ze stond te snijden en kruidde.
‘Och god ja, da’s waar ook’, zei ze toen. Hannah wist heel goed van Josephine’s filmliefjes af. Ze waren raar en het hoorde bij Josephine, dat was het enige wat je daarvan moest weten. Hannah studeerde film- en theaterwetenschappen, iets wat niet altijd even vlot samen ging met het soort films die Josephine naar huis sleepte.
‘Is het een leuke film?’ vroeg Hannah belangstellend.
‘Nee’, zei Huib.
‘Ja!’, antwoordde Josephine tegelijk. Ze keek Huib streng aan.
‘En daarom slaap ik niet met je!’ en daarmee was het basta.

‘Seffie, when are we finally going to have some major sex?’ it could’ve sounded intimidating, but it was only Huey. Seffie snorted. A reflex, where it came to Huey. This subject was part of their Usual Habits, actually.
‘Jeeeeeeeesus can’t you wait until I opened the door at the very least?!’ she answered, pretending to be annoyed. They were outside her studentflat. Arms filled with groceries.
The supermarket on the terrain of the student flats was fabulous. It had all the basic needs covered.
Huey didn’t plan to give up that easily. He was convinced it would happen one day. There was simply too much that indicated they were meant to be.
The fact she liked the same music as him, that she liked the same films, that she was never annoyed if he started about his principles with towels again, that she scooped her butter to put on a roll in the same way that he did and that she could stand his hobbies. It was too much, it had to vouch for something, surely?!
‘I think it’s simply a great idea’, he started his argumentation again, while saving a package from one of the bags, that was about to fall out.
‘Here, I just saved your chickensoup. I’m a hero’, he added.
‘It is a great idea’, Seffie, who was actually named Josephine, agreed, ‘especially because I’m not attracted to you in the least bit and I’m nowhere near your type. A bloody lovely combo I tell you!’
Josephine had seen pictures of his biggest crushes and could only conclude she wasn’t even close to what he seemed to desire in a girl. After what he told, she also knew she didn’t have any of the characteristics that he seemed to adore so much in these girls. Josephine didn’t believe in ‘opposites attract’. If she was highly annoyed by someone, this someone being Huey more often than should be the case, she wanted him or her as far away as possible, not nearer.
Finally she managed to push the key inside the lock of the door successfully and skipped inside. Huey only just managed to get in behind her, as her shoulder had touched the door in such a way it fell shut even harder than normally.
‘I can put a paper bag over my head?’ he suggested at the staircases. His words echoed in the stone walls. Josephine laughed. A rolling laughter.
‘Alright, I will hold still with my legs opened. Can’t you do it while I’m asleep? At least then I won’t notice and I’m finally done with your whinings’. They had entered the floor Josephine lived on. Amongst the others.
‘But how would you know how I am? Maybe I’m fantastic and you’d miss all of that!’ Josephine grinned and stuffed her fridge with the just bought items.
‘Okay, so which film do we watch first?’ she then asked. The chapter had been closed again. It always happened at a different moment, but it always happened.
Josephine had the lovely habit (Huey’s opinion) that her impulse purchases were nearly always films. He could work with it. Her taste was very diverse. Not just romantic comedies, also action and horror, as she was fond of specific actors and actresses.
Huey checked the selection of this time. It wasn’t much, as Josephine also purchased films to watch with Jenna, Hannah and P, who were much more into the romcoms.
‘Hmmm let’s go with Miss Congeniality then’, he said, permissively accepting. Josephine clapped her hands.
‘Yes, agreed!’ she said merrily, putting the film into the player that was under the tv in the livingroom.
‘That’s with that guy you like so much, no?’ he informed to be sure.
‘Oh yes’, she said, simply taking the remote from the most discarted couch in the universe, pieces of foam rubber still attached to it from its insides. When Huey sat down on it he disappeared so much he wondered if he couldn’t just have sat on the ground instead.
‘Well, exactly, so maybe there’s something in it for me after all’ he stated, confident.
‘Keep thinking that if it makes you happy. Meanwhile I will look and drool and you can look and be miserable’ Huey knew he lost. He couldn’t win this. Not for real.
While they sat on the couch, some roommates came into the livingkitchen, if you will. Some of them put stuff down only to leave the room again, others stayed a bit.
‘We’re going to the supermarket, anybody need anything?’Jules asked.
‘No thanks’, Josephine cheerfully answered. She was enjoying her film and the growling of Huey in the background. The springs of the couch poked through his trousers and into his legs, but he couldn’t find a way to get up.
‘Which film is this?’ Hannah asked, who could see the tv in the corner of the room. Huey enlightened her.
‘Wow, not really a film of quality, now is it?’ she asked laughingly. Josephine joined her laugh.
‘Hey, it’s my sweetheart playing along in this one, that’s all that matters!’ this made Hannah laugh so hard she nearly fel with her head in the tofu she was preparing.
‘Oh heavens, yes!’ she replied, ‘I had forgotten’. Hannah knew about the actors and actresses Josephine loved. They were weird and they stuck with her anyhow. That’s all one needed to know. Hannah studied Film- and Theatre Sciences, which didn’t always go smoothly along with Josephines choice in films.
‘Is it a nice film?’ Hannah enquired.
‘No!’ Huey answered
‘Yes!’ Josephine answered at the same time. Josephine looked at Huey stern.
‘And that’s why I don’t sleep with you!’ and that was it.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on January 26, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s