Monthly Archives: March 2015

Dan Brown, Inferno

Dan Brown’s boek over Dante Alighieri.

Het was niet dezelfde soort page turner die zijn voorgaande boeken (Bernini Mysterie, De Da Vinci Code, Het Juvinalis Dilemma) wel waren. Sterker nog: de overpeinzingen die professor Robert Langdon in de eerdere verhalen had die het daar interessant maakten, houden de boel hier ineens op, merk ik. Alsof je het schuim uit een goede bak afwaswater slaat. Het tempo verdwijnt omdat Langdon om de haverklap een flashback naar een eerder gegeven college heeft.

Daarnaast is het al vrij snel duidelijk dat de schrijver je op het verkeerde been wil zetten. Daardoor blijven bepaalde verhaallijnen hangen op een al vroeg aanwezig wantrouwen. Het suffe is dat dit ook wordt versterkt door vragen die Langdon zichzelf stelt, maar juist ook door de vragen die hij zich niet stelt.

De reis door de beelden, geheime tunnels en ruimtes is overweldigend, zoals gewenst. Tegelijkertijd worden er hier en daar ook talen door elkaar gebruikt, wat niet voor iedereen toegankelijk is. Het lijkt wel of de schrijver er vanuit is gegaan dat iedereen wat basis Italiaans kent. De meeste stukjes tekst zijn weliswaar braaf vertaald, maar niet alle. Nu begreep ik het wel, maar ik ben benieuwd of dat echt voor iedereen opgaat.

Het verhaal gaat niet zo snel als zijn voorgangers. Weliswaar is er een deadline -zoals ook in z’n voorgangers- maar het einde is eigenlijk….tja. Beste omschrijving die ik er toch voor kon vinden: ‘slappe piemel in een wasmand’.

Op zichzelf een leuke weglezer, maar hij is wel anders dan z’n voorgangers. Een prima reis door Dantes werken wel gegarandeerd.


Dan Brown’s book about Dante Alighieri.

It wasn’t the same page turners his former books (The Da Vince Code, The Bernini Mystery, etc) were. Quite the contrary: before, the thinkings of professor Robert Langdon were an asset to the story, made it a very interesting addition to the story. Now it keeps the story up. He keeps having flashbacks of a college he’s given. Like slapping the soapfoam by adding too much grease. It makes the story stop, not add to the tension that’s build up as a result of the thrilling story.

Beside that, it’s very clear from quite early on, the author has the intention of turning the story around. Which makes one distrustful from almost the very beginning. A result of the many questions Langdon asks himself. Mostly, by the questions he doesn’t ask himself.

Travelling by the sculptures, the secret tunnels, famous buildings, places and rooms is the way you’d wish it. At the same time, more languages are being used and not all of them are translated. The author apparently finds that everyone should know at least a bit Italian, while this is simply not the case for everyone. I could understand, but I’m really not that sure if this is the case for all who read the book.

The story doesn’t have the same speed its siblings had. Okay, there’s a deadline, just like was the fact before, but stil, the end is….best description I can find, is really: ‘like a weak willy in a laundry basket’. 

In itself a good book, but different. Who loves the works of Dante Alighieri will be pleased by his works.

Leave a comment

Posted by on March 20, 2015 in Books, Opinion


Tags: , , , ,

Dolce & Gabbana

Honestly, sometimes the world baffles me. Reading the news and discovering what idiot felt the need to waste his/her breath to banter some lovely hatefull message into the world now (aside from the completely useless comments the Kardashians, Wests, Biebers and other tweet kebabs spread).
Yesterday gave another ‘lovely’ example.

First of all: I hate fashion. Not completely true. I simply couldn’t give a crap.
I know the world has a desperate need-to-be-bloody-sure what season it is and has, therefor, introduced fashion as a way of displaying this. So that we, should we find the time machine of Dr Emmett Brown and suddenly end up in a different time era, we at least know on what time of the planet we are. Or if we, groped by a piece of time sentiment, be drowned in a shoebox in the attic, shuffling and sifting pictures of what once was ourselves, may have no clue at what part of time we were looking at, at least you’d know by looking at the type of clothes.
To me clothes should fit, be comfortable. It’s nice if it makes me look better, but since I have an incredibly big stage fright I really rather go for the look of ‘socially undetectable’. I’m no Wally/Waldo to look for in a big crowd. Well, I am, but mostly due to my height.
I don’t spend money on fashion because it’s ‘design’. Design fits like a circle on a square: it doesn’t and it does so on purpose. Not my thing.

I know: this is ME.

I know there’s lots of people who do care about fashion. Who do like to wear the latest item of Vivienne Wood, Karl Lagerfeld or Miu Miu. Who become elated when wearing just the ‘right’ dress by design of god-knows-who and the shoes of bla-bla-bla. Most of these people look, indeed, lovely for paying so much attention to the style they’re wearing. They can carry the look and be fashionable because it’s their intention to do so and therefor they look stunning. Mostly weird, but in a good way. Excentric, as it’s called when you actually have the money to provide that look for yourself. Because it’s not cheap.
And then there’s those who kill animals to make sure their fashionable item gets sold properly, who love to starve very young girls so  that they exactly fit the kind of clothes that should’ve been worn by transgenders to be able to fit those items anyway (seriously, that kind of small hips on a girl is just not healthy).
The type of people who find that fashion industry is the only world there is. Some of them choose not to have a family. Those who find that the work alone is their baby and as such, give their eniter being to this style of living. It’s driven. It’s finding your muse. I get that and I admire that.

I resent the ones such as Dolce & Gabbana who are rich, famous and powerful. Who decided to speak out as a brand. A brand meddling in a choice that’s so personal, so very very personal, is just wrong. It’s never wrong to have an opinion, but to speak out as a brand that’s so big, so powerful, in a time where everybody on the planet just screams for acceptance, yes, lets have some shortsighted idiots who decide to tell ‘no, we don’t think it’s OK’.
I think that people such as them, who choose their business instead of having a family, don’t think much of families to begin with. Some of them buy a dog and another dog, maybe another dog and buy those pets insanely expensive outfits etc. This is a way and each to their own.
Lots of people have animals in different shapes and forms, with or without a family. Many people do so not in orderd not to feel lonely and because the need to care for someone is present. An animal is faithfull to the owner (OK, maybe cats can be a bit fuzzy, but still, cats really love you too!) and will be of comfort in times of need. This is socially accepted and no problem at all. Again, each to their own, right?

Namecalling babies from families both Dolce & Gabbana don’t know and have never met, is NOT OK.
It’s not even a little ‘unokay’, it’s completely uncalled for. It’s getting people and children involved that have never even picked a fight with Dolce & Gabbana. And you certain as hell don’t make a statement about it in such a blunt way that it’s possible for these children to read it.
Why be so nasty? It’s not just gay couples, it’s also straight couples Dolce & Gabbana choose to insult to the very core. The very being of the existence of millions of children worldwide are just set aside by their statement that IVF-children, or those born from a surrogate, are ‘synthetic’. There’s lots of women who ‘choose’ to have this particular path into parenthood. Mostly after discovering ones uterus doesn’t fullfill its function. A massive drama for women globally to begin with, when deciding to have a family. Only to be slammed down by some arrogant, fashion designing couple such as Dolce & Gabbana who now tell the world: you should let nature have its way.
In what universe are ANY of Dolce & Gabbana’s productions a natural way of becoming? None of those fabrics grow on trees. Not in the way it’s being used as fashion. The only natural thing about them? The brain the ideas come from.
Dolce & Gabbana are just plain hypocrites. Not even just a little. A lot. By making items they have to convince people of that they need, by that same catalog you accuse people of picking a baby from.

Who the f*** are Dolce & Gabbana to decide for others what makes a family real? Have Dolce & Gabbana ever visited a gay family where children were adopted, born through artificial insemination or IVF and considered these children so unreal they thought ‘oh dear, we need to protest this?’
Why protest a group they are part of themselves and do it so publicly that they know it won’t help their popularity?

I hate Dolce & Gabbana even more because now I actually have to pay attention to what clothes I’m buying when I do that. Second hand. Adopted, as you might say.

Leave a comment

Posted by on March 15, 2015 in Opinion


Tags: , , , , ,

Project: holebi gezinnen kinderverhalen / Project: gay families children’s stories

Het volgende verhaal maakt deel uit van een project(je) waar ik mee bezig ben. Kinderverhalen voor kinderen die uit anders dan de typisch samengestelde (vader, moeder, kind) gezinnen voortkomen.
Twee moeders, twee vaders, twee moeders EN twee vaders, twee oma’s, twee opa’s, etc. Dit zal gestaag gaan omdat ik kinderen die uit zulke gezinnen komen wil vragen om me daar wat bij te helpen.
Het gaat me er hierbij niet om de nadruk te leggen op het anders zijn. Wel om dit als verhaal zodanig te vertellen dat ook kinderen met die achtergronden zich voor de verandering eens thuis voelen in een verhaal.
Hun beleving, hun wereld.
Zelf heb ik twee getrouwde schoonzussen die inmiddels oma zijn. Dit kind is nu nog te jong om diens ervaringen daarbij te gebruiken.
Het is mijn bedoeling kleuter- en opgroeiende kinderverhalen te schrijven die makkelijk toegankelijk zijn. Herkenbare situaties die elke ouder bekend voor zullen komen, maar met de achtergrond van een gezin die net even wat anders is dan ‘standaard’.


‘Mamma, is het al lente?’ vroeg Juul, roepend vanuit haar bed. Hannah zat naast haar in haar eigen bed en had net al gezegd dat dat niet zo was.

‘Nee schat, nog een paar weken!’ riep mamma terug.

‘Zie je nou wel!’ siste Hannah beledigd. Het was ook altijd hetzelfde. Juul geloofde haar nooit. Hannah vond dat nooit zo leuk.

‘Gaan jullie je maar aankleden en maak Sam maar vast wakker’, riep de andere stem.

‘Ja mamma’, riep Hannah terug, terwijl ze de lakens op haar bed opensloeg en zuchtend haar sokken aantrok.

‘Wat nou?’ vroeg Juul geërgerd.

‘Gewoon, ik vind je stom!’ antwoordde Hannah simpel. Juul keek gekwetst.

‘Je vroeg aan mij ook al of het lente was, dan zeg ik nee en dat is ook zo, maar mij geloof je niet. Dat vind ik niet eerlijk’. Hannah had haar sokken aangetrokken. Mooie blauwe, met madeliefjes erop.

‘Wat een gekibbel hier, wat is er aan de hand?’

‘Juul is stom’, mokte Hannah tegen mamma, die haar hoofd om de hoek van de deur had gestoken. Haar korte blonde haar viel langs haar oor.

‘Nou zeg, het is wel je zusje hoor’, mamma vond het nooit leuk als Hannah en Juul elkaar ‘stom’ noemden.

‘Maar ze had aan mij ook al gevraagd of het al lente was, en ik HAD al nee gezegd! En dan gaat ze het toch nog vragen! Alsof wat ik zeg niet waar is. Dat vind ik niet leuk!’ zei Hannah verontwaardigd. Mamma rolde met haar ogen, ze begreep het. Juul vroeg het liefst alles twintig keer na. Vaak luisterde ze niet eens naar het antwoord. Of vergat ze dat meteen weer.

‘Tja, Juul, als je het al gevraagd hebt, hoef je het natuurlijk niet nog een keer te vragen’, gaf mamma Hannah gelijk.

‘Ik had het niet zo goed verstaan, geloof ik’, zei Juul beteuterd, die het niet eerlijk vond dat Hannah nu gelijk kreeg in haar boos zijn.

‘Mamma, ben ik stom?’ vroeg Juul nu dus bedrukt.

‘Ja!’ riep Hannah boos, die zich intussen van top tot teen keurig aan had gekleed.

‘Nou Hannah, ga jij maar even naar beneden om alvast te ontbijten dan, als je Juul zo stom vindt. Mammie is er al, die staat brood te roosteren’.

Hannah liep al richting deur.

‘Krijg ik nog een knuffel, of ben ik ook stom?’ vroeg mamma nog. Hannah omhelsde haar met een grote glimlach.

‘Nee! Jij bent lief!’

‘Grote meid’ mamma kuste Hannah op haar wang.

‘Ga maar gauw ontbijten’.

The following story is part of a small project I’m working on. Children’s stories for children that come from a less common family (father, mother, child).
Two mothers, two fathers, one parent, two mothers AND two fathers and so on. This won’t be a quick project as I would like the additional comments of children who actually grew up in such families.
To me it’s important that there’s no emphasis on it being different. My goal is merely to tell a story that makes children from such families feel at home in the given storyline, for a change.
Their experience, their world.
Although I do have two married sisters in law who are grandmothers, their grandchild is, at the moment, too small to use as an example for these stories.
It is my goal to write toddler and older children stories that are easy accessable. Normal situations for any parent, and any child, just with a slightly different background than the usual.

Getting up in the morning

‘Mum, is it Spring already?’ Jools asked from her bedside. Hannah was sitting next to her in her own bed and had already told her it was not.

‘No sweetie, not until a couple of weeks!’ Mum yelled back.

‘See, I was right!’ Hannah hissed at Jools, cross. It was the same old song. Jools never believed her. Hannah never liked that much.

‘Go get dressed the two of you and wake Sam’ the voice yelled instructively.

‘Yes mum’, Hannah pushed away her blankets and sat up straight in her bed. Annoyed, she started to pull on her socks. She sighed with fury.

‘Now what?!’ Jools asked, annoyed.

‘Simply that I think you’re stupid!’ Hannah answered. Jools looked hurt.

‘You asked me too if it was Spring already. I said no and that’s true but you don’t believe me. That’s not fair’ Hannah had pulled on both of her socks now. They were blue and had daisies on them.

‘What’s happening here?’

‘Jools is stupid’, Hannah complained to Mum, who just peeked around the corner of the bedroom door. Her short blonde hairs fell just over her ears.

‘Oi, that’s your sister you’re talking about, you know?’ Mum never liked it when they referred to each other as ‘stupid’.

‘But she had already asked me if it was Spring in a few weeks and I ALREADY said ‘no’. Then she goes and asks it again. Like it’s not true what I said. I don’t like that!’ Hannah said sulking. Mum rolled her eyes, she understood. Jools asked everything about 20 times. And hardly listened to the answer, or immediately forgot about it again.

‘Well Jools, if you’ve asked, it is not necessary to ask it again’, Mum pleaded in favour or Hannah.

‘I don’t think I heard it all that well’, Jools sadly answered.

‘Mum, am I stupid?’ Jools asked.

‘Yes!’ Hannah answered angrily, who was by now perfectly dressed from top to toe.

‘Well Hannah, you go downstairs to Mommee then, if you think Jools is that stupid. She’s making toast at the moment’, Mum ordered.

Hannah marched in the direction of the door.

‘Do I get a hug or am I stupid, too?’ Mum asked. Hannah hugged Mum with a bright smile,

‘No, you’re sweet!’

‘That’s my big girl’, Mum kissed Hannah on the cheek.

‘Now go and have some breakfast’.


De vriendjes en vriendinnetjes van Warre

“Kom je bij mij spelen?” vraagt Camille aan Warre. Ze staan op het schoolplein bij de zandbak, net klaar met school.

“Ja hoor, dat moet ik dan wel even aan mijn mamma vragen”, zegt Warre. Hij loopt op zijn moeder toe.

“Mamma, mag ik bij Camille spelen?” vraagt Warre

“Natuurlijk schat”, zegt mamma. Samen lopen ze naar Camille en haar pappa. Mamma geeft Warre een kus en zwaait hem uit, als hij bij de pappa van Camille achterop het stoeltje mag. Camille zit voorop.

Eenmaal bij Camille thuis krijgen ze thee met een lekker koekje, die de pappa van Camille op een groot dienblad op een klein tafeltje neerzet. Dat tafeltje staat in de speelhoek van Camille. Warre en Camille eten vrolijk giechelend de koekjes op en zingen liedjes na die ze vandaag op school geleerd hebben.

“Zullen we met de poppen spelen?” vraagt Camille aan Warre als het lekkers op is. Warre knikt, dat lijkt hem leuk. Samen gaan ze naar de kamer van Camille. Haar kamer is helemaal roze, want dat vindt Camille de mooiste kleur die er is.

“Nou ben jij pappa en ik pappie”, zegt Camille. Warre schudt zijn hoofd.

“Jij bent mammie en ik ben mamma”,zegt hij. Nu schudt Camille haar hoofd.

“Dat wil ik niet! Ik wil pappie zijn en dan moet jij pappa zijn!” dat vindt Warre toch echt niet leuk.

“Misschien wil jij mammie zijn en dat ik dan pappie ben?” probeert Warre. Dat klinkt beter, vindt Camille. Dat klinkt tenminste een beetje hetzelfde.

“Nu ga ik koken, lekker stamppot met aardbeien en brood met kaas”, zegt Warre. Wat een bijzonder gerecht! Camille eet alles op wat Warre serveert.

“Nu ga ik soep maken met doperwten, vermicelli en kip”, zegt Camille plechtig. Nu is het Warre’s beurt om alles op te eten. Dan ziet Warre in een hoekje wat moois staan. Het zijn rolschaatsen.

“Zullen we daar nu mee spelen?” vraagt Warre glunderend. Camille kijkt op. Ja, dat lijkt haar ook heel leuk.

Dus trekken ze de rolschaatsen aan. Wel met arm- en kniebeschermers, anders doet het pijn bij vallen. Daar gaan ze, lekker rolschaatsen. Zowel binnen en buiten.

Daarna gaan ze knutselen. Camille heeft veel mooi gekleurd papier. Ze vouwen er cirkels van en plakken die aan elkaar. Zo krijgen ze een prachtig lange ketting.

‘Voor pappie!’ roept Camille. Warre vindt het best. Hij vond het toch leuker om te maken, dan dat hij het zelf wil dragen.

Als het tijd is, komt mamma Warre halen. Camille en Warre geven elkaar een dikke knuffel, en zo nemen ze afscheid.

“Mamma, waarom heeft Camille eigenlijk een pappa en een pappie?” vraagt Warre als ze aan tafel zitten om te eten met mammie.

“Ik denk om dezelfde reden dat jij mij en mamma hebt en je nichtje Nele een pappa en een mamma”, zegt mammie dan. Dat snapt Warre niet helemaal.

“Maar iedereen heeft toch twee moeders?” vraagt hij verbaasd. Mamma en mammie kijken elkaar aan en moeten glimlachen.

“Nee lieverd, niet alle kinderen hebben twee moeders. De meeste kinderen hebben een mamma en een pappa. Sommige kinderen hebben twee mamma’s of twee pappa’s. Er zijn ook kinderen die en twee pappa’s en twee mamma’s hebben. En ook heb je kinderen die alleen een pappa of een mamma hebben”, leggen ze uit. Warre hoort het allemaal zo en snapt ’t nog niet helemaal.

“Heeft Camille dan helemaal geen mamma of mammie?”vraagt hij dan.

“Ergens misschien wel, maar Camille heeft toch vooral haar pappa en haar pappie”, zegt mamma.

“Heb ik dan ook ergens een pappa?” vraagt Warre.

“Ja lieverd, jij hebt ergens een pappa, dat is oom Harold, weet je nog?” Warre knikt. Nu weet hij het weer. Oom Harold komt zo nu en dan eens langs en brengt vaak iets leuks mee. Soms een nieuw kleurboek, een kaart, een mooie bal, en een keer heeft hij samen met mamma en mammie een mooie nieuwe fiets gekocht, waar Warre nog altijd heel fijn mee fietst.

“O ja!”zegt hij dan.

“Heb ik vriendjes die net als Nele zijn?” vraagt hij dan.

“Natuurlijk schat, heel veel zelfs!” zegt mamma en mammie somt er een paar op.

“Nele, Nathan, Jules, Anne en nog veel meer”, zegt ze tenslotte.

Al die kinderen, dat zijn er heel wat! Daar heeft Warre nooit bij stilgestaan.

Hij gaat bij ze spelen, vraagt zo nu en dan om een glas sap, een koekje of ander lekkers, soms blijft hij ook eten. Maar hij is altijd zo bezig met spelen dat het hem nooit opvalt.

Tenslotte komt oom Harold ook op bezoek, maar die blijft nooit zo lang. Na verloop van tijd moet oom Harold altijd weer naar huis. Al blijft hij soms ook wel logeren omdat hij het zo gezellig vindt.

Warre besluit dat hij het de volgende keer, als hij ergens speelt, eens zal gaan vragen hoe dat zit.

De volgende dag zit hij al de hele dag zo lekker te spelen met zijn vriendje Dries, dat hij aan hem vraagt of hij met hem mee mag naar huis. Hij zal nu meteen eens extra opletten.

Eenmaal bij Dries thuis is het niet veel anders. Dries heeft net zoals hij veel leuke speeltjes, zoals een fietsje, een bal, een mooie helm, heel veel kleurpotloden, stiften en een prachtige knutseldoos, mooie speelkaarten.

Bij de thee krijgen ze een hele mooie beker met plaatjes, een lekker koekje. Dries’ mamma zit erbij.

“Heb jij nog een pappa of nog een mamma?” vraagt hij tenslotte voor de zekerheid.

“Dries heeft nog een pappa”, antwoord zijn mamma, omdat Dries zijn mond nu al vol koek zit, “dat is anders dan bij jou thuis hè?” vraagt Dries’ mamma. Warre knikt.

Dan eet hij zijn koekje op.

“Maar wat doen jouw mamma’s dan?” vraagt Dries nieuwsgierig, “want mijn mamma kookt en doet de was, maar mijn pappa timmert en schildert en repareert alles wat stuk is. Is er bij jullie thuis veel stuk?”

Warre moet even nadenken.

“Mamma wast en mammie kookt meestal. Mammie werkt en repareert ook dingen die stuk zijn, maar dat doet mamma ook weleens. Mamma kan beter timmeren dan mammie. Mammie kan mijn fiets beter maken als die stuk is en mammie doet ook veel in de tuin”, zegt hij dan.

“En als je ziek bent, wie blijft er dan thuis?” vraagt de mamma van Dries aan Warre.

“Mamma!”roept hij vrolijk, “mamma werkt niet dus die blijft dan bij mij”.

Dan is de thee van Warre en Dries op. En hun koekje ook.

“Zullen we buiten gaan fietsen?” vraagt hij aan Dries.

Dries knikt.

Dus gaan ze lekker buiten fietsen.

Charlie’s Friends

‘Are you coming over to play?’ Isabelle asks Charlie. They are on the preschool yard, near the sandbox. School has just gone out.

‘Yes, but I should ask my mother first’, Charlie answers. He walks up to his mother.

‘Ma, can I go out and play with Isabelle?’Charlie asks.

‘Of course, my dear’, Mom answers. Together they walk up to Isabelle and her dad. Mom kisses Charlie goodbye if he has taken place on the back of Isabelle’s dad’s bike. Isabelle is on the front seat.

Once they’re at Isabelles’ home, they have tea and a nice biscuit, served on a tray by Isabelle’s dad on a small table. That table is the play corner of Isabelle.

Charlie and Isabelle eat their biscuits giggling and sing songs they’ve learned at preschool today.

‘Shall we play with the dolls?’ Isabelle asks Charlie when the biscuits have gone. Charlie nods, it seems like a perfectly good idea. They head for Isabelle’s room. Everything in her room is pink. That is because Isabelle considers this to be the most beautiful color available.

‘You are daddy and I’m dadda’ Isabelle says to Charlie. He shakes his head.

‘You are mommy and I’m Ma’ Charlie says to Isabelle. She shakes her head.

‘I don’t want to! You have to be daddy and I’m dadda!’ Charlie really doesn’t like the sound of that.

‘Maybe you can be mommy and I can be daddy?’ Charlie tries. It does sound better, Isabelle agrees. At least that’s a bit similar.

‘Now I’m going to cook. Good mashed potatoes with strawberries and eggs and bits of kale’, Charlie says. That is a very special treat! Isabelle eats everything Charlie serves.

‘Now I’m going to make soup with peas, noodles and chicken’, Isabelle states. Now it’s Charlies turn to eat everything.

Then Charlie sees something in a corner of Isabelle’s room that he likes to play with. Her rollerskates!

‘Shall we do that next?’ Charlie says, unable to even stop thinking about them now. Isabelle agrees on the idea of rollerskating.

So, on with the rollerskates. Then on with the pads for knees, elbow and wrists so falling won’t be too painfull.

There they go, both inside the house and in the yard. Rollerskating.

After that, handicrafts. Isabelle has lots of lovely colored papers. The fabric cirkels of those by sticking them to each other. That way it becomes a lovely and huge necklace.

‘For daddy!’ Isabelle says. Charlie is OK with that, he rather makes it then wear it anyway.

When it’s time to go home, Ma comes to collect Charlie. Isabelle and Charlie share a big hug for goodbyes.

‘Ma, why does Isabelle have a daddy and a dadda?’ Charlie asks when they’re having supper at the table with mommy.

‘I think for the same reason you have me and Ma and your cousin Ella has a mother and a father’ mommy explains. Charlie doesn’t fully understand.

‘But everyone has two mothers, no?’ Charlie asks surprised.

Now Ma and mommy are smiling.

‘No, darling, not everyone has two mommies. Most children have a mommy and a daddy, some children have two mommies, or two daddies, or both two mommies and two daddies and some children only have a mother or a father’, they explain. Charlie doesn’t fully understand quite yet.

‘So Isabelle doesn’t have a mommy at all?’ he asks.

‘Maybe somewhere she has, but mostly Isabelle has her daddy and her dadda’, mommy explains.

‘Do I have a dad somewhere then?’ Charlie asks.

‘Yes, honey, you do. That’s uncle Harold, remember?’ Charlie nods. Uncle Harold comes by every now and then and brings very nice gifts many times. Sometimes it’s a coloring book, or a nice card, a shiny ball to play with, and not too long ago he and mommy and Ma went to the store and bought him a bike. He still enjoys riding that bike a lot.

‘Oh yes’, he remembers.

‘Do I have friends that are like Ella?’ he then asks.

‘Oh yes, sweetie, quite a lot!’ Ma and mommy name a few.

‘Ella, Frank, Jacob, Imogen’, they sum up.

All of those, that’s quite some! Charlie has never thought of it much.

He plays at their house, sometimes asks for a drink or a biscuit, sometimes he stays for supper. But he is always occupied with playing with his friends. Too much to notice anything different.

After all uncle Harold comes by too, but he never stays. After some time, uncle Harold always goes back home. Although sometimes he does spend the night if it has become too late to go home.

Charlie decides to pay more attention, the next time he plays over at someone else’s place. He is curious now.

The next day Charlie has a wonderful time playing with Jacob. Charlie decides he wants to come home with Jacob. Also, he wants to see what’s so different now.

At Jacob’s house, it’s not much different. Jacob has many lovely toys, just like himself. A bike, a ball, a nice helmet, a big load of colored pencils and felted pens to draw with, a handicrafts box and so on.

They’re served tea in very lovely mugs and a very sweet biscuit. Jacob’s mom is sitting along with them.

‘Do you have another mommy or do you have a daddy?’ Charlie asks, just to be sure.

‘Jacob has a daddy’, his mother answers for him, as Jacob just took a bite from his biscuit and therefor cannot say anything, ‘this is different from how it is at your home, isn’t it?’ Jacob’s mother asks. Charlie nods.

Then he eats his biscuit.

‘But what do your mommies do then?’ Jacob asks curiously, ‘my mommy cooks and washes, but my daddy fixes everything that’s broken. Do you have a lot of things that are still broken?’

Charlie needs a moment to think.

‘Ma washes and mommy usually cooks. Mommy works and repairs stuff but Ma does this too sometimes. Ma is better at hammering than mommy. Mommy is better at fixing my bike when it’s broken and she does the work in the garden’ Charlie sums up.

‘And when you’re ill, who stays home to care for you?’ Jacob’s mother asks.

‘Ma! She doesn’t work, so Ma stays with me’ Charlie says with a radiant smile.

Then Charlie’s and Jacob’s tea is gone. So are their biscuits.

‘Shall we go riding the bike?’ Jacob proposes.

‘Yes!’ Charlie agrees.

So they go out and ride the bike.


Leave a comment

Posted by on March 9, 2015 in Childrens story, Projects


Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

International Women’s Day

Soms word ik weleens moe van ze.
Terwijl ze toch ook voor mijn rechten vechten, wereldwijd. Ik ben alleen niet iemand die van de daken schreeuwt dat ze rechten nodig heeft.
Tegelijkertijd denk ik: dat is omdat ik zelf ben opgegroeid in een milieu en cultuur waar ik het verschil aanzienlijk minder heb opgemerkt. Mijn moeder werkte, mijn beide oma’s (tandarts en verpleegster)  eveneens.
De verdeling van het huishouden was weliswaar tamelijk klassiek, maar toch zag ik mijn vader ook gewoon stofzuigen, afwassen, koken en zijn eigen goed strijken.
Standaard? Nee, niet standaard.
Gewoon, als mijn moeder niet voorhanden was of net iets anders deed. Koken doet hij met genoegen.
Mijn moeder ging op zeker moment aan het werk. Heb ik mijn vader nooit over horen drammen. Eerder het tegendeel.
Maar dat is mijn achtergrond. Later heb ik me afgevraagd hoe ik zou zijn geweest als ik niet was grootgebracht ver na 1900.
Bij ons thuis was het normaal, werd er niet schreeuwerig over gedaan. Er werd niet continu geroepen: vrouwen zijn net zo goed. Het was een feit wat ik zag en dus normaal vond en nog vind.
In 1900 zou ik ongetwijfeld zo’n 75% van de zaken waar menig vrouw nog mee te maken heeft, accepteren. Omdat het me zo gewoon voor zou komen.

Denk ik.

Zeker weten doe ik het niet. Ik heb nogal de neiging tegen de haren in te strijken, hoor ik vaak.
Ik kan niet verklaren waarom het me vrijwel ziedend uit m’n vel doet springen als ik lees dat een vrouw in een van de streken die aanzienlijk minder vrouwenlievend zijn, zweepslagen krijgt omdat ze verkracht is.
Een vrouw die hier in het ziekenhuis verzorgd zou worden, slachtofferhulp zou krijgen en waar de man door de maatschappij met walging zou worden bekeken, in plaats van de vrouw.

Is dat omdat ik zelf in de -kennelijke luxe-positie verkeer dat ik ben opgegroeid daar waar men leert om van andermans spullen, en dus ook lijven, af te blijven?

Ik vrees het.
Ik vrees het vooral omdat ik merk dat dat inderdaad zo is. Vrouwen worden in vrijwel elke cultuur als minderwaardig gezien.

Dichterbij dan je denkt.
Kort geleden is er een Hollywood -door een hack- ontdekt dat vrouwelijke actrices minder betaald krijgen dan mannen.
Als je kijkt op tv, films, soaps, op rijk aangeklede feestjes, kantoor, zie je meer: dresscode.
Er wordt vrouwen maar weinig status gegeven als ze zich niet vrouwelijk gedragen (mantelpakje met rok aan, handtas, haar netjes gekapt en gekamd, etc). Terwijl dat ook meteen hun makke is. Als een hond aan de riem. Ze mag lopen, maar ze moet wel haar poot netjes optrekken als ze piest.
Willen ze kinderen als ze in een hoog segment van een bedrijf werkzaam zijn, dan heeft dat voor vrouwen altijd consequenties.
Voor mannen niet.
Niet op het scherm en ook niet in het echt.
Enige tijd terug las ik over een nieuwslezer in Amerika die zijn pak een jaar lang elke dag had aangetrokken. Geen probleem. Mannenpakken zien er toch allemaal hetzelfde uit, geen haan die ernaar gekraaid had.
Ja, de mensen in de studio hadden wasknijpers nodig  en de paddestoelensoep stond al te pruttelen, maar verder?

Vrouwen kunnen dat niet maken.
Hebben ze iets aan gehad, dan moet het de volgende keer iets anders zijn. Zeker als ze voor de tv werken. Dat was het punt van deze nieuwslezer ook. Schei uit met dat gezeik! 
Het mag niet te opvallend, het moet in de stijl van de omgeving passen (anders is dat dure behang zo zonde), haren en schoenen moeten zijn aangepast aan wat er zich in het midden bevindt. Bijpassende tas, anders is het nog niet goed.
Zelf heb ik de strijd opgegeven toen ik m’n arcadeboog niet kon vinden waar kennelijk een passief/agressief kleurtje op moest.
Dat is een leugen, ik breek m’n bek simpelweg over hakken. Rokken en jurken staan me geweldig, maar ik ervaar geen vrijheid in die kleding. Ik ben er zo eentje die altijd rommeltjes en spulletjes bij zich heeft. In broekzakken.
Ik lust geen handtassen.
Ook al past er nog zoveel saus in.

Tegelijkertijd denk ik ook: het is een kwestie van mensen podium geven die dat niet verdienen. In feite zou je mensen die er middeleeuwse ideeën op na houden, zo min mogelijk lucht moeten geven. Zo’n pastoor, priester, dominee of hoe die jongens ook allemaal heten. Hoe minder lucht, hoe sneller het idee vanzelf doodgaat.
Eentje die vindt dat vrouwen minder waard zijn. Die vinden dat vrouwen er van langs moeten krijgen. En waarom? Omdat ze zo opgewonden worden van die vrouwen.

Die verdomde lust mag niet winnen.

Mannen moeten en zullen boven de functies van hun eigen lijf staan.
Die verdomde natuur wint nog steeds.
Maakt vrouwen onweerstaanbare, bloedmooie en intelligente wezens. Rondingen, houdingen, bewegingen, doen en laten.
En die mannen hun lusten maar proberen te bedwingen. En woest op vrouwen. Ze leren van thuis uit tenslotte dat ALLES op dat gebied de schuld is van vrouwen. Dus mochten ze zich toch geroepen voelen om iets met de vrouw uit te voeren, dan moet dat wel de schuld zijn van die vrouw. Dat is wat wordt aangeleerd. Ook aan de vrouwen zelf. Enige tijd geleden las ik nog dat vrouwen nog geen wortel of komkommer mochten eten in zo’n vrouwenhatend land, want daar zou een man weleens opgewonden van kunnen worden. Dan denk ik: zou de man die die regel bedacht heeft ZELF zo dirty minded zijn? Dat hij gaat bepalen wat voor niemand mag, omdat HIJ er last van heeft?

Zo raar vind ik dat.

Nog steeds zijn er ook vrouwen die worden besneden. Het is uiteraard niet de bedoeling is dat zij plezier aan sex beleven. Onder het mom van ‘zo gaan ze tenminste niet vreemd’.
Terwijl zo vreselijk veel mannen nog steeds een tomtom nodig hebben naar de clith.

Maar ik dwaal af, sorry.
Het is Internationale Vrouwen Dag vandaag. Er is veel gevochten, veel gewonnen, en er zal nog heel veel meer komen. Wees voorbereid! Feministen vechten voor ons, de Vrouw. Ze hebben meer om voor te strijden dan je denkt. Ja, jij ook.


Sometimes I get tired with them.
Even though they also fight for my rights, worldwide. I’m just not one of those women screaming on top of the rooftops I need rights.
At the same time I think: that’s because I grew up in a milieu and culture where I hardly noticed the difference to begin with. My mother worked, both my Nans did aswell (one as a dentist, one as a nurse).
The way things went at home were pretty standard, but at the same time I did see my father hoovering, cooking, do the dirty dishes and ironing his own shirts.
Always? No, not always.
When my mother wasn’t there or occupied with something. He cooks with pleasure.
My mother went back to work when we were 4. I never heard my father complain about it. As far as I could tell he was quite happy with it, if anything at all.
But that’s MY background. After, I did question myself if I would have thought about things in the same way had I been born in 1900?
In our house this was normal, there was no ‘pointing’ and screaming. No ‘women are just as good’ every few seconds or anything like that. I considered it to be normal since it was simply presented as such.
Would it be 1900 I would, no doubt, accept at least a good 75% of the things happening to women. Because I would think that was so normal.

I think.

I’m not completely sure. I do have a tendency to do things the way they’re not supposed to. Or so I’ve heard.
I can’t explain how angry it makes me when I read about a woman in a country that’s quite a bit less impressed by women, gettting beatings with a leash as she was raped by several men.
A woman that, would she have lived on my part of the globe, would’ve received proper health care, talks with a therapist to get over this horrible treatment. The man would get punishment that’s not even nearly as bad as the woman is receiving herself now, but at least he would be marked the perpetrator, not the ‘victim’.

Is this because I live in the – apparant LUXURY- position that I grew up where it’s normal to not touch things or persons that you were not permitted to?

I’m afraid it is.
And I’m afraid it is because I see daily proof of this being true. Women are the lesser good of the species in pretty much every culture.

It’s closer than you might think.
Not too long ago it was made clear -by a hack- that actresses are earning less than actors.
If you watch tv, films, soaps, go to the theatre or a good party, you see more: dresscode.
Women are not given much status if they don’t dress the way they’re ‘supposed’ to (skirt and jacket, handbag, high heels, pantyhose, proper make up and hairs etc) while this is their biggest weakness at the same time. It’s like a dog on a leash. She can run wild, but she should know her place. Lift her paw when she wees.
If women want children when working in a high maintenance working spot, they’re bound to consequenses.
Not for men.
Not on screen nor in real life.
A while ago I read about a newsreader who had worn his suit for a year every day. No problem. Every men’s suit looks the same anyway. Nobody complained. Yes, his coworkers needed clothes pegs and the mushroom soup was about to be served, but that was it.

Women can’t do that.
If they’ve worn something one day, they can’t do that some other time again. This was the point of this particular newsreader by the way. STOP THAT WHINING!
It shouldn’t be too ‘screamy’, it should fit the surroundings (otherwise it’s a waste of the wallpaper, such a pity) hairs and shoes should be adjusted to what’s in the middle. Matching clutch or you’re still the twat of the party.
I gave up hope when I couldn’t find my ‘arcade arches’ where, apparently, I needed to apply some ‘passive/agressive’ color onto.
That’s a lie, I break bones wearing heels. I look excellent in dresses and skirts, but as they have no pockets, I really hate wearing those. I don’t experience any freedom.
I don’t like handbags.
Even though they’re perfect for kidnapping sweets and sauces.

At the same time I think: stop giving attention and especially stage to twats. The pastors, priests, vicars and god knows who else. We should actually stop giving this people ‘air’ to continue their battles. Out of air and their ideas will die soon enough.
The ones that think women are less worthy. That can’t control their erection and firmly believe this is all women’s fault. Because they’re so damn attractive they can’t stand it. No pun intended.

That damn lust shouldn’t win.

Men want to be above the functions of their own bodies.
Nature keeps barching in on them.
Makes women utterly gorgeous, intelligent and irresistable. Shapes, rounds, movements, ways of doings and behaving.
They do try to control their lusts, these men. They become furious with women. As they’ve learned from their upbringing that ANYTHING related to that, is women’s fault until eternity. So if they do feel as if they should act on those feelings, it’s still the woman’s fault. That’s what’s taught. To the women too.
Some time ago I read that women were no longer allowed to eat carrots or cucumbers in one of those ‘we don’t like women’countries. To me it said more about the dirty mind of this particular man who came up with that rule than it seemed, at all, fair and logic.

It’s just so odd.

Women aren’t supposed to have enjoy sex in many cultures. Women are being circumsized in several countries. Supposedly to prevent them from having affairs. While the average man that lives by those rules couldn’t find a clithoris if it pointed directions like a satnav.

But I’m drifting off, sorry.

There have been faught a lot on the behalf of women and won a lot. But there’s still a lot to be done. And since it’s International Women’s Day, I’d say: be prepared. The feminists are fighting for us. They have more to fight for than you might think. So do you.


Leave a comment

Posted by on March 8, 2015 in Uncategorized


Boekenbal 2015

Mijn eerste Boekenbal.
Ge-wel-dig vond ik het! Geen populaire mening, ik weet het. Toch was het zo. Getogen aan de arm van een BN-er (die een boek had geschreven, uiteraard, een bestseller ook nog) stond ik zalig te vernikkelen in de kou (in de wachtrij). Waar Katja Schuurman meteen mijn Armgenoot om de hals viel (‘ik had kunnen weten dat ik jou hier zou tegenkomen!’) terwijl ze net Frederique Spigt achterna hobbelde en ik diverse andere BN-ers meende te herkennen die ik anders nooit zag.  Voor een simpele kneus als ik (5 boeken op m’n naam, maar geen van allen bestsellers) was dit geweldig. Ik ben het type huismus, precies het soort die dit dus nooit beleefd.

‘Kijk, dáár hebben we toen thee gedronken’, wees m’n Armgenoot naar de overkant. Oh ja, ik herkende het.
Achter ons een stel wat mopperde dat het zo koud was, en dat het leek of er anderen eerder binnenkwamen, want de rij schoot maar niet op.
‘Gelukkig heb ik een stuk of zes onderbroeken aan’, flapte ik eruit. Lekker nuttige info, zucht. Sorry nog, aan die mensen achter ons…
‘Daar is Midas Dekkers, zie je ‘m?’ wees Armgenoot Bij het omwisselen van mijn tas (mijn rugzak was beláchelijk bevonden voor de avond, die had ik moeten inwisselen voor een handtas die matchte met de jurk die ik immers ook nooit aanhad?) was mijn bril niet meegekomen. Fijn, de hele avond met je ogen knijpen….oeps.
‘Zie je die vrouw met die roze jurk? Ja wacht even, het verschuift net. Hier, zie je die vrouw met dat jasje daar?’ talloze omschrijvingen verder zag ik Midas Dekkers nog niet en gaf en op. En tadaa, toen zag ik hem. Zul je altijd zien.
Toen we dan voor de schouwburg stonden, zag ik Youp van ‘t Hek achter ons staan. Die door aanwezige pers werd geroepen ‘Youp! Youp!’ dus die ging voor cameravermaak spelen.

‘Heb je de kaartjes?’ vroeg ik m’n Armgenoot.
‘Nee, die heb jij?’ sprak Armgenoot vragend. Ik schrok me lam. De kaartjes had ik in m’n rugzak gedaan, wist ik nog.
Armgenoot zag m’n geschrokken gezicht en vervolgde:
‘Ik heb ze in het ritsvakje van je handtas gedaan’. Die zat nu in een idiote bobbel onder m’n jas, want ik ben er zo eentje die niet met een handtas OVER d’r jas durft te fietsen. Ja. Dus ik zag er nu 19 maanden zwanger uit, dat werk. Ja. Echt. Zucht.
‘Het is tijd om ze tevoorschijn te halen trouwens’, terwijl ik een warme omarming ter geruststelling kreeg. Toch fijn als je zo’n relaxte Armgenoot hebt.

‘Youp, ze gaat ervandoor hoor!’ riepen enkele journalisten olijk, toen Youp’s vrouw doorliep. Terwijl Youp nog aan de praat werd gehouden door de pers.
Eenmaal binnen werden de kaartjes een stuk of zes keer gecontroleerd, was de vloer zwartwit geblokt en stonden artsen en verpleegsters in de rij om je te begroeten, kwamen we in een ruimte met groen licht waardoor die zwartwitte tegels je ineens psychedelisch aan leken te vallen. Onderweg naar de zaal waar we heen moesten zag ik Rick Nieman, Sacha de Boer, Ad Visser, waarna mijn Armgenoot door iemand van het Parool staande werd gehouden of er even geposeerd kon worden? Een opengeslagen arm uit, stelde me voor en zo werden we alletwee gefotografeerd. Armgenoot die IN de camera keek, en ik niet. Zucht. Wederom.
Toen de trap op, naar boven.
Zoekende ogen van iedereen.
‘Ben jij bekend of niet?’ inspecteerden ze allen. Armgenoot werd door zijn Uitgever begroet.
‘Ha, wat leuk dat je er bent!’ sprak ze in een groengelaagde jurk. Mijn zwarte jurkje viel er ogenblikkelijk bij in het niet. Dat gebeurd wel vaker.
Ik werd voorgesteld.
‘Wat doe jij voor werk?’ vroeg de Uitgever. Ik dacht aan de afgelopen jaren waarin mijn cv allang was uitgegroeid tot het meest onaantrekkelijk soort werkneemster ooit.
‘Ik schrijf ook’, begon ik dus maar met m’n hobby. We waren tenslotte op het Boekenbal.
‘Oh wat leuk!’ ja, dat doet het goed op het Boekenbal.
‘Waar moeten we nou heen?’ vroegen toen zowel Armgenoot als Uitgever. De juiste zaal moest gezocht en ondertussen liep iedereen overal. Gelukkig werden we vanzelf de goede kant uitgeduwd.
Eenmaal gezeten in de zaal, zag ik ineens een bekende van mezelf. Zwaaien. Niet opgemerkt worden want het was al zo druk. Dat gebeurd. Ik keek om me heen.
Realiseerde me dat deze zaal erg ‘The Muppetshow’ was. Waldorf & Stadler ontbraken. Dat zei ik hardop. Waarop de meneer naast me in de lach schoot. Toch leuk.
Jezelf: ‘Ik ben teleurgesteld als Kermit de kikker zodirect niet verschijnt’, horen zeggen. What the fuck? Hou je bek! Inwendige facepalm.
Okee okee, béétje zenuwen…
Dan de avond die begon. Iemand in een blauwe jurk die een gedicht voorlas en zoveel namen opnoemde van bekenden dat ik alleen die van Dimitri Verhulst (die pepernoten of broodkruimels de zaal in gooide, dat zag ik niet zonder bril) en Jet Bussemaker zo gauw onthield. De laatste voornamelijk omdat die nog een subtiele schop in d’r ballen kreeg.
‘We tonen ons hier solidair met de bezetters van het Maagdenhuis’. Luid applaus.
Toen Margreet Dolman. Dolletjes. Nu kreeg ik er al helemaal zin in, zeker toen ze ook nog beweerde Victor&Rolf aan te hebben.
Een muzikaal begin dat keurig aansloot bij het thema Waanzin. Ik bleek de zangeres te kennen, maar dat hoorde ik pas als Margreet Dolman de naam van die zangeres een poos later noemde (Fanny de Ruyter).
In tussentijd kwam er een Klinisch Professor voorbij die met zijn aanwijsstok het toneel onveilig maakte tijdens zijn uitleg, meneer Scherder.

Naderhand Heleen van Royen met haar jonge trots Bart Meeldijk zien lopen, Freek de Jonge en Youp van ‘t Hek net niet op de dansvloer spotten en Armgenoot zich eigenlijk een beetje te pletter zien vervelen, omdat jij al die beroemde mensen wel ziet, maar je nogal geïntimideerd voelt en ze niet bepaald durft aan te spreken.
En dan toch nog aangesproken worden door de zangeres van die avond, omdat je ooit op facebook vriendinnen was, maar ‘ineens was je verdwenen! Ik ben me altijd af blijven vragen of je met ontvriend had, of dat je je account gewoon had opgezegd’.
‘Het laatste’, glimlachte ik ter geruststelling.
‘Oh, gelukkig!’ kreeg ik terug.

Ik vond het fan-tás-tisch.

Leave a comment

Posted by on March 7, 2015 in Daily life, Opinion, Uncategorized


Tags: , , , , ,

Begrafenissen /Funerals

Begrafenissen zijn in het algemeen onprettig.
Je verliest iemand in je leven die je er, vaak, graag in had.
Het gebeurd ook wel dat je er minder bezwaar tegen hebt. Als degene die overleden is het enorm zwaar had vanwege ziekte bijvoorbeeld. Of jou het leven zuur maakte. In zulke gevallen ben je blij dat de rust voor diegene daar is. Of voor jezelf.
Ik had ooit een familielid dat aan de laatste categorie voldeed.
Blij zijn is dan weer een deur te ver, maar toch. Niet helemaal zoals je dat op zo’n moment van een nette familie verwacht. Nou ja, ík niet, in elk geval.
Bij een eerdere begrafenis, aan diezelfde kant van de familie, was men ongeveer van heinde en verre gekomen om zijn/haar laatste eer te bewijzen. Er werden mooie verhalen verteld in de kapel van de kerk, een lid van de plaatselijke rotary club had een aardig praatje, verschillende familieleden hadden nog wat mooie en emotionele verhalen te vertellen en tenslotte werd de kist vanuit de kapel door kleinkinderen naar het graf gedragen. Eenmaal daar kon de een na de ander het niet meer laten om in tranen uit te barsten. Het werd een warme bijeenkomst met eten, drinken en mooie herinneringen ondanks de dikke tranen van verdriet om het overlijden.

In dit andere geval werd er iemand nagenoeg berispt voor het in tranen uitbarsten. In de kapel werd er een verhaal gehouden door de dominee. Die had een familielid ingefluisterd:
‘Ik doe dit alleen voor jullie’, want voor de overledene zou ze het al niet meer gedaan hebben. De verhalen die er werden verteld waren stiekem niet eens over de overledene. Die was meer een figuurtje op de achtergrond in verhalen die eigenlijk een ander betroffen.
De tocht naar het graf zelf was per karretje op wielen, de naasten hadden geen zin in om de kist naar de plek van bestemming te dragen.
Het was wel gevraagd.
Reden voor weigering: het lengteverschil tussen de te dragen personen was zodanig dat het niet zou kunnen.
Een beleefd, maar absoluut ‘nee’.
Dezelfde mensen die eerder waren gekomen om de laatste eer te bewijzen aan het andere familielid, hadden dat hier alleen gedaan om de nabestaanden, niet om de laatste eer aan de overledene te tonen.
Het gaf niet zoveel. De overledene zou het toch niet gewaardeerd hebben.

Funerals are, in general, unpleasant.
You loose someone in your life whom you, usually, liked to be IN it.
It does happen you’re less objective against the dying. If the one who died was suffering some nasty disease, for instance. Or if the person made your life hell. On such occasions you’re usually happy that the person is resting in peace, Or that you will have a nice life now.
I used to have a relative that was kind of going for that last category.
To say there was happiness was a step beyond, but still. Not really the kind of thing you expect from a neat family. Well, not me anyways. Another funeral on that side of the family had resulted in a big reunion of sorts, people had come from far and beyond to say something nice, or just be there for the family and friends. There were lovely stories told in the chapel of the church, a member of the local rotary club had a nice speech and different relatives had some good and honest stories to tell from their adventures with the diseased one, after which the coffin was carried to the grave by the grandchildren. Where nearly no-one could stop him/herself from welling up and crying their eyes out. It was a warm, nice gathering with foods, drinks and cherished memories despite the moments of crying for the loss.

In this other ‘case’, someone was basically told to shut it when tears were about to come out. In the chapel the minister told a story. The minister did tell a familymember:
I’m only doing this for you guys’, since it wasn’t a courtesy to the diseased one. The stories that were told were secretly not actually concerning the one who died. It was merely a background figure in stories that were about someone else.
The walk to the grave was on a small wagon, the relatives themselves didn’t feel like carrying the coffin this time. It had been asked. Reason to say no was that the difference in heights of the requested persons was too big. A polite, but absolute ‘no’. The same people that had come before to show their sympathies, had now solely done so for the survivers, not the diseased one.
To be honest it didn’t matter that much. The diseased wouldn’t have liked it anyway. 

Leave a comment

Posted by on March 4, 2015 in Daily life, Humour


Tags: , , , , , , , ,


I’m one of those people who likes the internet. Who loves that most, if not all  information in the world, is mostly just one mouseclick away.
If your battery is not dead, ofcourse.
In general, I’m a big lover of the digital world. Given that I have my issues, being unemployed is one of ‘m, the net just has a lot to offer.
However, I do have my boundaries. I still prefer my books to be in paper shape, because I like to be able to turn pages back or forward, in search of that one paragraph I like so much, to read parts over and over again, while I still have my finger on the page where I was actually reading from. Besides that, call me crazy, I just love the smell of paper in my hands. I’ll grand you that reading a John Irving novel, a Dan Brown quickie or a Jung Chang biography isn’t all that practical in shape when going on a holiday, but there you have it.

I like big books and I cannot lie!

But that’s not all I’m talking about.
This is really to draw the picture. As this blog is called ‘Robotisation in a crise’, I can’t just stick with books, of course. What concerns me is the ease in which it happens.


Step by step.

Some time ago drones were introduced to deliver packages. Nice and all, but robots are robots, not people. The numerous counts of people I’ve seen either tweeting or ‘facebooking’ pictures of these drones delivering packages on a roof, a shed, in a fountain or god knows where, are numerous.
Yes, I’m aware that post offices don’t have half as much employees to do this human work as it was supposed to be. Robots have proven not to be capable of deviding ‘wrong’ from ‘right’. It is this why I fear these bloody mechanical bastards. Codes they can decypher, yes, but honest ‘wrong’ from ‘right’? No. That’s why so many mistakes are made. And why it fears me so much to see, again, the ease to which humans praise the ‘goodness’ of the robots. Who not only, apparently, do the jobs of humans (hello, there’s a crise, these humans they’re replacing have families to support, you know?!) , but also do it better and at a lower cost. A human being will at least show emotions or try to fix a mistake. Robots just blame humans. The other way around also happens regularly, but I’m not about to point fingers.
I recently saw a devestating record of at least 20 articles about robots replacing all kinds of human works. A camper of sorts that can make things inside to be delivered to the person who came up with that idea (whatever it is) at his/her house.
I hope there’s rules attached to this, as it’s been proven before it’s rather easy to print a full automatic weapon with such a printer and just simply put it together. You think a robot would refuse a minor? I don’t. I hear you think ‘you can put a special lock on devices to make sure that never happens’. As I said, it’s a robot you’re giving that order. A robot only does codes, no matter how ‘human’ you make it. It doesn’t feel. It knows. And as it could be fed false info (children or any individual have been known to do that: give false info) it could be giving, responding, to this.

A while ago I read about a robot who had, apparently, been able to mix two different kinds of medication into one that could be helpful to cure something. Or at least be a profitable addition to it. This robot had been given the assignment to see if there was, within the database of this pharmaceutical company, a way to make things easier. They succeeded. Although in a way this is good news, it’s also scary. There were studies in the article about how truly magnificent this robot was at its job. Though I have, in a way, no doubt about this, it shouldn’t be the robot coming to this conclusion, but a doctor, who included the robot in his/her study material. This is what bothers me. What scares me too.
If a robot is, in a way, given carte blanche (it already has) then what are we to expect next? To hear we might aswell be dead because ‘Mr Robot here can fix everything’.
So many jobs are being taken at the moment already, because of the crise, because businesses were simply never that good to begin with, but also as robots are being trusted with jobs that should be for humans, really.
In ‘Charlie and the Chocolate Factory’ we’ve seen Charlies’ father becoming unemployed as his father looses his job to a machine. You feel for him. Now feel for yourself how many robots are doing the exact same thing. Making more mistakes and getting away with it!
Your mail (the paper stuff, yes) is being sorted by a machine. I’ve been living where I currently live for over 7 years. The post gets lost regularly. To be never seen again, as it wasn’t posted ‘with insurance’. This is the only legitimate way to be able to complain about post getting lost, by the way. About a week ago a delivery got pushed in our mailbox that wasn’t meant for this address. It was send with ‘track and trace’. All the postman had to do, was click his computer thingy to say he had delivered the package. Had I not taken the package and delivered it myself to the correct address and the person it was meant for, had filed a complaint, all the computer would’ve said ‘mission succeeded’.
We have a tricky parking system. You have to put in your license registration number to avoid getting a ticket. You can’t park your car anonymously. Type the wrong input and you have to buy a whole new one, as the one you’re holding in your hands is not for your car. WTF?! Yes, two different judges have told the parking company this is a load of bullshit, thankfully, but again: this was computers people had to deal with. They couldn’t just explain to someone who was present that hello, they paid?! No, they had to go all the way to court.

Robots are used in every day traffic. As they remember everything, this is helpful in certain matters, but it’s also quickly used against you in case something that’s yours gets stolen or is lost and found by someone who lacks it just aswell. Around here we have the blasted, good-for-nothing OV-chipknip. It’s a card that you’re obliged to use in Public Transport. You have to check in with it on an electric pole and check out after you’re done with your travelling. Thanks to that fucking card this country has lost more jobs than it has created money for anything else than the one who came up with the idea. It so happens that only tourists and people who travel sporadically, can travel anonymously. Other than that, travelcompanies will want to know who you are. God knows why. And he doesn’t want to be disturbed with these matters, so why bother?

OK, I do know ONE purpose where I’d actually want robots to be used. Even if it is just a statement. To let both industry and people know that those items really AREN’T for any normal human being.
Models. I’d love to see Karl Lagerfield and all his fellow design idiots simply use androids for their clothes. Maybe then they’ll learn that only a very low percentage of the world looks fantastically dressed as an anorectic broomstick with hayfever.
I doubt that will ever happen, however. It’s just not real

Leave a comment

Posted by on March 4, 2015 in Opinion


Tags: , , , , , ,

%d bloggers like this: