RSS

Monthly Archives: May 2015

Interstellar

Pas op: mogelijke spoiler alerts

Een film die er in feite op stoelt dat er leven op andere planeten mogelijk moet zijn, dat de aarde op z’n einde begint te geraken qua voedbare bodem en er dus gezocht moet worden naar een andere planeet.
Dat is de theorie.
Cooper (een roestige rol voor Matthew McConaughey) wordt door professor Brand (Michael Caine) gevraagd aan de missie deel te nemen in een team dat al is samengesteld door zijn dochter (gespeeld door Anne Hathaway) en Doyle (Wes Bentley, die we nog kennen als prachtige weirdo in American Beauty).
Cooper meent dat hij niet anders kan dan akkoord gaan. Ook al is hem meegedeeld dat het ruimtereizen, en met name het van planeet naar planeet hoppen (want daar zal het op neerkomen, is al gezegd) de tijd veel sneller kan laten verstrijken. Het kan zijn dat ze van een planeet komen in een tijd die voor hen een uur lijkt, terwijl er op aarde 7 jaar voorbij gaan. Dit is niet vooraf in te schatten.
Dit lijkt een onlogische keuze voor een alleenstaande weduwnaar, zeker als de scene van school al voorbij is gekomen, waaruit blijkt dat zijn dochter Murph zeer intelligent is, maar op school niet serieus wordt genomen. Ze zit op het soort school waar ruimtereizen sowieso niet tot het curriculum behoren. Cooper vertelt haar over zijn eigen ruimtereizen, maar men vraagt hem met klem om daar mee op te houden. Ze is woest als hij vertrekt. Dat bent u als kijker ook.
Stoorzender 1: de film duurt ruim 2 uur. TIkkie lang en tamelijk overbodig.
Stoorzender 2: je begrijpt de keuze van Cooper de hele film lang niet.
Stoorzender 3: hoewel ermee wordt gespeeld, spelen zich geen echte romances af. Voor het prettige kijkwerk was dat nog best leuk geweest.
Stoorzender 4: het eindeloze geouwehoer over theorieën. Dit kan een persoonlijke ergernis zijn, ik ben niet zo van lange uitleg. Dan heb ik liever wat meer actie.

Het geheel is ongeveer net zo boeiend als Bicentennial Man. Die film duurt ook eindeloos en door verkeerde marketing kreeg de film hele andere kritieken dan die het waarschijnlijk verdiende.

Al met al is Interstellar geen slechte film, maar ook beslist niet altijd even boeiend. Er zitten spannende stukken tussen die sterk aan scenes uit Apollo 13 doen denken, net als er, zeker door de toevoeging van McConaughey, stukjes ‘Contact’ tussen zitten. Overigens opvallend hoe Brand’s haar (dus Anne Hathaway) absoluut geen millimeter groeit, de hele film lang niet.

Warning: possible spoiler alerts

A film based on life being possible on other planets, that the earth is about to be short of fertile goods and that there should be looked out for an alternative planet because of this.
That’s the theory.
Cooper (played by rusty Matthew McConaughey) is asked by professor Brand (Michael Caine) to come along with their mission. The team has been put together by professor Brand’s daughter (Anne Hathaway) and Doyle (Wes Bentley, the weirdo from American Beauty).
Cooper feels he can’t say ‘no’. Even though he has been told that travelling in space, especially the planethopping,(because this will be the main thing of their doings) can make time go much faster. An hour on one planet can pass by as fast as 7 years on earth. There is no way of knowing this for sure.
This seems an unlogical choice for a widower with children, especially after the scene where he is called into school by his daughter’s  teachers, where it appears she is a very intelligent girl who isn’t exactly taken serious by her teachers. Murph is attending the kind of school that hasn’t got ‘spacetravelling’ as part of their curriculum. Or beliefs, for that matter. Cooper tells her about his own space travels, something he’s asked to stop by Murphs’ teachers. Murph is very angry when he leaves. So are you going to be.
Hiccup 1: the length of the film is over 2 hours. A bit much.
Hiccup 2: you don’t get Cooper’s choice and this continues through the entire film.
HIccup 3: though it’s being played with, there’s no romancing happening. For the duration of the film, this would have been nice.
Hiccup 4: the endless talks about theories. This could be a personal ‘hiccup’. I rather have a bit action instead of long debates about it.

It’s about as interesting as Bicentennial Man. That film dragged on endlessly and because of wrong marketing, didn’t get the reviews it probably deserved.

All in all: Interstellar isn’t a bad film. It’s doesn’t grab on tight into your system though. At least not all parts. There are the parts that remind strongly of ‘Apollo 13’ and, probably because of Matthew McConaughey’s presence, ‘Contact’. It is, however, remarkable how Brand’s (that would be Anne Harthaway) hair doesn’t grow one single bit during the entire film. 

 
Leave a comment

Posted by on May 25, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , ,

Press and handling them

http://www.smh.com.au/lifestyle/celebrity/ls-celebrity-news/mia-freedman-defends-article-accusing-rebel-wilson-of-lying-about-her-age-20150518-gh4dwt.html

http://www.womansday.com.au/celebrity/australian-celebrities/will-the-real-rebel-wilson-please-stand-up-12574

I was smiling when I read one of our national newspapers the other day. One of my siblings had been handling part of the contents. Being part of  a quite known rap formation, this made me able to read a lot of things I already knew. One of them being how they used to scare away journalists with their way of answering questions. I was surprised to learn how journalists had actually always dreaded to interview them. It apparently was never a ‘wanted’ task.

As my sibling and me were raised with the motto: ‘a stupid question deserves a stupid answer’, I did always recognise the part where a journalist would start to dig his own grave if I read one of their interviews.
They knew every journalist would want to know how they met, what their lifestory was and so on. They didn’t always feel like answering. Not for real. So they made stuff up.
Given that they told a different story to every single magazine, they did make it obvious that it probably wasn’t all that reliable.
As they said to a more serious newspaper (where they have always behaved rather well): ‘we tried to find the most idiotic story possible, we went with it, and it went in like a cock in a porn film’.
That is what it’s like. As a rising star, it can be liberating to tell whatever you want to reveal of yourself.
True or not.
Given that the USA and UK have more trash papers and flying about paparazzi who are never punished for their way of acting (causing car crashes, stalking, provoking and harassment), I do think this is one of the few pleasures one can have as a celebrity. Simply keeping stuff to yourself, or make things up as you go. Why not?

So, reading today about Rebel Wilson actually pulling the same prank, really made me smile a lot.

There’s not many things one can hide these days from the press. Interviews are meant for getting in touch with your fans, bond with the press, build trust and friendship, to sell a movie. At least, for the actor/actress.
For the magazine it’s simply to sell magazines. They want things to be correct. They want to have the scoop of being the only one with the full truth and nothing but the truth so help their editor.
In the past, they have been known for revealing family secrets that were hidden so firmly by a family, I’m not sure if that family could act normal around each other after that revelation. Press praises itself for this. Not sure Jack Nicholson’s familie was too happy about it.

There is, however, a difference between writing for entertainment value and, say, broadcasting the news.
In the news, you want facts to be right. You don’t want to be the twat who’s writing country Z started a war with country H if it was actually country R, or country Z who started it itself. In that type of journalism, it should be completely reliable what you write. People’s life may depend on what you write. It’s tricky. People get arrested for writing the truth there and feel humbled being given the pen to write it down.

Then there’s entertainment. That’s a whole different strategy, I’d say. It’s a privilige for a journalist to be able to interview an actor that has just done a movie. After all, you’re the one who can talk to this person who has loads of fans and a lot of people envy you for this. This is one single person.
At the same time, s/he may be of interest, but on global level, this person isn’t. Not so much. People’s lives don’t depend on what you write down as a journalist here. Ofcourse, writing smut (what mostly happens) can cause your boss to have to stand in court and loads of fans will dislike you or the famous person for a while, but generally no lives are being taken.

Not in the eyes of Mia Freedman though, the shallow woman who even dares to call her revelations of Rebel Wilson ‘brave celebrity journalism’. Really? You did make that up yourself, Mia Freedman, didn’t you? It’s not an actual jargon, I hope?
Causing someone the journalism-version of severe gasses, only to see a giant fart developing that will cause to stink massively for about five minutes, only to clear out your ‘I HAVE TO HAVE THIS SCOOP!!!” feeling, is not ‘brave journalism’. You would be brave, Freedman, if you went out there to Syria with Angelina Jolie to see what kind of work she does for people seeking shelter. You would be brave if you went out with Madonna to Malawi to see what the money she donated, has done for the people. You would be brave if you went out with Louis Theroux to see how he makes despicable people explain themselves poorly in front of a camera.
Yes, I know this is not your field. I’m just putting out what the words ‘brave celebrity journalism’ should entail.
It’s not outing a star about facts she may have twisted to give herself a better chance in the hard world that is Hollywood. That’s just a way to survive the Hollywood jungle.
I’m sure you have a lovely life behind your desk, sending out people to write stories for you and making decisions around the clock of what should be on the cover and what star would sell better. Probably the skinny twenty-somethings, no?

Congratulations.

The only reason you haven’t published it before, was because no-one else had the story yet. Probably one of your employers leaked and you thought ‘fuuuuuck! Now have to let the world know that I knew. And before someone else does it’. So you saved your own ass. Woohoo. I hope your next gas-filled-belly-accident will occur in a meeting.
In a meetingroom full of -no doubt- Very Important People.
Who all look up to you. Mia Freedman, the Important Editor.
And there’s no dog to blame.
And it smells like shit.
Because you just farted.

 
Leave a comment

Posted by on May 18, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Morgen wordt vandaag (recensie) Ruth Knieper

Dit boek verhaalt over Sara Schouten, nog net geen 18, die in een land/wereld woont waar kinderen en ouders al van jongs af aan gescheiden levens van hun ouders leiden.
De overheid heeft bepaald dat kinderen beter opgevoed kunnen worden door professionals. Dat zijn de ouders niet, dus gaan de kinderen naar een internaat tot ze 18 zijn. De eerste vier jaar mogen ze wel thuis blijven, maar onder begeleiding van een oppas. Op het internaat zijn er Totans die het begeleiden doen. Die wet- en regelgeving van het land in de kinderen stampen. Dat ze volgzaam moeten zijn, de regels/wetten opvolgen en dat werken het allerbelangrijkste is wat er bestaat.
Op een avond is er brand in het internaat. De regels binnen het internaat zijn streng. Voor alles wat niet mag en toch gedaan wordt, volgt straf. Als het licht op de gang uit is, mag je niet meer op de gang zijn. Sara hoort die avond wel iemand op de gang brullen dat er brand is en dat iedereen weg moet, maar ze is zo bang voor straf, dat ze haar belangrijkste bezittingen (geldamulet, brieven voor haar broer, kistje persoonlijke bezittingen) bijeen schraapt en haar toevlucht neemt tot het raam. Zodat ze niet over de gang hoeft, want dat durft ze echt niet.
Als ze uit het raam is gesprongen en ineens merkt dat ze de enige is, besluit ze spontaan te vluchten. Het wordt haar missie om haar broer Mark te zoeken. Die heeft ze al niet meer gezien sinds ze 4 is.

Eerlijk gezegd heb ik het nu al spannender omschreven dan het in het boek voorkomt. De schrijfster heeft het principe ‘schrijven is schrappen’ niet toegepast en zodoende is het verhaal heel, heel traag. Vrijwel elke zin wordt herhaalt. Elke gedachte die Sara heeft lijkt ze hardop uit te denken en dan nog eens uit te leggen. Het boek beslaat zo’n 300 pagina’s en dat is dubbel zoveel als de schrijfster gebruikt zou moeten hebben om het boeiend te houden.
Er zitten betere stukken tussen, maar die beginnen pas vrij laat in het boek.
Er is geprobeerd om een soort ‘The Village’ leven te omschrijven. Ik vermoed in elk geval dat het heel spannend bedoeld is, maar door de continue herhaling van alles valt dat spanningsveld volledig weg. Werkelijk elke zin staat dubbel.
Hoewel ik heb begrepen dat het boek voor 15-jarigen zou zijn, wat gezien een zekere passage in het boek op zichzelf niet overdreven is, betwijfel ik of het verhaal genoeg de aandacht vast weet te houden voor die leeftijdsgroep.

Spannender stukken zitten pas veel meer op het einde, op zichzelf logisch, maar tot die tijd weet het verhaal je ook niet echt te grijpen.
Het gaat eigenlijk puur om de ontwikkeling van Sara die in de wereld terechtkomt waar zij (en met haar alle kinderen tot 18) al die tijd van afgesloten is geweest. Daar heeft het verhaal dan weer niet genoeg impact voor. Er gebeuren zijdelings zaken waarvan je zou willen dat de schrijfster meer doet dan ze alleen ‘aanraken’, maar kennelijk heeft ze daar geen zin in. Als het boek onderdeel uit zou maken van een serie -die indruk heb ik niet- dan zou dit een intro met een redelijke cliffhanger zijn. Daar lijkt geen sprake van te zijn.
Ik denk dat dit boek beter had gewerkt als dagboek. Dan verwacht je ook niet per se heel veel. De eindeloze mijmeringen die Sara heeft zijn dan gewoon onderdeel van haar, niet zozeer van het verhaal. De details die ze geeft en die verder geen toegevoegde waarde hebben, zouden op zo’n moment ook onderdeel zijn van wat haar hoofdpersonage opvalt en bezighoudt. Als verhaal is het echt saai.

Opvallend is ook dat het boek is bedoeld als fantasy, terwijl de namen van de hoofdpersonen hele alledaagse namen hebben. Sara, Ingrid, Marit, Floor. Je fantasie wordt niet erg geprikkeld bij het lezen daarvan. Het enige wat lijkt af te wijken zijn de opvoedmethoden voor kinderen, wat overigens gebaseerd lijkt op het Zweedse model, de manier van betalen en identificeren. Veel meer heb ik in elk geval niet kunnen ontdekken.

 

 
Leave a comment

Posted by on May 11, 2015 in Books, Opinion

 

Tags: , ,