RSS

Bed & Breakfast

19 Feb

Nee, dit is geen review.
Gewoon een grappige anekdote.

Ik ben niet zo handig.

We, mijn man en ik, verbleven in een werkelijk schattig B&B in Engeland. Gelegen op een heuveltje wat was beplakt met lapjes grond en hooibalen hier en daar, parkeerplaats ervoor en onze auto die van onder tot boven was volgestouwd met vakantiezooi.
Ik ben fantastisch goed in het vergeten van zaken uit die enorme handtas op vier wielen.
We waren net bezig met onze  bedrituelen en dus met uitkleden, toen ik me realiseerde dat de toilettas niet mee was gekomen uit de auto.
‘Ik ga ‘m wel halen’, zei ik, nadat ik m’n jas en trui al uit had getrokken.
M’n man draaide zich om, zoals personen wel vaker doen, al is het alleen maar om degene die tegen je spreekt op z’n minst aan te kunnen kijken. Hij bekeek me kort.
‘Doe je trui aan, of een vest’, het leek wel een bevel.
U kent mijn man niet, dus ik zal u inlichten: het is niks voor hem om mij te vertellen wat ik moet doen. Totaal niet. Al helemaal niet als het op kleding aankomt.
De meeste kleren die ik draag heb ik ooit van familie of vrienden danwel vriendinnen gekregen. Een allegaartje van ongeveer elke smaak die je tegen kunt komen. Dus keek ik verbaasd naar beneden na zijn woorden. Daarna keek ik lachend op.
‘Och shit, ja!’ en trok haastig en lachend m’n trui weer aan. Snel de autosleutels mee grissen, trap af en de auto in duiken in die bergen tassen. Toilettas gevonden, terug naar boven. Ik zocht naar m’n borstel, maar zag al gauw dat die hier niet in zat.
‘Oh, die zal wel in m’n andere tas zitten dan’ zuchtte ik.
Die lag ook nog in de auto. Ik had m’n trui alweer uitgetrokken. Op m’n laatste ‘rit’ was ik de wat oudere eigenaar van dit schattige B&B ook niet tegengekomen, dus ik besloot de gok te wagen. Ik liet m’n trui voor wat-ie was.
Toen ik beneden kwam, viel me wel op dat het licht inmiddelsl uit was. Op m’n vorige tocht door de hal was het aanzienlijk lichter geweest. Ik ging op zoek naar de lichtknop, had geen idee waar dat ding zat, aaide kennelijk de muur. Toen dat niet lukte, probeerde ik dan maar zonder de licht de deur open te draaien van het slot.
Terwijl ik dat deed in het donker, ging achter me het licht ineens aan.
Ik draaide me wat verschrikt om.
Daar stond de ongeveer 65-jarige eigenaar, met overhemd maar zonder broek, aangezien hij onderweg was geweest naar bed.
Stonden we dan, beiden in de hal. Hij zonder broek, ik in een T-shirt. Waar de letters ‘LOLITA’ niet groter op hadden kunnen staan.

Ik ging ‘gewoon’ weer terug naar bed, hoewel ik amper uit kon leggen aan m’n man wat er was gebeurd, zo hard moest ik lachen.

No, this isn’t a review.
It’s simply a funny story.
About me being clumsy.
We, my husband and me, were staying at a cutishly small Bed&Breakfast in the United Kingdom. It being slightly up a hill, looking out over various pieces of ground with hay, a parkinglot just out front and a car stashed with all of our holiday-needs, I am, like any woman, great at forgetting things from that giant handbag on wheels.
We were about to go to bed and so getting undressed when I realised our toiletbag hadn’t come out of the car.
‘I’ll get it’, I simply said, after I had already removed my coat and jumper.
Hubby turned around to look at me, as persons who are being spoken to tend to do, in order to be able to at least look at the persons eyes. He looked at me briefly.
‘Put your jumper back on’ he seemed to order.
You don’t know my husband, so I’ll enlighten you: it isn’t like him to tell me what to do. At all. When it comes to clothes even less. We’re not very much into clothes. I’m not into fashion. Most of the clothes I wear I got from relatives, friends, second handshops. It’s every style you can think of and everything in between. So, surprised by his tone, I looked down. Then I laughed, said:
‘Oh shit, you’re right!’ and hastily and grinningly put my jumper back on. I quickly took the carkeys, ran downstairs and dove into the stash of bags in the car. Found the toiletbag, went back up. Searched for my brush in it. Realised it wasn’t in there.
‘Oh, it must be in the other bag’, I sighed. That one was also still in the car. By now I had taken my jumper off again. In my last run, I hadn’t run into the owner of this very cute little B&B, so I decided to take my chances.
When I did, I did notice the lights had gone out in the hallway. I tried to reach for the lightswitch, but it not being my house, I had no idea where it was, really. I caressed the wall, apparently.
Then, as I tried to open the front door just without the light, it was switched on. I turned around, and there was the owner, in his shirt but with no trousers on, as he had been on his way to bed.
So, there we were, in the hallway, him without his trousers, me in a T-shirt that had, in very big letters, written the word “LOLITA’ on it.
I ‘just’ went back to bed, barely being able to explain to hubby what happened as I nearly weed myself laughing so hard.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: