RSS

Monthly Archives: April 2015

Geluk / Happiness

Soms zit het geluksgevoel in een klein hoekje. Het hoeft maar een klein gebaar te zijn.
Een van mijn meest bescheiden geluksmomenten ervoer ik toen ik met mijn broer door de Amsterdamse binnenstad scheurde. Hij was me net van de trein komen halen met de fiets.  We gingen met de familie eten. Hij was met de opdracht belast om mij van de trein te halen en naar het restaurant te brengen.
‘Kun je op de stang, denk je?’ vroeg hij. Ik was nog niet zo heel groot. Moest kunnen.
Uitproberen.
Ik hing mijn spaghettibenen over de stang, wurmde m’n tas ergens waar-ie niet in de weg zat (ik heb altijd de halve wereld mee), en mijn broer kwam als de kap van een cabrio over me heen hangen. Het betrof een mountainbike.
Ik hield me als een klein diertje schuil onder zijn kin, hield het stuur vast voor m’n evenwicht. Tuurde vanonder zijn schouders en hoofd door waar we heen gingen.
We kwamen voorbij de mensenbrij die zich voor de tram verzamelden op zoek naar het beste zitplekje. De mensenstoet die zich ophield en graag een rondvaarttocht wensten. Wat verderop de totale verkeerschoas van toeterende auto’s die de voetgangers en fietsers hevig vervloekten voor het Centraal Station gemengd met het winkelend publiek.
We maakten diverse shortcuts, waarbij er eentje door een enorme lading zeemeeuwen leidde. Allemaal tegelijk vlogen ze op, hun vleugels als een wervelstorm van klapperende strijkstokken om ons heen. Chaos en ritmisch, als een vreselijk groot laken dat werd uitgeklopt. De wind maakte er een bol, opgeklopt wolkendek van vleugels van. Sierlijk, keurig in de maat van een niet bestaande melodie. Zingende klinkers onder ons.
Mijn haar vloog wapperend mee, in alle richtingen. Kippenvel kreeg ik. Toen voelde ik: wat een geluk, zo onder broers’ borst….

Sometimes feeling happy can be because of something small. It could be just a small gesture.
One of my small happy moments I had when I was cycling through Amsterdam with my big brother. He picked me up from the trainstation with his bicycle. We were going to eat with our family, he was the one charged to pick me up and go to the restaurant.
‘Do you think you can fit on my bike?’ he asked. I wasn’t that tall yet. Should be possible.
Just try.
So I hung my spaghettilegs on one side, wiggled my bag in such a way it wouldn’t bother either of us (I always carry the whole world in my bag), then my brother tried to sit on his bike properly, ending up as if he were the cap of my cabrio.
It was a mountainbike.
I kept quiet under his chin, holding on to the handlebar for balance. As a small animal I watched the world from underneath his broad shoulders.
The mass of people gathering for the tram, looking for the best spot to sit. Those who wanted to be swept away by boat gathering at the canal. A bit further away the gigantic trafficjam formed by angry honking cars, telling the pedestrians to basically bog off in front of the Central Station mingled with shopping people.

We made several shortcuts, one of them through a huge swarm of seagulls. They all flew up in one mighty sweep, flappering wings all around us. As isf a huge blanket had just been swiped away from the bed in a big swoop of wind. Rhytmic and chaos mingled with grace.
My hairs were flying around in every direction possible. I got goosebumps. Then I felt: I am happy, safely underneath my brother’s wings.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on April 23, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , ,

Making things I have in my mind.

The annoying part of being a writer is to get people convinced that they really haven’t lived their lives properly unless they’ve read your book.

It’s in a way even harder if you’re being creative. For childrens’ books, for instance.
I’m someone to come up with a story. I can’t draw. Not for real. Not the kind of strokes on a paper that makes people well up. Well, from boredom maybe, but that’s about it.

I’m a bit weird though, if I can’t make it work the way I have in my mind, I start thinking what I CAN work with in order to make it -even if only slightly- resemble what I had in mind.
That way I once made a toy for children. A prototype of sorts. It’s not for children to play with, this prototype, as I had to make it work the way I could shape it in order to look like I wanted it to look. Does that make sense to anyone? I bought a yoga block and a yoga mat in order to fullfill my desperate need to make something I wanted to be carved from wood. You know those boxes which has shapes with a circel, block, triangle and rectangle? The kind of blocks that are learning children all over the world how to make things fit in holes? I have made one of those for the lovers of shoes. In different sizes and shapes. Cut out of yoga block and yoga mat. I figured it was a way of getting what I had in mind at least in some sort of shape so it would exist. And not just in my head.

For my other project, a peekaboo book for kids, I tried first to draw it on paper. I think I’ve never been more depressed after seeing my own work that way. So, when visiting HEMA the other day and finding they had rolls of felt in different colors, I thought: why not?

So I dug up my old sketches so at least I knew how to cut and paste, went to the store for glue (after I asked on twitter if anybody knew how to make felt attach to felt) and also bought eyes.
They happened to have them in that store.
I didn’t even think of that yet, but when the cassiere happened to mention:
‘Hold on, let me get rid of this eye first, or it’ll stick on my finger forever’, I indeed noticed the small, white, goggly eye on her finger, next to the pencil she also happened to be holding. She took a plastic tube and put the eye in there. I was a bit stunned. I took the tube, gazed at the very odd and curious looking gathering inside it. All looking at me with that expression: ‘How you doin’?’
I thought: ‘I’m shit at drawing eyes aswell, maybe I should by those too’. So I did.
I now have my first felt-book for children.
All the characters in it look massive stoned (I bought eyes with eyelashes and this is a bit trickier with pasting them, it turns out) but….I have a book!
Now all I need is to embroid it with my texts. Or at least come up with a solution of how to do that.

Mind you, things hardly ever go in the way normal people solve them if I do it. But it’s still good fun, don’t worry.

 
Leave a comment

Posted by on April 20, 2015 in Projects, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Minding Businesses

Having a sister in law with autism (Asperger Syndrome, to be more specific) does add a bit extra to your adult life.
Especially when she’s having a difficult time.

Without getting into details, it’s about her having friends, and how to explain to her to be careful.

We are talking about a woman in her forties here. Normal intelligence, just socially & emotionally about 12. This goes up and down due to special occasions. Small legenda of possibilities:
Around her birthday: about 5
Christmas: about 4
Meetings with her father: 14-16
When talking to me or her sibling: adult-ish
Ofcourse, these are the situations I can more or less  define.

To this lovely lady, her social life is quite a hiccup. With her habits of staring out of her window to look at everything that’s happening and her asking questions, even when it seems like she’s pointing out the obvious (and therefor inappropriate) we as her direct family, are happy when she has friends to spend time with at all.
She does have some and she speaks of ‘m very warmly. Given that our only information is being provided by someone who has a handicap, however, does tend to lift an eyebrow or two every now and then.
Especially when she tells you she has been hugging with these friends, providing them access to her bank account and spends most of her time with them.

It’s at times like that, my ‘worried-mother-feeling’ rises ashore and all of my alarmbells ring like mad.

Because what should or can I do?

When confronted with the fact that her dad might have abandonded her (long story), her sibling is still there for her, her answer was:
‘I see my friends a lot more than I see you’
The kind of thing that indeed a child in puberty who has no idea how things work, say. Those who think: I know my family is there, but don’t I spend most of my time with my friends, so shouldn’t they be the ones being in charge of what feels right next to me?
Friends and money don’t go together. I’ve been taught this from a young age. As soon as you have a fight, your money is in danger. And, mind you: she HAS had a fight with these people, not too long ago. Her devotion to them is, as far as I believe, bigger than the other way around.
These friends, who I’m sure are lovely, have never really met anyone in the family. Not in over ten years. I do know a meeting would solve this problem, but I wouldn’t want to interfere in a good working friendship. Especially as it seems such an impeccable outcome on my sister-in-law. Not just for her to have a place to go if she feels like it, but also because I simply notice the difference between when I first met her, and the past two years.
She has been more grownup, even in her mind, then ever before. She is able to make analyses about her own father and the situation there than the man is capable of himself. It amazes me greatly, especially because that’s one of the things one certainly doesn’t expect of her.

It really makes me feel like an adoptive mother of some sorts. Do I let go? Do I bug in? I would never want to take her happiness away, but I do want to know for damn sure this friendship is ‘right’, as in ‘correct’.

Minding businesses, what it’s all about. Apparently.

 
Leave a comment

Posted by on April 10, 2015 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , ,

Frankies’ Fifteenth

Frankie is a fourteen year old with a funny relationship to her boyfriend George (he doesn’t want anyone to know they’re dating), and an even more weird friendship to her best pal Dabby and a history of not fitting in with her peers altogether.
Then one night, Frankie has a dream. About their gymteacher….
Mrs Pilcher.
Now what?

Fragment of Frankies’ Fifteenth:

” Mathematics class was about to get started.

Frankies’ fellow pupils were stumbling around for spots that seemed alright enough to hide everything that wasn’t studymaterial-related.

A walkman, discman, headsets big and small, chewing gums in all colors, shapes and tastes of the rainbow, nail polish, hair brushes and elastic bands, all shades of velvet tip pens you weren’t supposed to use and other things that weren’t to be exposed until lunch break.

They were badly hidden behind ridiculously big brand backpacks. Without those, you had no point even bringing your beloved belongings to school in the first place. It was the innocent approach of breaking the rules, if you will. Teachers were obliged to object to them, so hiding was the best way to go. The Mathematical teacher, bearded Mr Fennel, was quite easy in approach.

He always pretended he didn’t see it. He didn’t understand what the fuzz was all about, nor did he care. Mr Fennel liked his students and as long as they did their very best, he wasn’t prone to do what was expected.

Frankie Thompson and Dabby Leavy had long found their place on the side. A perfect spot, as it had a set of tables pretty much glued to the wall. Or actually the chairs were. They could check everyone coming in and going out, as if it were a pub and they were about to order a drink they weren’t supposed to have.

The spot had the lovely possibility of leaning back against the wall with their chairs and not be bothered to keep a balance, because of it. Ideal.

Frankie had been growing so fast the past time, it felt quite liberating to her feet not touching the floor for once.

Dabby usually used the oppertunity to insult someone she fancied. Though it was hard to tell the difference, as Dabby always insulted anyone that came across. Frankie was just happy if it wasn’t herself for a change.

Frankie was really only waiting for the right moment to tell Dabby she wanted to go to the library.

Eagerly waiting for the class to be settled down, as the hours just changed and they had to walk and sit down a new classroom.

Looking at pupils who practically emptied their backpacks with all the stuff they couldn’t find. Holding her breath when it looked like they were concentrated so deeply into their works that no-one would even notice her and Dabby to exist.

Patiently waiting like an animal waits for its prey to sit exactly right, ready to attack. Waiting for the surrounding factors to be exactly right: no wind, no dust, no rivals, just an easy to catch moment. A predator waiting to attack. Trying to be a chameleon, to solve into thin air, becoming one with everyone and everything so its presence is not noted.

One could wonder what the fuzz was all about concerning the library in the first place: it were just books, nothing special, right?

But there Frankie was, sweating, trying to fix her skirt in such a way it didn’t look like she was there. Getting rid of every wrinkle in the fabric. Every crumble that could be a spot. Checking her nails, if they were in order. Neatly cut and clean, not long and creepy, like a dead finger or something. She had long and thin fingers, but enough nerves to wind up to make the existence of valium a blessing in the end. She wasn’t allowed any, of course, but her sister sometimes threatened to pour it in her drink when Frankie was acting up again.

‘Shut up or I will put Mom’s valium in your tea!’ but since Julia wasn’t here, Frankie felt she could bite her nails the way she liked. Besides, Julia also, would have no idea what it was Frankie got so worked up about. Why would she? Frankie never shared her secrets with anyone at home. Not since Terry had revealed Julia’s favorite type of underwear during dinner. And not in a subtle way either.”

Get your copy at:

 
Leave a comment

Posted by on April 7, 2015 in Projects, Promoting

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Inspectie, GGD en Kinderopvang

Kinderopvang, GGD en Inspectie hebben, in tegenstelling tot wat je zou denken, niet zo’n beste samenwerking.

In principe verleend kinderopvang de functie van het opvangen van kinderen gedurende de dag als de ouders/verzorgers niet thuis zijn.
Zo begon het in elk geval aanvankelijk. Dan heb ik het wel over de jaren 60. Opgezet om de kinderen simpelweg op te vangen en voor ze te zorgen zolang de ouders dat zelf niet konden wegens werk.

Inspectie is het controlerende orgaan van de kinderopvang. In samenwerking met de GGD. Van beiden wordt verwacht dat zij een oogje in het zeil houden. Misstanden opmerken. De veiligheid bewaken.
De Inspectie en GGD kunnen dit niet zomaar.
Daartoe zijn middelen ontwikkeld om duidelijke resultaten vast te kunnen leggen zodat er gerapporteerd kan worden. Als er iets mis is, moeten ze immers kunnen handelen. Met meetbare zaken. Dan moet je bewijzen hebben. Dit soort tools worden door de Inspectie en de GGD gebruikt om te kunnen controleren of wat er ergens gebeurd, ook klopt. Of wat er beweerd wordt, ook wordt nageleefd.
En of zaken die mis zijn gegaan, voorkomen hadden kunnen worden.
Ook of er zaken zijn die mis zouden kunnen gaan, die preventief verwijderd kunnen worden, danwel voorkomen.

Wat dit in de praktijk betekent?
Een hele berg papieren. Letterlijk.  Als je niks invult, weten zij niks, en gebeurd er dus ook niks met je kinderopvang. Gesloten deuren als resultaat.
Bij een grotere kinderopvangorganisatie zijn het meestal de managers die zich met dit soort papieren bezighouden. Lees: dit door een ‘plusleidster’ laten doen.
Het wordt in een vergadering gegooid wie zich nu weer mag opwerpen om de benodigde vinkjes, schrapjes en kruisjes te zetten buiten diens eigen werktijd (de manager moet namelijk ondertussen naar een vergadering over het in banen leiden van de kwaliteit die er geboden wordt) en zo is zo’n leidster weer een uur of wat armer. Die ze niet aan de kinderen kan besteden, want het invullen van zo’n lijst vereist wel enige concentratie. Wat overigens ook weer betekent dat niet aan het ‘vierogen principe’ wordt voldaan, want ja, je hebt zowaar TWEE ogen nodig om te lezen. Terwijl je voor de kinderen zorgt.
En ja, dat is nodig, want ook op de eigen groepen moeten de werkruimtes aan de eisen voldoen. Ook daar moeten lijsten worden ingevuld. Naast de lijsten waar al moet worden afgestreept wanneer welk speelgoed in de was is gezet, wanneer de bedjes verschoond zijn.

Kinderopvang wil gezellig kunnen zijn, een veilige en warme omgeving.
Een plek waar kinderen, leidsters en ouders/verzorgers zich een veilige weg kunnen banen door het leven dat de maatschappij is. Een kind kind kunnen laten zijn. Een soort extra gezin waar veilig opgroeien, samen spelen, samen delen en leren van en met elkaar, centraal staan.

Inspectie een GGD willen dat er zoveel mogelijk wordt vastgelegd. Immers, zonder deze vastlegging is het niet mogelijk om te controleren of een kinderdagverblijf zich aan de gestelde regels houdt. De hoeveelheid van zaken waarop gelet wordt is door de jaren heen behoorlijk veranderd. Een beetje zoals het boek van Dr Spock door de jaren heen steeds dikker is geworden. Dit is onderhevig aan studies die veranderde resultaten hebben laten zien. Wisselende resultaten. Na elke studie. Het is vrijwel geen jaar hetzelfde. Dus is ook elk jaar de manier van handelen anders.
De Inspectie en GGD baseren zich bij het maken van zijn beleid en formulieren op wetenschappelijk onderzoek. Zou je denken.
In de jaren dat ik zelf op de groep stond, merkte ik bijvoorbeeld dat het Consultatiebureau letterlijk elk jaar wat anders te melden had over bijvoorbeeld borst- en flesvoeding in het eerste jaar.
Het ene jaar mocht het nog in de magnetron, het volgende jaar was niets slechter dan dat. Het ene jaar moesten baby’s onder het jaar borst- of flesvoeding krijgen, om vanaf 12 maanden (1 jaar, ja) over te gaan op gewone koemelk. Het andere jaar moesten ze ineens het liefst tot 2 jaar opvolgmelk krijgen (vandaar die verandering in de schappen in de supermarkt).
Overigens bleef het zo dat de borstvoeding niet in de magnetron mocht. Leuk voor winkels die flessenwarmers verkochten.
Maar dat terzijde.

Afgelopen jaren is er het een en ander veranderd in de kinderopvang.
Deze keer onderhevig aan andere factoren dan de gebruikelijke onderzoeken.
Door de crisis, die een omslag teweeg heeft gebracht in de werkwijze van kinderopvang, maar ook door de Zedenzaak, is er nog veel meer veranderd dan gebruikelijk is.

Ouders zijn niet langer de factor waar het werk van afhangt.
Dat is Inspectie geworden, met de GGD.
Die willen dat leidsters alle papieren hebben om zich ervan te verzekeren dat de leidsters binnen de door hun goedgekeurde instelling ook daadwerkelijk de juiste kennis hebben. Op zichzelf niet zo vreemd, maar de oude papieren voldoen ‘ineens’ niet meer.
Voorheen was SPW3 de norm om op een groep te staan. Inmiddels heb je ook een VVE-certificaat nodig. Die je alleen kunt behalen als je al werkt. Is niet via een ander opleidingsinstituut te behalen. Leuk voor hen die tijdens de crisis zijn ontslagen, nu werkloos thuiszitten. Kunnen niet meer terug. Want geen VVE certificaat.
En men heeft toch nog liever een HBO-papiertje, want dat bewijst dan dat leidsters toch wat meer hersens hebben. Terwijl HBO-ers zich snel zullen vervelen om als leidster op de groep te staan. Geen kinderen met bijzondere behoeftes, gewoon opvang.
Een VOG verder nog om er zeker van te zijn dat je een gedegen werker voor je hebt- terwijl de Zedenzaak nu juist heeft laten zien dat VOGs GEEN ENKELE toegevoegde waarde te hebben. Het is heel leuk als je zo’n papiertje in handen hebt, maar Robert M kreeg ‘m ook. In theorie zou zelfs Dutroux dat papier hier gekregen kunnen hebben, als zijn handelen niet zulk wereldnieuws was geworden. In die zin heeft de EU hopeloos gefaald, wat mij betreft. Waarom alleen financieel de handen ineen slaan, als justitieel zoveel leed voorkomen zou kunnen worden?

Inspectie lijkt hoe dan ook overtuigd te moeten worden van de goede bedoelingen van leidsters en hun managers. Ineens is iedereen op voorhand schuldig, tenzij bewezen van niet. Terwijl de beveiliging eerder, in vorm van VOG en diploma, heeft bewezen niet te werken. Weliswaar was het er maar eentje, maar Robert M heeft wel bewezen dat een VOG alleen zin heeft als die op Europees niveau nagetrokken wordt.

Op dit moment mogen baby’s tot een jaar maar 2 verschillende gezichten zien op een dag. Zogenaamd om de verwarring niet te groot te maken. Terwijl het ook tijdens de Zedenzaak is gebleken dat het prima is om er nog een kracht bij op de groep te hebben. Meer controle, tenslotte.
Gezien bovendien het feit dat er kleine crèches zijn die het hoofd boven water proberen te houden door een grote groep te hebben met bijvoorbeeld 3 of 4 leidsters, is het voor dit soort locaties al nagenoeg onmogelijk om aan zulke regels te voldoen. Ik me af waar de Inspectie deze regel vandaan heeft gehaald.
Een kinderopvang functioneert, in de regel, als een soort groot gezin. Afhankelijk van of het een verticale groep is (leeftijden van 0 tot 4 door elkaar) of een horizontale ( leeftijden van 0 tot 1, 1 tot 2 etc bij elkaar): hoeveel gezichten denken de Inspectie en de GGD dat een kind sowieso ziet op een dag? Er zitten andere kinderen in zo’n groep. Sommige kinderen worden twee dagen, andere drie dagen en weer een ander vier dagen gebracht. Per dag zijn er, bij goede bezetting, toch zeker gauw zeven kinderen op zo’n groep te vinden, vaak meer.
En ja, ik weet dat het gaat om het onderscheid tussen volwassenen en niet-volwassenen, maar voor een baby maakt dit niets uit. Op die leeftijd (tot 12 maanden) ben je je niet bewust van waar je zelf ophoudt en de ander begint. Elk ander gezicht is er eentje. Een kind maakt niet specifiek onderscheid tussen ‘groot mens’ en ‘klein mens’. Dus waarom zo moeilijk doen? Vooral ook omdat een kind zelfs thuis veel meer verschillende gezichten ziet dan de GGD kennelijk gezond acht?
Om het moeilijk doen? Om krampachtig de controle vast te houden die eerder al verloren was?
Het lijkt erop.

Inspectie, moet u bedenken, komt hooguit 2 keer per jaar langs. Meestal 1 keer. Als er zaken in de papieren niet kloppen, trekken ze aan de bel.
Lijsten vol zinnen als: ‘een kind valt van de trap en heeft een hersenschudding’ of ‘een kind eet een van een plant van begint te braken’. Je mag op zo’n moment niet invullen dat de kans daarop ‘niet aanwezig’ is. Alleen als je geen trap hebt. Of geen planten.
Naar aanleiding van alle zinnetjes die daar in beschreven worden, moet ook een actieplan voor elke regel worden opgesteld. Alsof je een toets doet, bijna. Letterlijk voor elke zin moet je opschrijven wat je zou doen, als er inderdaad een kind van de trap valt, van een plant eet, een bult valt, etc.
Elk jaar opnieuw. Want de Inspectie komt elk jaar langs.
Elk. Jaar. Opnieuw. Invullen.

Aan ons als leidster werd tijdens zo’n  Inspectie gevraagd hoe het ervoor stond op de groep. Hoe lang we alleen stonden op de groep aan het begin en aan het einde van de dag. Vervelende was dat wij op den duur ons rooster aan moesten passen, omdat het niet aan die richtlijnen voldeed, terwijl het qua tijden wel klopte. ‘s Ochtends begonnen er twee om 7:30, die werden om 9:30 bijgestaan door hun collega van die dag. Om 16:00 vertrok de vroege diensten, terwijl de late diensten tot 18:00 de deuren open hield. Er mocht niet meer dan 3 uur alleen worden gestaan, werd er toen gezegd.
Het feit dat dat ene uur niet door dezelfde leidster werd gewerkt, maakte niet uit. 3 uur was de norm. Het waren er bij ons 4. Dus moesten de vroege diensten ineens een half uur langer blijven.
Die ze niet uit kregen betaald. Ja, wel in overuren opbouw, maar we hebben er nooit een cent van teruggezien. Dank je wel, GGD en Inspectie! Ik ben er zeker van dat die stap echt heel nuttig was. En denk nou niet dat dat anders opgelost had kunnen worden: dan kent u de manager nog niet. Die kwam overigens daar tussendoor binnen. Meestal 8:30. Twee keer in de week.

Toen ik er nog werkte, was er een inspectrice die dol was op onze locatie. Uiteraard ging ze haar boekje met af te vinken bolletjes en streepjes keurig langs. Uiteraard kregen we hier en daar moeilijke vragen of de intimiderend hoog opgetrokken wenkbrauw, maar ze zei altijd: ‘ben je gek, ik ben zo dol op jullie, ik zou het hier niet willen sluiten’. Prettig en vleiend, maar niet objectief.

De beste Inspectie die ik ooit heb gehad, was op een vrijdagochtend, rond een uur of 8. Midden tussen de ouders. Ik was bezig kinderen te ontvangen voor die dag, er was een bestelling niet doorgekomen en de kinderen van beide groepen vlogen om me heen als een bende wild geworden stuiterballen in een jampot, omdat het stormde buiten.
Het jaar waarin de kinderopvang een vogelvlucht maakte en de locaties als paddenstoelen uit de grond schoten. De locaties die met het inzetten van de crisis overigens ook als eerste vielen.

Ze stond daar, niemand wist ergens van. We moesten ons trucje laten zien. Instant gilzenuwen. We redden het. We waren namelijk gewoon goed.

 
Leave a comment

Posted by on April 6, 2015 in Opinion, Projects

 

Tags: , , , , , , , , , , ,