RSS

Creche geleid door ouders / Daycare led by parents

05 Sep

Ik ben onderdeel geweest van Stichting Utrechts Kinderplan. Een ideetje van ouders die werkten om op elkaars kinderen te passen. Want niet iedereen hoefde op dezelfde dagen te werken, dus op die dagen konden anderen mooi voor jouw kids zorgen.

Dat idee was toen een goed, leuk en betaalbaar alternatief. Inmiddels niet meer.

Als je op zo’n groep zit, worden al die kinderen en ouders je zo vertrouwd, dat je ze als familie gaat zien. Onze groep in elk geval wel. De ouders gingen bij elkaar te rade over van alles. Van opvoedkundige problemen tot ‘hoe doe jij je was?’, ‘waar koop jij schoenen voor Puk en Bo?’ en ‘hebben jullie al een keuze voor school gemaakt?’.
Daarnaast gingen we jaarlijks een weekend met elkaar kamperen. Dat ging nog lang door nadat iedereen de kresj al lang en breed verlaten had, want hoewel er hier en daar andere scholen gekozen werden, was het zelden ‘alleen’. Op die paar verhuizingen na. En zelfs daar bleef een deel van terug komen.

Een rijke, zalige, warme jeugdherinnering voor mij en vele anderen.

Hoezeer dat familie aspect gevoeld en beleefd werd, bleek later weer. We spreken over een etentje bij ons thuis, met een van de families waarmee we op de kresj hadden gezeten.
Wonen maar een paar straten verder, contact is snel en makkelijk gelegd. Ook bij hen vier kinderen, zaten we met vier ouders en vier kinderen (want niet iedereen aanwezig) aan tafel van worstjes, broodjes, sla, limonade en wijn te genieten. Het was een zomeravond, die weerspiegeld werd in de glazen en weerklonk in de verhalen.
Een van de kinderen van de aangeschoven familie strooide naast croutons eens wat roddels rond. In de puberleeftijd willen die nog weleens schunnig zijn. Hij vertelde, het was smerig en grappig tegelijk, we lachten. Het ging voornamelijk over mensen die we toch niet kenden (school- en klasgenoten) maar we kenden hemzelf wel, waren prettig verrast door zijn lolligheid.

Toen dat verhaal over zijn broer. Die nou net níet aan tafel zat.
Die op een feestje een meisje was tegengekomen die ‘potdomme met élke lekkere kerel stond te zoenen’, ginnegapte zijn broertje bij ons aan tafel, terwijl hij op een knoflookbroodje kauwde.
‘Die meid stond in het donker, maar hij had wel door dat het een lekker ding was, dus zei “zeg, wanneer ben ik aan de beurt?!” en die meid draait zich om, pakt ‘m zonder pardon op z’n bek’, vertelt broertje plagerig verder. (Nu ja, stoer verhaal over het zoenavontuur van een ander, waar gaat dit over?? Zult u denken)
Hij slikt de hap door, spoelt ‘t weg met limonade en heeft dondersgoed door dat zijn tafelgenoten aan z’n lippen hangen. Ook zijn moeder wordt per seconde nieuwsgieriger, met een glas wijn in de hand.
‘Wie was dat dan?’ maar broertje zegt nog niks, zijn glimlach wordt groter.

Op een goed moment komt er een andere jongen voorbij, die gekscherend vraagt of ze haar broer de groeten van ‘m wil doen, en noemt de naam voor de zekerheid.
‘Daar ben jij toch de zus van?’
‘Ja, dat klopt’, waarop de broer van de verteller ineens verschrikt achterover slaat.
‘Nee, nee, zeg alsjeblieft dat het niet waar is!!’, waarop hij d’r in het licht trekt en wordt geconfronteerd met het gezichtje wat hij al kent sinds ze bij zijn broertje -de verteller- op de kresj zat. Daar staat ze. Of hangt ze, in zijn armen. De puberversie.

Voor zijn gevoel had hij zojuist met z’n zusje gezoend. Een gedachte die bij ons allemaal speelde, toen de verteller klaar was. Aan tafel lag iedereen plat van het lachen. Dat dan weer wel.

Zo gaat dat als je ‘opgroeit’ op die kresj. Een grote, dolle bende. Net familie.

 

In the Netherlands, we don’t just have official children’s daycare. There’s also the kind that’s led by parents. They who want to work and ask other parents: can you babysit my children on Monday and Wednesday? I’ll babysit yours on Tuesdays and Thursdays if you have to work. For instance.

This idea was, at the time, an excellent alternative for the very expensive organised type of daycare.

Groups as these become like your own family. At least, this was the case in our group. The parents discussed a lot with each other, from pedagogical points of view to ‘how do you do your laundry?’, ‘how do you make your kids eat?’ and ‘what school are you applying yours to?’
Besides that, we went camping for a weekend annually. That even went on after the parents no longer had any children in the group, nor at the same school. Some moved away to different cities and even some of those returned for the camping weekends.

A wonderful, cozy and messy childhood memory it is for me. 

And yes, that family-vibe was felt by more people than just me. Just an example:
We’re talking about a dinner party at my parents house, with one of the families that had been part of that group.
They only live a couple of streets away, contact is easily made. They have an equal number of heads in the household, so there we were. Four parents, four children (because not everyone was present), enjoying sausages, bread, salades, drinking wine and lemonade. It was a summerevening that sounded in laughter, sparkled in the wine glasses.
One of the kids of the other family was telling some naughty stories. The kind you tell when you’re an exploring teenager. We were just amused as we didn’t know any of the people he was talking about, but we did know him and thought he had become a very pfunny person. I know I did.

Then the story about his brother. Who wasn’t present at the table. 
This not-present-brother had bumped into a hot girl who had been ‘kissing every pair of lips of nice looking fellas, dammit!’ so the brother interrupted one of those kisses by whining: ‘hello, when is it MY turn, please?!’ to which the girl turned herself around and indeed kissed him with a proper tongue and all that.
Then some other bloke passed by, asked her if she’d mind bringing her brother his greetings. Just to be sure, he mentioned the name.
‘That IS your brother, no?’ and the girl answered:
‘Yes, indeed’, to which the brother of the one telling this tale, turned white and in agony said:

‘No no no, please don’t let this be true!’ while pulling the girl he had just been kissing into the lights.
There she was.
The face he was only too familiair with as she had been the childhood friend of his younger brother. The one telling this story.
There she was, in his arms. The teenage version.

In his perception, including ours, the big brother had been accidentally kissing his sister. We did have a great laugh about it. 

That’s how it goes when you ‘grow up’ in one of those groups. You don’t just get friends. You get an extended family. How lovely indeed.

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 5, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: