RSS

Monthly Archives: September 2015

Schrijven / Writing

Vroeger werd ik geprezen door het weinige volk dat ik mijn schrijfsels liet lezen (‘goh, wat leuk dat je schrijft!’). Dat verdween. Sowieso vond ik dat ik geen zinnige zaken had om over te schrijven, maar ook: ik kreeg nooit specifiek te horen dat het nu zo góed was wat ik schreef.

Het zinnetje ‘jij schrijft zoals je praat’ kreeg ik vaak te horen. Nog steeds trouwens. Het is makkelijk commentaar. Het kan van alles betekenen. Inmiddels weet ik dat het niet positief is. Aanvankelijk dacht ik nog dat dat een compliment was.
Inmiddels weet ik dat de enige manier om je schrijven te polijsten is juist het echt helemaal tot je teennagels laten afbranden van je creatie. Kennelijk is dat de enige manier. Je mag geen moment het gevoel hebben dat wat je geschreven hebt, ertoe doet.
Geen idee waarom.
Waarschijnlijk zijn daarom zoveel schrijvers enorm depressief. Het hoort niet. Je mag niet bekend, rijk of beroemd kunnen worden met schrijven. Het is te makkelijk, lijkt het. Iedereen kan tenslotte letters op papier schrijven. Dat is geen talent. Dat is wiebelen met een pen en wat papier. Of nog erger: op een toetsenbord. Het zou niet moeten mogen. Dat je dat voor jezelf doet -in dagboekvorm, bijvoorbeeld- is tot daar aan toe. Ook daar meent men hopeloos flauw over te mogen doen, overigens…(‘ga je hier nu in je dagboek over schrijven?!’ *grinnik*) Terwijl columnisten al diverse malen hebben laten zien dat men schrijvers wel degelijk eng vindt.
‘Ga je nu over mij schrijven?’ is dan de vraag, als men doorheeft te maken te hebben met een columnist. Met andere woorden: ondanks dat er vaak weinig respect lijkt te zijn voor schrijvers -ze verdienen nauwelijks wat, omdat men elke euro liever drie keer omdraait dan ‘m uit te geven aan de schrijver. Tegenwoordig zijn agentschappen en schrijversscholen degenen die het talent mogen slijpen, maar ook degenen die nog geen corrigerende komma wensen uit te delen zonder hier fors voor betaald te worden. Altijd leuk. Want de schrijver, die kan maar beter arm blijven. Depressievelingen schrijven veel beter. Vind ik toch opmerkelijk.

I used to be praised by the few ones I allowed to read what I wrote (‘wow, so nice that you write!’). That went. I didn’t think I had anything sane to write about, but also: I never heard it was so GOOD.

The comment: ‘you write in the same way you speak’ was what I heard most. Still, by the way. It’s easy comment. It can mean anything. By now I know it isn’t positive. Which I first thought it was.
By now I’ve learned that the only way to improve your writing is by letting people tell you all that’s wrong with it. Probably that’s the reason why lots of writers are suffering from depression. It’s not allowed. You’re not supposed to be known, rich or famous by being a writer. It’s too easy, it seems. After all, everyone can write letters on a piece of paper. That’s no talent. That’s wobbling a pen and some paper. Or, even worse: on a keyboard. It shouldn’t be allowed. If you do it for youself -a diary, for instance- it’s OK. Even that’s a mocking issue, but the way….(‘I smell a “dear diary” moment!’ *evil grin*)
Meanwhile columnists have shown the huge fear people actually have for writers.
‘Are you going to write about me now?’ they get asked, if they’re aware they’re dealing with a columnist. In other words: despite the fact that their doesn’t seem to be much respect for writers -they hardly have an income, since everyone rather safes money than spend it. Also, there’s literary agents everywhere, even more writing courses, all to shape the writing done by the artist. None of them correcting so much as a comma if not paid in golden bricks. That the writer has to pay. You’re not supposed to be wealthy in this occupation. I think that’s remarkable.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 13, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Controlfreaks in de kinderopvang / Controlfreaks in children’s daycare

Het leven na de Amsterdamse Zedenzaak. Specifieker het werkende leven als leidster binnen de kinderopvang, na die beruchte zaak.
Nadat de politiek zich erover heeft gebogen. De rechtszaak is geweest, die tot vervelens toe is uitgemolken omdat ons rechtssysteem helaas in die behoefte voorziet. Een gevangene kan nog jarenlang tot in den treure zijn slachtoffers jennen, pesten en het leven kortom goed zuur maken, door rechtszaak na rechtszaak aan te spannen.
Ik was destijds geschokt, echt geschokt, toen ik hoorde dat Robert M. in ons buurland Duitsland in de gevangenis had gezeten voor eenzelfde vergrijp. Eenmaal in Nederland, had hij binnen no time een diploma voor kinderopvang en een VOG.
Pardon?!
Hoe komt het dat in zoiets als een EU, waar word geregeld, vastgelegd, iedereen zich tot vervelens toe met iedereen bemoeit, klootzakken als dit feiloos door de mazen van de wet heen stappen?!

En dan ook nog de leidsters achteraf op hun lazer geven. ‘Dan maar een 4 ogen beleid, dat is veiliger!’ nee, een VOG moet internationaal! Laat eerst maar zien dat die verrekte EU werkt in meer opzichten dan de zwaar vervuilde portemonnee. Het zou onmogelijk moeten zijn een VOG voor de kinderopvang te krijgen als je bij de buren in de bak hebt gezeten voor het bezit/vervaardigen van kinderporno, of ben ik nu te simpel aan het redeneren?
Ik vind van niet! Het betekent tenslotte ook dat, in theorie, Marc Dutroux hier, mocht hij ooit vrijkomen, aan de bak zou kunnen komen. Ja, dat leest u goed.
Dat de directeur van het betreffende kinderdagverblijf überhaupt een zaakje heeft kunnen starten, vind ik ook al zo verwonderlijk: verdacht worden van onfrisse praktijken op een eerdere werkplek, besluiten op te stappen, zelf iets beginnen en dan, om het jezelf maar zo gemakkelijk mogelijk te maken, zekere protocollen gewoon veranderen, omdat je eerder ‘slachtoffer’ bent geworden van een onheuse verdachtmaking. Lekker makkelijk.
‘Elk protocol is opgevolgd’, zei hij toen. Ja: maar wel eentje die je zélf hebt geschreven. Met je eigen verdachtmakingen ingecalculeerd als ‘niet belangrijk’.
Dat maakt je protocol niet echt betrouwbaar. Vind ik, ik geef het toe.
Ook hierin is elk ‘kwaliteitssysteem’ hopeloos tekort geschoten.
Blijkbaar hoef je het alleen maar te hebben, zo’n protocol. Ernaar kijken deden de instanties die daar over gaan niet. Daar waren weer anderen voor. Heerlijk als je zo af kunt schuiven.

Even geleden ben ik met de kinderopvang gestopt. Ik vond de kinderen nog steeds geweldig, maar het ‘gedoe’ eromheen niet meer.
De keuringen. Het pedagogische gezeur. Vooral de aanhoudende discussies als: ‘als je dit doet, denkt een kind zus’.0
HOE WEET JIJ DAT??! blijkbaar wordt deze tak van de Pedagogiek louter behelst door paranormaal begaafde zweefkezen?! Je moet maar eens opletten, voor de grap, hoeveel pedagogen hun bevindingen baseren op ‘dan denkt een kind dit’. Niet ieder kind/mens denkt hetzelfde. Dat zal u mogelijk verbazen.

Het laatste jaar van mijn werk was er ook steeds meer administratie bij gekomen, wat zogenaamd de kwaliteit van de tent hoog moest houden. Een kruisje zetten als je een washandje in de wasmand had gegooid was de laatste discussie die ik actief meemaakte. Of we daar nu wel aan niet moesten doen. Wij, de leidsters op de werkvloer, deden het liever niet (dat kruisje op een lijst zetten als je een washandje in de wasmand had gedaan), onze locatiemanager wilde liever dat we dat wél gingen doen.
Want vergis je niet: kwaliteit in de kinderopvang betekent administratie voor de leidsters. Heeft niet veel met de directe zorg voor je kind te maken. Het gaat vooral om hygiëne, want dat is zo lekker makkelijk weg te strepen op een keurig lijstje dat ergens in een verder volkomen nutteloze ordner op kantoor staat te verstoffen. Dat wordt bij de Inspectie uit de kast getrokken. Om te zien of het wel is ingevuld.

Na Robert M. is de kwaliteitskramp er nog verder in geschoten (voornamelijk nog meer formulieren). Op een manier die niet opschiet. Geen kamerlid of pedagoog te vinden die daar hetzelfde over denkt. Of dat in elk geval hardop doet.
Er is nu ook de Voorschool bij gekomen, met het VVE certificaat. Nog zo’n leuke: een cursus voor dat certificaat kun je alleen behalen als je werkt binnen een vaste organisatie. Die al jaren geen leidsters meer aannemen vanwege de crisis. Ge-wel-dig.

Dan doe ik het maar weer op de ouderwetse manier: lekker oppassen en het geen enkel probleem vinden als de ouders op wat voor tijdstip of moment dan ook, binnen komen vallen. Lekker lolleballen en naar het park, meerennen naast de eerste stuntelige trapjes zonder zijwieltjes. Knutselen, de hele kamer onveilig maken met vliegtuigjes en stuiterballen. In de regen koekjes bakken, liedjes zingen. In de zandbak jezelf ondergraven en alle duizend speeltjes erin en eruit gooien. Met heerlijke pluishoofdjes op schoot de halve bibliotheek voorlezen.
Dát is pas kwaliteit in kinderopvang!

Life after the Childrens’ Rapcase in Amsterdam. More specifically working life. Politicians have been looking into it. They all have come to the conclusion this is not supposed to happen. Things are being looked into, conclusions have been drawn, decisions are being made.
I was shocked, truly shocked, when I heard Robert M. had done jailtime in our neighbour country Germany for the exact same thing. Once he crossed the border to the Netherlands, he had no problems getting a degree in for childrens daycare and a Declaration On Behaviour (this is a literal translation, it’s very possible in the UK it has a different name or does not excist at all).
Excuse me??? How is it possible in the EU, where business is being regulated, fixed on paper, everybody is constantly meddling in each others matters, that assholes like these just swim through every possible hole?

Nice job blaming it on the other childrens day care workers, by the way. ‘there has to be a 4 eyes-principle, it’s much more safe!’ no, a Declaration On Behaviour should be international! First show this EU-thing works for more then some dirty wallet. It should be made impossible to get a DOB if you have done jailtime for making and having childporn when you cross the border and try to get a life with a job where the same risk is around the corner. Am I being too harsh or too simple minded?
I don’t think so! As in theory this means that Marc Dutroux would be able to come over and get a similar job aswell. In theory, I admit, for his face has become too familiar by now, but still. The theory itself is frightning enough, no?
I was also greatly surprised by the fact the director of this childrens day care center has been able to start this business.
This director was accused of some very vague matter, which was never proved, He decided to leave and start his own business. For his own business, he decided to rewrite some of the protocols he found made him look like the bad guy in his previous working spot. That’s a nice way to go. When he was accused of not having any protocols concerning these matters, he simply replied ‘we have followed the protocol we have’. Well, if you wrote it yourself, it makes you way less reliable in my opinion…I know, it’s just my opinion.
Stupid thing is: apparently some other quality system had given him permission to start a childrens day care anyway. They don’t look at the containments of your protocol at all! You just have to have it….so who’s fault is it now, anyway? So many businesses to concern someone elses business. It’s truly appalling.

Not too long ago I quit childrens day care.
I did still love the children and their parents, but the hole business around it broke me up. The last thing I remember was a discussion about either or not we should write a ‘check’ if we threw a dirty wash cloth in the hamper. Our manager thought it to be a good idea, my colleagues and me not. 
Also the Inspections were a less treat working in this type of business. 
The way they talk about how children think. Like: ‘if you say this or that, the child will think this and that’ .
HOW DO YOU KNOW?? Apparently this specific type of pedagogical dispute is loaded with paranormally gifted freaks? You can’t know how someone thinks unless you ask them. Children of a certain age can’t talk so let alone tell you what they think after you said something.

The last year before I left it was mostly paperwork that had increased size.
Don’t kid yourself around: a quality system within the children’s daycare has not much to do with the caring for your child. It has to do with paperwork about the cleaning business, since that is so much easier to cross away on a list and put it away in some dusty ordner of quality that’s only looked into during Inspection once a year. Or to check if the right form has been filled out. By a manager. Who doesn’t do any of this work him/herself.

After Robert M, the quality cramp politicians had, become more obsessed. In a way that I knew: this is never going to work. No politician that seems to share my vision. Also, they have changed the business by adding a certificate to the job, called VVE. It’s only possible to follow the course that leads to this certificate when you’re employed at a daycare institute. Which they haven’t done for years because of the crise. Where lots of people, including people who may want their job back by now, lost their jobs. This way, they (including me) still can’t get back to work. It’s far easier this way to tell people ‘no, I’m sorry, you don’t have the right papers’. 

So I went for the good old fashioned way: to babysit and not have a problem at all when a parent comes along at any moment during everything you are doing together with the child. Have fun at the park, cycle on the sidewalk and run along next to it, make nicnacs, sing along with your computer, bake cookies when it’s raining, go to the library, play in the sandbox with all the thousands pieces of equipment, to read with lovely tickling hairs in your nose while you are tuning the page.
Now THAT is quality in childrens day care!

 
Leave a comment

Posted by on September 13, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Rita, Netflix

Rita is een serie over een lerares op een Deense school. Rita is er niet zomaar eentje. Ze heeft hart voor de zaak, maar schopt tegelijkertijd zoveel mogelijk ‘heilige huisjes’ in. Ze draagt strakke broeken, rookt als een schoorsteen en voorziet zowel leerlingen, collega’s als ouders van (on)gevraagd advies. Als iets haar niet zint, krijgt ze het wel voor elkaar dat het veranderd. Niet zonder slag of stoot.

Het is een Deens schoolsysteem, dus ik moet heel eerlijk zeggen dat me niet geheel duidelijk is tot welke leeftijd de kinderen precies op school zitten. Ik heb het idee een jaar of 14, 15, maar het kan ook wat langer zijn. Dat er daarna ook nog universitair opgeleid kan worden is ook duidelijk, maar niet binnen deze school. Er zitten echter ook kleuters op, dus weet niet helemaal of dit nu, voor Nederlandse begrippen, een soort gecombineerde school is (basisschool met middelbare school) of dat dit naar standaard Deens model is.

De serie is niet heel ‘rauw’. Natuurlijk zijn de leerlingen brutaal en vervelend, maar het Hollywoodse ‘fuck off, motherfucker’ is hier niet te bekennen. Dat is ook weleens lekker. De kinderen zien er heel fris en verzorgd uit, eigenlijk. De vuiltjes in de lucht blijken eerder uit gesprekken.
Rita heeft zelf drie kinderen en is slechts door een forse haag gescheiden van haar onderkomen. Haar jongste zoon woont nog bij haar, de oudste twee zijn op zichzelf.
Doordat haar eigen kinderen al wat ouder zijn, zie je haar ook haar eigen leven inrichten zoals het haar zint. Sowieso is ze niet iemand om een blad voor de mond te nemen, waarbij ze zichzelf vrijwel continu in de problemen brengt. Sommige problemen zie je enigszins van tevoren aankomen, anderen dan weer niet.
Dat haar jongste zoon homo is en dat ze het met de directeur doet, bijvoorbeeld. Ook dat ze een verleden heeft met de aankomende schoonvader van haar oudste zoon. Het zijn clichés en toch wordt er vooral een lollige draai aangegeven, wat alles met Rita’s karakter te maken heeft. Ze duldt geen inmenging, heeft liever zelf de touwtjes in handen. En dat gaat haar reuzegoed af.
Het is een verademing om eens naar een non-Hollywood serie te kijken, die zichzelf niet al bij voorbaat schouderklopjes uitdeelt omdat ze ‘zo goed bezig zijn’. Deze serie behandeld onderwerpen als abortus, homoseksualiteit, drugs, verboden liefdes, als ‘hobbeltjes op de weg’, in plaats van ‘oh wauw, zie ONS eens goed bezig zijn’. Heerlijk.

 

Rita is a series about a teacher on a Danish school. Rita isn’t a normal teacher. She’s got her whole heart in it and not at the same time. She has big trouble with rules. She wears tight jeans, smokes like a chimney and she gives unsollicited advice to anyone. From colleague to student to parents. If she doesn’t like something, she’ll make sure it changes. Not without trouble. 

Since it’s a Danish schoolsystem, I couldn’t really tell until what age the children are at this particular school. It looks to me like the children are until 14, 15, but it could be elder. It is possible to go to college after this school. At the same time there’s children about 6 years of age at the school, so it’s not the Dutch system I’m used to and I don’t know if this is what all schools in Danmark look like either.

The serie is not that ‘hard’. Ofcourse there’s bullying bastards and annoying trolls here and there, but the typical Hollywood ‘fuck off, motherfucker’, isn’t detectable here. To be honest, it’s nice for a change. The children look very fresh and cared for. The problems appear in dialogues more than anything else.
Rita has three children of her own and is only devided by a big bush from the schoolyard. Her house is just right next to it. Her youngest son, who also attends the school, still lives in with her. The two eldest have flown out.
Since her children are quite grown up, you see Rita making most of her adult life. She isn’t the person anyway to shut up, and this gives her more trouble than less, generally. Some of these problems you see before it’s depicted, others not so much.
Her youngest son being gay and herself having an affair with the Head master, for instance. Also, her having a history with the father-in-law of her oldest son. These are cliche’s that wouldn’t work if it weren’t for Rita’s character. She doesn’t want interference, wants total control. And she does a bloody great job!
It’s a charming non-Hollywood serie in which subjects as abortion, homosexuality, adultery, are handled far more relaxed and therefore quite elaborating. It’s great!

 

 
Leave a comment

Posted by on September 9, 2015 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Creche geleid door ouders / Daycare led by parents

Ik ben onderdeel geweest van Stichting Utrechts Kinderplan. Een ideetje van ouders die werkten om op elkaars kinderen te passen. Want niet iedereen hoefde op dezelfde dagen te werken, dus op die dagen konden anderen mooi voor jouw kids zorgen.

Dat idee was toen een goed, leuk en betaalbaar alternatief. Inmiddels niet meer.

Als je op zo’n groep zit, worden al die kinderen en ouders je zo vertrouwd, dat je ze als familie gaat zien. Onze groep in elk geval wel. De ouders gingen bij elkaar te rade over van alles. Van opvoedkundige problemen tot ‘hoe doe jij je was?’, ‘waar koop jij schoenen voor Puk en Bo?’ en ‘hebben jullie al een keuze voor school gemaakt?’.
Daarnaast gingen we jaarlijks een weekend met elkaar kamperen. Dat ging nog lang door nadat iedereen de kresj al lang en breed verlaten had, want hoewel er hier en daar andere scholen gekozen werden, was het zelden ‘alleen’. Op die paar verhuizingen na. En zelfs daar bleef een deel van terug komen.

Een rijke, zalige, warme jeugdherinnering voor mij en vele anderen.

Hoezeer dat familie aspect gevoeld en beleefd werd, bleek later weer. We spreken over een etentje bij ons thuis, met een van de families waarmee we op de kresj hadden gezeten.
Wonen maar een paar straten verder, contact is snel en makkelijk gelegd. Ook bij hen vier kinderen, zaten we met vier ouders en vier kinderen (want niet iedereen aanwezig) aan tafel van worstjes, broodjes, sla, limonade en wijn te genieten. Het was een zomeravond, die weerspiegeld werd in de glazen en weerklonk in de verhalen.
Een van de kinderen van de aangeschoven familie strooide naast croutons eens wat roddels rond. In de puberleeftijd willen die nog weleens schunnig zijn. Hij vertelde, het was smerig en grappig tegelijk, we lachten. Het ging voornamelijk over mensen die we toch niet kenden (school- en klasgenoten) maar we kenden hemzelf wel, waren prettig verrast door zijn lolligheid.

Toen dat verhaal over zijn broer. Die nou net níet aan tafel zat.
Die op een feestje een meisje was tegengekomen die ‘potdomme met élke lekkere kerel stond te zoenen’, ginnegapte zijn broertje bij ons aan tafel, terwijl hij op een knoflookbroodje kauwde.
‘Die meid stond in het donker, maar hij had wel door dat het een lekker ding was, dus zei “zeg, wanneer ben ik aan de beurt?!” en die meid draait zich om, pakt ‘m zonder pardon op z’n bek’, vertelt broertje plagerig verder. (Nu ja, stoer verhaal over het zoenavontuur van een ander, waar gaat dit over?? Zult u denken)
Hij slikt de hap door, spoelt ‘t weg met limonade en heeft dondersgoed door dat zijn tafelgenoten aan z’n lippen hangen. Ook zijn moeder wordt per seconde nieuwsgieriger, met een glas wijn in de hand.
‘Wie was dat dan?’ maar broertje zegt nog niks, zijn glimlach wordt groter.

Op een goed moment komt er een andere jongen voorbij, die gekscherend vraagt of ze haar broer de groeten van ‘m wil doen, en noemt de naam voor de zekerheid.
‘Daar ben jij toch de zus van?’
‘Ja, dat klopt’, waarop de broer van de verteller ineens verschrikt achterover slaat.
‘Nee, nee, zeg alsjeblieft dat het niet waar is!!’, waarop hij d’r in het licht trekt en wordt geconfronteerd met het gezichtje wat hij al kent sinds ze bij zijn broertje -de verteller- op de kresj zat. Daar staat ze. Of hangt ze, in zijn armen. De puberversie.

Voor zijn gevoel had hij zojuist met z’n zusje gezoend. Een gedachte die bij ons allemaal speelde, toen de verteller klaar was. Aan tafel lag iedereen plat van het lachen. Dat dan weer wel.

Zo gaat dat als je ‘opgroeit’ op die kresj. Een grote, dolle bende. Net familie.

 

In the Netherlands, we don’t just have official children’s daycare. There’s also the kind that’s led by parents. They who want to work and ask other parents: can you babysit my children on Monday and Wednesday? I’ll babysit yours on Tuesdays and Thursdays if you have to work. For instance.

This idea was, at the time, an excellent alternative for the very expensive organised type of daycare.

Groups as these become like your own family. At least, this was the case in our group. The parents discussed a lot with each other, from pedagogical points of view to ‘how do you do your laundry?’, ‘how do you make your kids eat?’ and ‘what school are you applying yours to?’
Besides that, we went camping for a weekend annually. That even went on after the parents no longer had any children in the group, nor at the same school. Some moved away to different cities and even some of those returned for the camping weekends.

A wonderful, cozy and messy childhood memory it is for me. 

And yes, that family-vibe was felt by more people than just me. Just an example:
We’re talking about a dinner party at my parents house, with one of the families that had been part of that group.
They only live a couple of streets away, contact is easily made. They have an equal number of heads in the household, so there we were. Four parents, four children (because not everyone was present), enjoying sausages, bread, salades, drinking wine and lemonade. It was a summerevening that sounded in laughter, sparkled in the wine glasses.
One of the kids of the other family was telling some naughty stories. The kind you tell when you’re an exploring teenager. We were just amused as we didn’t know any of the people he was talking about, but we did know him and thought he had become a very pfunny person. I know I did.

Then the story about his brother. Who wasn’t present at the table. 
This not-present-brother had bumped into a hot girl who had been ‘kissing every pair of lips of nice looking fellas, dammit!’ so the brother interrupted one of those kisses by whining: ‘hello, when is it MY turn, please?!’ to which the girl turned herself around and indeed kissed him with a proper tongue and all that.
Then some other bloke passed by, asked her if she’d mind bringing her brother his greetings. Just to be sure, he mentioned the name.
‘That IS your brother, no?’ and the girl answered:
‘Yes, indeed’, to which the brother of the one telling this tale, turned white and in agony said:

‘No no no, please don’t let this be true!’ while pulling the girl he had just been kissing into the lights.
There she was.
The face he was only too familiair with as she had been the childhood friend of his younger brother. The one telling this story.
There she was, in his arms. The teenage version.

In his perception, including ours, the big brother had been accidentally kissing his sister. We did have a great laugh about it. 

That’s how it goes when you ‘grow up’ in one of those groups. You don’t just get friends. You get an extended family. How lovely indeed.

 

 
Leave a comment

Posted by on September 5, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Vaccination

I wrote about this before and I will keep doing it. For apparently it’s needed. There’s still people out there who watched the episode of X-files too many times, or listening to doctors that aren’t doctors and don’t have the best interests of children in mind.

In that particular episode of the X-Files, vaccines of smallpox are being kept by the government to rule over mankind.

This is a scifi series. Meant to bring the thrill of theories that could be true and at the very least, make the series believeable for that theory. It gives the idea that the fake doctor who once connected autism to vaccination, grounds. It doesn’t IRL, but it makes people think that there is a connection.

Vaccinations have been made ever since people found out it helped to prevent illnesses.
Not just any illnesses, I hasten to say.
Because not all illnesses need prevention.
Not all illnesses bring the risk of your babies’ health, physically or internally, being damaged forever. Not all illnesses bring the risk of your babies’ life being taken.
The diseases that have vaccines are the vile ones. The ones that can cause a lot of trouble. The ones that DO come with exactly the risks as described before.
Paralysis, for instance, when it comes of polio, or blindness, severe damage of organs such as liver, brains, bones and so on. The kind of damages a child will not overcome. In some cases – which we have seen the last couple of years due to incredibly stupid bastards who keep claiming vaccines are dangerous- even death.
Vaccines are being made for many diseases, mostly to protect vulnerable groups of people. To protect them from the nasty side effects that some diseases can bring, or just to prevent them from getting sick at all.

So how come parents don’t vaccine their children? Is it just doctors? People who have been ‘awoken’ by these doctors and simply believe everything is true? Does Jim Carrey have to many followers whilst he is, pardon my French, nothing but an actor who dropped out of school to pursue an acting career? The fact that his ex-girlfriend Jenny McCarthy does believe her son got autistic after vaccination does not change that. The doctor whom she believes was the one who got paid to give that false info the world.
Children who are autistic more often don’t show any signs until they are of age.

I have read about the mercury in these vaccines.
First of all: they stopped ages ago to put those in the vaccines. So that reason is no longer valid.
Second, if you’re not a Chemic, you shouldn’t read labels on medications without proper guidance of someone who IS, in fact, a Chemic. S/he will tell you that the chemicals used to produce these vaccines would be lethal if used without the other chemicals that are also part of the vaccines. Don’t forget that even though the government pays and facilitates these companies, also has grown into grownup human beings that have been injected with all of these chemicals. They do know, in fact, what they’re doing.

You see, not all chemicals are bad. Remember Fukushima? How everyone was claiming the radiation was everywhere and big panic came of it when the press told what kind of radiation was being spread? Scary pictures flying about of the amounts of radiation being spread.
Do you have any idea how much radiation was actually dangerous for you?
I’m not saying it wasn’t dangerous for the workers at that time, but it was hugely overreacted what it meant for the rest of the world at that moment.
A banana was, and still is, more dangerous to society than that factory having such a major disaster happening.

So, as I was saying: chemicals CAN have a very healthy function. Mind you, without chemicals you wouldn’t even exist. Nature depends on it. To survive, to provide its earthlings (yes, that’s you too) with the nutitions to survive the whole cherade of nonsense every now and then.

I remember once seeing a program where a mandarin (yes, the small brother of orange) was canned. In parts. Those parts were made by ‘cleaning’ the mandarins with drain clean and hydrocholoric acid.
Many people would say: ‘I’m NOT eating that!!’ but in fact, when used together, it’s completely harmless. You take them out of the can and put them on a pie. Bon appetit, as the French say.

My point exactly when it comes to the chemics used in vaccines. Protest all you want, but since Chemics have a degree and know what they’re doing, those fluid acids are used in such a way it makes a vaccine that, when used, DOES improve the health of your baby. It’s giving your child the biological harness s/he needs to fight germs and viruses that are spread around the world.
By now something to look even more into, as the world population is in deep need of safe places to stay for it’s no longer safe in those places you thought were ‘not here’. Are you crying for those poor Syrian children? Start by caring for your own children. It’s the first step. It’s small, but every big journey begins with that first step.

 
Leave a comment

Posted by on September 4, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Op de motorkap/ On the hood

Huib en Herbert, twee jonge heren waar ik op de middelbare school veel mee optrok, kwamen me nadien opzoeken.
Op school bond de pesthekel aan personen en de voorliefde voor andere personen ons.

Niet heel ongebruikelijk.

Nu waren ze met auto.
Ten tijden van school was hun busabonnement leuk omdat er foto’s in stonden waar ze charmanter op bleken dan in het dagelijks leven, nu konden we ineens hele ritjes maken met de auto. Tweedehands auto’s waar de deuren van ellende nog net niet uit lazerden.

In het donker over provinciale wegen zoeven, liefst met zo min mogelijk licht aan en Bon Jovi op de achtergrond. Herbert wilde graag zo hard mogelijk over de hobbels rijden, mijn kotsreflex ging daar net genoeg van in actie om het effect van ‘vlinders in de buik’ enigszins te creëren, waardoor er misplaatst een gevoel van verliefdheid ontstond.
Kortom perfect.
Desalniettemin kwamen ze ook op een avond met z’n tweeën in de regelrechte patserbak van Huib. Een goudkleurige aftandse mercedes, waar hij bijna niet in durfde te rijden omdat het zo ordinair was.

‘Mooi dat ik daar niet in ga’, schamperde ik dan ook stug. Ik had nog wel íets van zelfrespect.
‘Ga dan maar op de motorkap’, stelde Huib beledigd voor.
Was ik wel voor in, dus ging ik inderdaad op de motorkap zitten.
Huib reed heel rustig, Herbert brulde me vanuit het open raampje toe dat ik niet teveel op zijn kant moest gaan zitten, waar Huib weer tegenin riep:
‘Nee, blijven zitten, anders zie ik geen reet!’
‘Heb er meer dan één nodig dan?’ vroeg ik jolig.

Ongeveer aan het einde van de straat kwam er een bezorgde buurvrouw het huis uit rennen:
‘Zeg, schei daar eens mee uit! Zo meteen val je d’r vanaf!’ en me er zo heerlijk gênant op wees dat mijn ouders echt niet de enigen waren die me tegen konden houden bij het uitvoeren van onnozele toeren.

Dat waren nog eens tijden.

Huey and Louis, two youngsters I used to hang out with at school, came to visit me afterwards.
At school we were united by our dislikes to certain persons and likes of others.

Not very uncommon.

Now there were here with a car.
At school they’d had bus passes with their photographs on it. Excellent material, especially as they seemed so much nicer in those. Now all of the sudden, they had a car. Secondhand ones with the doors only hanging by a thread to be fair.
But!
A CAR!

In the dark, driving the bigger roads without any lights on, prefereably playing Bon Jovi and singing ‘Bed of Roses’ in the loudest voices possible. Louis liked to race over big bumps. My vomit-reflex was activated long enough to create that ‘butterflies-in-your-stomach’effect so I at least felt like something was going on there.
So perfect.
Not long after that, they came driving by with the brag-on-wheels of Huey. A golden mercedes that had recently been dug up from an alley behind ‘Safe UR Selves’ or something like that. It was a hideous car as it was so tacky.

‘I won’t sit in it!’ I dared.
‘Fine, sit on the hood then!’ Huey yelled back.
I was into that, so indeed I sat on the hood.
Huey drove very slowly and carefully, while Louis yelled from the window:
‘Oi, don’t sit too much on my sight, please!’
‘No, sit and keep still, I won’t see a bump if you move!’ Huey protested.
‘I’m sorry! This ain’t enough?!’ I yelled back cheekily.

It must have been at the end of the street when a neighbour came running outside and told me:
‘Oi, you silly girl! Get of the hood this instant and use that car the way it’s supposed to!’ and brought me back to reality. My parents’ house was far behind us, but this neighbourhood could watch me like a hawk.

Excellent times, those. 

 

 
Leave a comment

Posted by on September 3, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,