RSS

Monthly Archives: June 2015

Solliciteren in crisistijd, Shanti Seton (recensie)

Dit boekje is best herkenbaar voor de meeste werkelozen. Zelfs al is het redelijk toegespitst op de studierichting van de schrijfster (milieu), wat niet ieders pakkie an is.

Shanti omschrijft hoe ze via detacheringsbureau’s, het UWV en diverse uitzendbureau’s braaf voldoet aan alle verzoeken om toch vooral aan de gang te blijven. Ze is iemand die haar schouders eronder houdt, positief blijft ondanks alle afwijzingen. Want van 1 ding is ze zich ook zeer bewust: het is crisis. Het is dus niet zozeer omdat ze ‘niet goed genoeg’ is, maar puur omdat de bedrijven het geld niet hebben om haar aan te nemen.

Het is wel echt knap om te lezen hoe ze zo met zich laat sollen zonder moeilijk doen. Dit is wat er met afgestudeerde knappe koppen gebeurd. Die moeten van deur naar deur en krijgen met de meest debiele taken te maken! Natuurlijk is dit voor iedereen het geval, maar dit is het verslag van iemand die het ook allemaal braaf doorstaan heeft. In die zin krijg je enorme bewondering voor Shanti, die toch vooral als doel heeft: netwerk vergroten die leidt naar een baan. Daarnaast houdt ze het voor zichzelf leuk door er toch ook op uit te gaan, met vrienden af te spreken, met haar vriend eropuit etcetera. Is niet voor iedereen weggelegd weliswaar, maar als het kan, is het ook goed om je daar aan over te geven.

Ik heb dit in boekvorm gelezen, maar vermoed dat het een blog is geweest.

Minpunt: het staat werkelijk strak van de taal- en spelfouten, ondanks dat er voorin al staat dat er iemand naar de teksten heeft gekeken. Ik heb destijds contact met de schrijfster opgenomen om haar hier van op de hoogte te stellen, en kennelijk kon dit niet meer ongedaan gemaakt worden. Het is af en toe wat tenenkrommend. Zoals het Engelse gezegde op het einde. Niet alleen zitten ook hier taalfouten in, de quote heeft bovendien niets te maken met wat ze aan wil geven.

Het leest ondanks dat prettig weg, als iets wat je leest als je even moet wachten ergens. Geen hoogdravend meesterwerk. Het is ook wel een tikje duur: 13,95 voor 64 pagina’s met zoveel fouten.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on June 27, 2015 in Uncategorized

 

De Lokroep, Jeroen Koning (recensie)

Dit boek, geschreven door Jeroen Koning, heeft een opvallend vreemde opzet, eigenlijk.

Het verhaalt over Thomas, die na een bijna-dood-ervaring in de zee, vastbesloten is zijn vader te gaan zoeken. Zijn nuchtere moeder is hierover nogal verdrietig en zoekt steun bij een vriendin, want Thomas vertellen over haar verloren liefde, dat doet haar teveel pijn. Ondertussen verschijnt Frank ten tonele, die Thomas’ moeder wil helpen omdat hij bepaalde signalen herkent bij Thomas.
Het boek heeft hier veel spirituele en filosofische dwalingen, niet voor iedereen weggelegd. Het grappige is dat het boek op zichzelf wel als een pageturner weg leest, omdat de schrijver duidelijk in de gaten heeft gehad hoe hij dat doen moest. Terwijl vrijwel al z’n personages zo’n afkeer hebben van ‘die grote, snelle, verlangende’ wereld.

De snelle verhaallijnen worden gevormd door het detective-achtige element: Thomas’ moeder weet wel dat hij zijn vader wil zoeken, maar Thomas verdwijnt ineens.
Ondertussen is er nog een andere verhaallijn, en omdat de schrijver er niet NOG eentje heeft gemaakt, is het vrij eenvoudig om 1 en 1 bij elkaar op te tellen. Het einde is al op pagina 3 geen verrassing meer.
Hoewel de schrijver daar hier en daar wel een poging toe heeft gedaan, komen de karakters ook niet heel erg uit de verf. Hier en daar volgt wel een omschrijving van hoe ze eruit zien, maar meer ook niet. Het zijn eerder persoonlijkheidstrekjes die de boventoon voeren.

De filosofisch en spiritueel bedoelde stukken zijn daarnaast ook nog tamelijk arrogant geschreven. Er zit een soort fantasy inslag in ook, wegens mythische figuren die voorbij komen waaien, dat maakt het ook wel weer leuk. Al met al is het geen beroerd boek.

 
Leave a comment

Posted by on June 26, 2015 in Uncategorized

 

Grace & Frankie

This show on Netflix is concentrated on two women being ditched well into their sixties/seventies, only to discover their husbands have left them for…..each other!

Though this isn’t your ideal scenario, it’s good for a few laughs as one might be able to think. Too bad it’s Hollywood that drags its pride in this series. Although I’ve read that Jane Fonda and Lily Tomlin more or less came up with the concept of this series, it doesn’t sail very smoothly somehow.

The eloping husbands, played by Martin Sheen and Sam Waterston aren’t gay in real life. This shouldn’t matter to actors, but it does. That may sound stupid, but all you ever see them do, is kiss. With hardly any passion. They do it because the script says so. They don’t look like a cheerful couple. Martin Sheen is somehow convincing, but Sam Waterston is truly dreadful. Whiny.
As bad as the combination of the two women ‘surviving’ divorcement is, namely Grace and Frankie, the same goes for the men.
Grace, portrayed rather well by Jane Fonda, has been the CEO of her own beauty company. Look at her and you just know she’s been successful. No harsh word about that. Look at Frankie, look again and get confused. She is so new age and into all kind of spiritual worlds, you’re almost instantly worried she will float off somewhere to be never seen again.
These two women have had men that were similar to them. In Grace’s case Robert, a successful attorney, who now has run off with Sol, Frankie’s husband.

The children of both couples give better performances of coming of as believeable. You immediately fall in love with the bitchy eldest of Grace and Robert, Brianna, just as you do with the adopted kids of Frankie and Sol.

This series could go on and on but I don’t think it will last that long if the two gentlemen don’t start showing some love to one another, and in a different way than they do now.
I remember in ‘Brothers & Sisters’ there was a gay couple that was filmed here and there trying to make out when they thought they were alone. I can imagine it’s quite much for two elderly men who aren’t gay at all to show that kind of affection on screen, but in this way (saying ‘I’m a homosexual!’ is not how anyone would say that more than once?!) it very much lacks convincement.

It’s also remarkable how both Lily Tomlin and Sam Waterston constantly seem to be struggling to get the words out of their mouths. Like they have been drinking too much. I know that isn’t the case, but somehow none of their lines come out ‘unrehearsed’.

I know this sounds like a bad serie to watch, but honestly it has very funny moments. Most of those are when Grace, her daughters or the adoptive children of Frankie and Sol make their appearances.

 
Leave a comment

Posted by on June 23, 2015 in Opinion, series

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Handstand

Voor school moest ik eens de handstand kunnen. Ik zou er een cijfer voor krijgen en alles. Probleempje: die kon ik helemaal niet. Als kleuter al, had ik jaloers toegekeken hoe de vele meisjes in de pauze met een rok over hun hoofd tegen de muur stonden. Als een bloem met vele blaadjes stonden ze tegen de bakstenen muur aan. Het zag er sereen, ordentelijk en mooi uit.

En nu moest ik het, op de middelbare school, ineens daadwerkelijk kunnen. Anders kreeg ik een 3, was ons meegedeeld.

‘Ik moet de handstand oefenen!’ beklaagde ik me tegen m’n ouders. Toen kwam het verrassende antwoord van mijn vader:

‘Oh, die kan ik’, op een toon alsof hij zei dat hij een boterham met kaas kon maken.

‘Dan mag jij het haar ook leren’, vond mijn moeder.

Dus hop, naar boven. Daar was een kamer waar we met gemak een muur helemaal leeg konden maken. Zo gezegd, zo gedaan. Tafel aan de kant, muur leeg. Mijn vader deed het vast een keer voor.
Iets wat u over mijn vader moet weten: hij heeft een tamelijk fors postuur. Niet alleen in de lengte, maar überhaupt is hij vrij groot.  Hoewel zijn dik kan worden genoemd doe ik dat opzettelijk niet. Omdat ik zoveel mannen heb zien rondlopen met enorme blubberbuiken waarbij vergeten mijn vader een onschuldig lang grassprietje is. Mijn vader behoort simpelweg niet tot die soort. Hij is wat je noemt een Bourgondiër. Hij houdt van eten. Lekker eten. Dat is te zien.
Om terug te komen op het verhaal: dat lijf stond ineens ondersteboven tegen de muur. In een onderbroek. Sierlijker dan ik had verwacht.

‘Nu jij’, sprak hij simpel, toen hij weer stond. Ook zowat: afzetten tegen de muur en netjes weer op je voeten komen. Dat deed hij ook. Een balletdanseres had niet soepeler kunnen zijn.
Ik probeerde het. Het mislukte, zoals wel vaker gebeurd bij eerste pogingen tot iets.
‘Nee, verder. Je moet je benen helemaal naar achteren gooien’, instrueerde hij.
Nog eens. Weer mis. Nog eens. Weer mis. Ik trapte m’n voeten niet ver genoeg naar achteren, dat was het probleem.
Hij ging tegen de muur staan.
‘Ja, kom maar’, sprak hij rustig. Ik ging weer. Hij pakte mijn benen beet, zette ze tegen de muur.
‘Zover moet je, voel je dat?’ het voelde of ik helemaal door zou vallen, tot ik de muur voelde. Ik zette me krachtig af om weer op de grond terecht te komen.

‘Wauw, dat is een heel stuk!’ hijgde ik.
‘En nu probeer je het nog eens’, mijn vader was instructeur geweest in het leger. Een simpel bevel, zonder druk maar helder en eenvoudig.
Ik probeerde het nog eens. En het lukte!
‘Goedzo!’ sprak hij tevreden, ‘probeer het meteen nog eens, dan weet je zeker dat je het kunt as het moet;’. Ik gehoorzaamde.
Het werd steeds makkelijker.
Een week later haalde ik een 7,8 voor mijn handstand.

My school once gave me (the class) the assignment to make a handstand. In gymclass, yes. You’d receive a grade and all. Problem: I couldn’t. Not at all. Ever since being a toddler I’d envied the girls at nursery school who’d been able to make human flowers of themselves, standing upside down with their skirts hanging upside down over their heads while doing it as a group. Petal-like legs spread on a brickwall as if they were ivy. They looked serene, gracious and beautiful.

And now, in middle school, all of the sudden I was expected to be able to do that! It would lead to an F if we weren’t able to do one, we were told.

I have to practice a handstand!’ I complained towards my parents. The surprising answer of my father:
‘Oh, I can do that!’ on a tone as if he’d just said he could make a cheese sandwich.

‘Ok, so you teach her then’, my mother concluded. 

So up we went. To a room that had easy access to a wall to practice. We emptied the wall by putting a table aside an my father showed his ability to do a handstand.
Something you outta know about my fathers’ figure: he is quite big. Tall, but also ‘big’. I won’t say fat as I’ve seen men whose bellies should have their own postal code and my father definitely does not belong in that category. He’s a so-called Bourgondier. He likes good food. And it shows. To get back to the story: all of the sudden, all of that body was turned upside down to a wall. In briefs. Far more elegant than I’d ever expected.
‘Your turn’, he simply indicated when he was back on his feet next to me. He also did that in a very gracious way. It was like watching ballet to me.
I tried. I failed, as usually happens with first tries to accomplish something.
‘No, go beyond’, he instructed, ‘you have to throw your legs all over your head’.
Another try. Failed again. Another try. Failed again.
He went to stand next to the wall.
‘Yes, come on’, he said calmly. I went for it. He grabbed my legs, planted them against the wall.
‘You have to go this far, do you feel that?’ it felt like I would drop through the wall onto the floor until I felt that wall. I pushed my foot against the wall firmly, landed on the floor.
‘Wow, that’s quite a distance!’ I panted.
‘And now, have another go’, he instructed me. My father has been an instructor in the army. Used to give calm and simple commands. Without pressure and very clear.
I gave it another try. Succesfuly!
‘Very good. Now practice some more, then next week will be no problem’, he told me.
It got easier and easier.
I got a B in gymclass that next week. 

 
1 Comment

Posted by on June 21, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Saving Mr Banks

Highly amusing film with Tom Hanks as Walt Disney, Emma Thompson as P.L. Travers and several others.

This film depics how the film of Mary Poppins came to be. How the struggle was, is a better description to be fair.

I think it’s being adverted as a family film and though it is, children will be a bit disappointed by it I think. They will probably expect Mrs Travers to be Mary Poppins in disguise.

She’s not.

Emma Thompson is fantastic as completely unwilling Mrs Travers, who makes everyone she meets on Disney-grounds uncomfortable by wanting everything different.
It starts with the awkward handshakes, goes on to walking her own direction to where she’s needed and saying ‘no’ to every single item that’s offered in the first place. From coffee to whatever. Highly amusing and uncomfortable at the same time.
I think only authors of books that are slightly too personally written, can relate to what’s happening here. Is it highly entertaining? Oh yes! Is it highly annoying? Also yes! It’s America manners versus British manners. That’s the biggest gap between Disney and Travers.
The story that is being displayed in between is, in a way, too distracting. It’s not clear from the start about whom it is, though at the same time it is, but in the end you still don’t know what her biggest struggle to please Disney is.

It shows how the story of Mary Poppins has probably shaped in Mrs Travers’ head, but you can never be sure of this, as the film shows the communication between everyone was highly, highly uncomfortable, filled with bumps and rocks. This suggests that not only was this done to add dramatisation, but also that Mrs Travers thoughts on the process would probably have been different.
None of them enjoyed working together and you can never be too sure if it’s fully based on how it really was -it’s still a film. I can very well imagine Mrs Travers would have huge problems with this particular film. She would have hated it.

The end of the film shows too that this film is the story of how it all came to be. Still, it is a delight to watch Emma Thompson being a deeply stubborn persona for once, and Tom Hanks does an incredible job as Mr Disney.

 
Leave a comment

Posted by on June 20, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , ,

The Imitation Game

Very nice film about Alan Turing, portrayed by Benedict Cumberwatch. Alan Turing basically built the first computer. It was designed to beat the Enigma in the Second World War.
The film takes two hours to watch, but unlike Interstellar, doesn’t bore.

Although it doesn’t become completely clear why Alan Turing is recruited exactly. Is he there by request, or did he just apply and this is simply his interview? It does become clear that Benedict Cumberwatch brought along a Sherlock Holmes-vibe is in the room. Though Cumberwatch has, thankfully, found a way to appear in a different way. Far more human and less arrogant. Willing to adjust to his surroundings. Which in teamplay means, other people. Excellent, because you’re not watching Sherlock Holmes, this is Alan Turing, a brilliant mathematician who get’s hired by the British Empire to help them with their so very secret project.

The film strongly reminds of A Beautiful Mind, lacks in soundtrack, but does give a deeply pleasant performance. Keira Knightly by playing Joan Clarke adds to that. Strong play, excellent interaction chemics and finally without the typical ‘boy-girl’ chase. The bar-scenes remind strongly of A Beautiful Mind. Both films tell you: relax a bit and the solution will fly up your face. Not a bad suggestion. The solution, when it comes up, reminded me of the translation of the Rosetta’s Stone.
The team is special as they don’t like each other.
At all.
Alan Turing thinks the rest of them are codebreakers who’ve merely had stupid luck. This changes, as is usual during a film.
About halfway they are there for one another, support and telling each other of. It’s a delight to see a woman beating the boys by strength of brain for a change. Especially as that was, at that time, not a regularity.
It shows how it’s very possible to be both colleagues and friends. How to be professional. The code needs to be broken, let’s do that!

The title of the film doesn’t get an explanation as far as I’ve seen.
It did deeply sadden me to read what happened to Alan Turing. It goes to show that brilliant performances, to safe millions of people, apparently doesn’t entail ‘freedom of person’ afterwards. That should have been the case. If he was still alive now, I’d like to formally and deeply apologise for having been alongside such morons that he couldn’t be left alone for that, even after all of his efforts.
I admit that if he had been a paedophile, I would have been fine with the solution, but Alan Turing was not. Simply a victim of his prudish time. This does seem deeply unfair and one wonders if, had it been now, Alan Turing may have had the chance to a pleasant life afterwards?

 
Leave a comment

Posted by on June 20, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

The Reader

The story of an affair between a young boy named Michael Berg and an woman named Hanna Schmitz (Kate WInslet).
Michael is 15 when he meets up with Hanna, who helps him after het gets sick in the streets. Michael feels strangely attracted to this kind lady and decides to visit her again after he has recovered from scarlet fever.
Hanna almost immediately seduces him.

Although the film doesn’t depic it as such, fair is fair: according to law this is rape. He is a minor, while she obviously is not.

It’s funny to hear American actors speak with a German accent. Aside that, the film knows how to captivate their relationship quite well. From the start it’s clear that Michael is more interested in Hanna than the other way around. Sure, they have fun (I disagree with the 12+ rate, given the explicit display, but this may be my prude nature), but he is the one that’s far more fond of her.
She likes to be read to. She lives with the characters through Michael. He brings along every book he has to read himself, or books lend by friends and so on.
Their relationship suddenly ends when Hanna disappears into thin air.

Michael goes to College to study Law, makes new friends.
Then Hanna suddenly appears in his life again. He gets to know parts of her he is deeply shocked about and doesn’t know how to process them. In a way, he wants to punish her for never telling him what she was responsible for. He does so by doing the same thing back. Not telling what he knows.
Hanna is a proud woman. Far prouder than is good for her and this will be the end of her.
Both of their lives develop along and at some point, Hanna receives a package from Michael, guiding her through several of the books he has been reading to her in the past.
When they finally meet again, it is clear that Hanna had hopes for the situation between them not to be changed, while they have. Michael has moved on with his life, while hers has been standing still.
The film should have ended after Michael visits the person Hanna has told him to visit. It does not. Even though it only goes a bit further on, it is a bit much. Unnecessary much. It doesn’t add to the film.
To me it was especially remarkable how empty both actors (Ralph Fiennes and Kate Winslet) can look. By that I mean the expression on their face if someone asks them a very emotional question. Like they went in hiding from themselves. Some of the dialogues are very slowly because of this. Again, this could be me.
It is a powerful film, but with slow bits in it that confuse more than should.
All in all not a bad one, but not recommendable if you don’t like Second World War dramas.

 
Leave a comment

Posted by on June 17, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,