RSS

Handstand

21 Jun

Voor school moest ik eens de handstand kunnen. Ik zou er een cijfer voor krijgen en alles. Probleempje: die kon ik helemaal niet. Als kleuter al, had ik jaloers toegekeken hoe de vele meisjes in de pauze met een rok over hun hoofd tegen de muur stonden. Als een bloem met vele blaadjes stonden ze tegen de bakstenen muur aan. Het zag er sereen, ordentelijk en mooi uit.

En nu moest ik het, op de middelbare school, ineens daadwerkelijk kunnen. Anders kreeg ik een 3, was ons meegedeeld.

‘Ik moet de handstand oefenen!’ beklaagde ik me tegen m’n ouders. Toen kwam het verrassende antwoord van mijn vader:

‘Oh, die kan ik’, op een toon alsof hij zei dat hij een boterham met kaas kon maken.

‘Dan mag jij het haar ook leren’, vond mijn moeder.

Dus hop, naar boven. Daar was een kamer waar we met gemak een muur helemaal leeg konden maken. Zo gezegd, zo gedaan. Tafel aan de kant, muur leeg. Mijn vader deed het vast een keer voor.
Iets wat u over mijn vader moet weten: hij heeft een tamelijk fors postuur. Niet alleen in de lengte, maar überhaupt is hij vrij groot.  Hoewel zijn dik kan worden genoemd doe ik dat opzettelijk niet. Omdat ik zoveel mannen heb zien rondlopen met enorme blubberbuiken waarbij vergeten mijn vader een onschuldig lang grassprietje is. Mijn vader behoort simpelweg niet tot die soort. Hij is wat je noemt een Bourgondiër. Hij houdt van eten. Lekker eten. Dat is te zien.
Om terug te komen op het verhaal: dat lijf stond ineens ondersteboven tegen de muur. In een onderbroek. Sierlijker dan ik had verwacht.

‘Nu jij’, sprak hij simpel, toen hij weer stond. Ook zowat: afzetten tegen de muur en netjes weer op je voeten komen. Dat deed hij ook. Een balletdanseres had niet soepeler kunnen zijn.
Ik probeerde het. Het mislukte, zoals wel vaker gebeurd bij eerste pogingen tot iets.
‘Nee, verder. Je moet je benen helemaal naar achteren gooien’, instrueerde hij.
Nog eens. Weer mis. Nog eens. Weer mis. Ik trapte m’n voeten niet ver genoeg naar achteren, dat was het probleem.
Hij ging tegen de muur staan.
‘Ja, kom maar’, sprak hij rustig. Ik ging weer. Hij pakte mijn benen beet, zette ze tegen de muur.
‘Zover moet je, voel je dat?’ het voelde of ik helemaal door zou vallen, tot ik de muur voelde. Ik zette me krachtig af om weer op de grond terecht te komen.

‘Wauw, dat is een heel stuk!’ hijgde ik.
‘En nu probeer je het nog eens’, mijn vader was instructeur geweest in het leger. Een simpel bevel, zonder druk maar helder en eenvoudig.
Ik probeerde het nog eens. En het lukte!
‘Goedzo!’ sprak hij tevreden, ‘probeer het meteen nog eens, dan weet je zeker dat je het kunt as het moet;’. Ik gehoorzaamde.
Het werd steeds makkelijker.
Een week later haalde ik een 7,8 voor mijn handstand.

My school once gave me (the class) the assignment to make a handstand. In gymclass, yes. You’d receive a grade and all. Problem: I couldn’t. Not at all. Ever since being a toddler I’d envied the girls at nursery school who’d been able to make human flowers of themselves, standing upside down with their skirts hanging upside down over their heads while doing it as a group. Petal-like legs spread on a brickwall as if they were ivy. They looked serene, gracious and beautiful.

And now, in middle school, all of the sudden I was expected to be able to do that! It would lead to an F if we weren’t able to do one, we were told.

I have to practice a handstand!’ I complained towards my parents. The surprising answer of my father:
‘Oh, I can do that!’ on a tone as if he’d just said he could make a cheese sandwich.

‘Ok, so you teach her then’, my mother concluded. 

So up we went. To a room that had easy access to a wall to practice. We emptied the wall by putting a table aside an my father showed his ability to do a handstand.
Something you outta know about my fathers’ figure: he is quite big. Tall, but also ‘big’. I won’t say fat as I’ve seen men whose bellies should have their own postal code and my father definitely does not belong in that category. He’s a so-called Bourgondier. He likes good food. And it shows. To get back to the story: all of the sudden, all of that body was turned upside down to a wall. In briefs. Far more elegant than I’d ever expected.
‘Your turn’, he simply indicated when he was back on his feet next to me. He also did that in a very gracious way. It was like watching ballet to me.
I tried. I failed, as usually happens with first tries to accomplish something.
‘No, go beyond’, he instructed, ‘you have to throw your legs all over your head’.
Another try. Failed again. Another try. Failed again.
He went to stand next to the wall.
‘Yes, come on’, he said calmly. I went for it. He grabbed my legs, planted them against the wall.
‘You have to go this far, do you feel that?’ it felt like I would drop through the wall onto the floor until I felt that wall. I pushed my foot against the wall firmly, landed on the floor.
‘Wow, that’s quite a distance!’ I panted.
‘And now, have another go’, he instructed me. My father has been an instructor in the army. Used to give calm and simple commands. Without pressure and very clear.
I gave it another try. Succesfuly!
‘Very good. Now practice some more, then next week will be no problem’, he told me.
It got easier and easier.
I got a B in gymclass that next week. 

Advertisements
 
1 Comment

Posted by on June 21, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

One response to “Handstand

  1. kentishlol

    June 21, 2015 at 9:25 pm

    Hoorah for your father! 🙂

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: