RSS

De Gelukkige Huisvrouw

06 Nov

Wie mij kent, weet dat deze film en ik niet bepaald voorbestemd waren (ik ben beslist geen Carice van Houten-fan). Toch dacht ik: even proberen. Omdat ik het boek gelezen heb en daar erg om moest lachen.

Nog afgezien van dat de film zich niet aan het boek houdt -creatieve vrijheid, zullen we maar zeggen-, wordt óók niet de gedachtegang, van de moeder die in de war is, uitgebeeld.

In het boek hang je als het ware over de schouder van Lea, maak je deel uit van wat haar beweegt.
Weliswaar ben je het niet eens met haar manier van handelen, maar je krijgt mee waar het uit voortkomt.
In de film ben je enkel toeschouwer.
Je krijgt geen zicht op wat er zich in haar hoofd afspeelt, terwijl ik denk: als filmmaker zou je scènes in kunnen bouwen waaruit blijkt wat er in haar hoofd gebeurd.
Of een voiceover dit laten uitleggen. Carice komt wel met de getergde blikken, maar er komt geen uitleg. Wie het boek niet gelezen heeft, snapt niet wat er in het hoofd van Lea Meijer omgaat.
Je ziet één of twee keer iets vaags, waarin ze het heeft over ‘een opdracht’, maar hier wordt niet verder naar gevraagd door de betrokkenen.

Lea (Carice dus) is wel goed neergezet als zwangere. Zoals je dat van zowel haarzelf als Nederlandse producties mag verwachten, is ze, compleet nutteloos en niets aan het verhaal toevoegend, compleet naakt te bewonderen, met een pracht van een nepbuik.
Waldemar Torenstra zit goed in z’n rol als bezorgde vader Harry, maar ook aan hem is niet de ruimte gegeven om zich als echtgenoot te profileren. Sterker nog: omdat de makers van de film de vrijheid hebben genomen om in deze filmversie ineens Lea van een baan te voorzien (stewardess, nota bene, wat zeer onregelmatige werktijden inhoudt, feitelijk!) komt hij eigenlijk als volstrekt onsympathiek over.
Nadat hij zegt: ‘ik wil een kind’ en zij antwoordt: ‘waarom, je bent toch nooit thuis?’ komt het antwoord: ‘nee, maar jij wel’. Wat feitelijk niet klopt, want ze werkt in deze versie.
Vind ik persoonlijk toch wat slordig.
De chemie tussen de twee is ook niet enorm sterk aanwezig. Het spat niet van het scherm, om het zo maar te zeggen. Een acteerklus die even móest.

In het boek leef je bovendien veel meer mee met Lea, die weliswaar een cynische, maar ook lachwekkende visie op de wereld heeft. De Lea uit de film is eigenlijk alleen een bitch. Je voelt niet met haar mee. Wel met Harry, die zich ineens voor de zware taak ziet om zijn vrouw weg te sturen omdat ze een gevaar vormt voor hun baby.

Ik zou deze film sowieso niet aanraden aan iemand die het boek gelezen heeft, want je komt bedrogen uit. Als je het niet gelezen hebt, betwijfel ik of de kern van het verhaal – vrouw krijgt postnatale psychose-  wel doorkomt. Bij een psychose heb je last van waanbeelden, iets waar nauwelijks iets van te zien is (ja, een stukje op tv en iets met een begraven pater, maar daar wordt ook weer geen uitleg bij gegeven).

Beetje jammer, al met al.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 6, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: