RSS

Kattenavontuur/ Cat adventure

14 Nov

Katten zijn brutale beesten. En helden op sokken. Mijn vader joeg ooit nijdig onze kat de keuken uit die zich op wat gehaktballen had gestort. Van schrik vloog het beest de hele tuin door en liet zich niet meer zien. Zelf’s ‘s nachts kwam ze niet binnen. Wel hoorde mijn vader haar piepen en had al het vermoeden dat ze zich ergens had verscholen waar ze niet meer uit kon komen. Het werd donker. Verder zoeken dan de tuin ging niet.
De volgende ochtend stond mijn vader, zoals gebruikelijk op zondagochtend, eieren te bakken. Toen zag hij haar zitten vanuit het raam van de keukendeur.
Toen ik binnenkwam, vroeg hij aan me:
‘Wil jij straks Gijsje even gaan halen? Ze zit bij de overburen zag ik net’. Dus daar ging ik, na het ontbijt.
Ik ging uit van de beschrijving van mijn vader (‘daar, bij dat huis, op het balkon op de tweede verdieping’). Ik ging in een stevige, maar niet hele dikke jas (het was ruimschoots lente te noemen) via de straatkant naar de overburen.
De overburen waren geen bekenden, dus ik mocht niet gewoon over de schutting klimmen.
Dus kwam ik daar, belde aan en vertelde dat onze kat bij hen zat. De mensen waren op de hoogte. Blijkbaar had Gijsje de hele nacht klagelijk gemiauwd. Ik verontschuldigde me voor deze actie, het leek me niet prettig om daarmee in slaap te moeten vallen.

Probleempje.

Gijsje zat niet op het balkon. Ik zag haar niet. Aan de overkant zag ik mijn vader in de keuken, en gebaarde en riep dat ik Gijsje niet zag. Waarop mijn vader naar buiten liep en wees.
Onwaarschijnlijk genoeg had Gijsje zich op de richel van het balkon, dus aan de buitenzijde, weten te bewegen. Hoe ze daar in godesnaam op was gekomen?
Dit vereiste een andere aanpak.
Het stel waar ik in huis stond was gelukkig in bezit van een ladder. Die werd uit de schuur gehaald, op het dak van het schuurtje van de buren van deze overburen gezet, en daarna was het:
‘Ga jij maar, ik hou de ladder wel vast. Die kat kent jou beter dan mij’.
Dus daar ging ik. Om bij de richel onze kat (formaat flinke duif) met de grootste ogen die ik ooit aanschouwd heb (formaat tennisbal) aan te treffen. Hier was de jas voor. Ik ritste ‘m open, griste het benauwde beest van de richel, en stopte haar direct dicht bij me. Ik sloot de jas enigzins en kwam de trap weer af.
Mijn vader was nog immer niet van plan om me over de schutting te laten klimmen. Ik bedankte dus het echtpaar en verliet de woning via de voordeur.
Tijdens de korte wandeling naar huis, kreeg Gijsje het bijna voor elkaar om door een krappe mouw heen naar buiten te kruipen.
Toen ik thuiskwam, kon mijn vader een stuitbevalling uitvoeren via mijn mouw. Een piepklein katje met grote ogen. Nooit meer kwam ze aan het gehakt en nooit meer brulde mijn vader zo hard naar haar.

Cats are naughty things, hero’s on socks, as we say in the Netherlands. My father once scared our cat out of the kitchen,being angry at it for eating some meatballs. The cat got so scared it ran through the garden and didn’t show itself again.
My father did hear it meowing so he was a bit worried the cat ran into something it couldn’t get out of. Unfortunately it got dark. It had no use to go look for the cat because it wasn’t in our garden for sure.
The next morning, my father was frying some eggs as usual on a Sunday for breakfast and he saw the cat. Through the window of the kitchendoor.
When I came down, he asked me:
‘Can you go and collect Fluffy? She is at the neighbours who live across us’. It wasn’t a very usual request to start with, 
I went blind on my father’s description (‘there, over by that house, on the second floor on the balcony’).
So I went in a firm, but not too hot coat (it was summertime) over to the neighbours. We didn’t know one another, so I walked from door to door as my father wouldn’t allow me to climb the hedge. I there simply rang the doorbell, explained my presence. The people were aware of Fluffy’s presence, for it had been meowing all night long. I apologized for this, for I couldn’t imagine that would’ve been a very pleasant way of sleeping at all.
Slight problem. Fluffy wasn’t on the balcony. At least, I couldn’t spot her. On the other side of the garden, I spotted my father in the kitchen, so I waved at him, yelled I couldn’t find her. He walked towards me, still in our backyard, and pointed out where she was. It was on the ledge of that balcony, with a wall in between there. How she managed to get there we’ll never know. However, I had to come up with something different.
Fortunately, the couple whose house I had brutally invaded, owned a ladder. It was taken out of the shed, put on top of the nextdoor neighbours’ barn (an office with no-one there during the weekend) and I was told:
‘You climb the ladder, I will hold it. That cat knows you way better than me’.
So there I went. To find the cat on the ledge (size of a huge dove) with the biggest eyes I’ve ever seen on a cat (size tennisballs). This was the reason I put on my coat in the first place: I opened my zipper, snatched a deeply scared Fluffy off the ledge, put her close to me. I closed the zipper a bit, came down the ladder.
My father still wouldn’t let me climb the fence. So I thanked the couple and left the house through the front door.

Even though it was only a small walk, Fluffy almost managed to get through the sleeve of my coat.
Almost. 

When I came home, my father could practically deliver her in a breech way from my sleeve. A very small cat with big, scared eyes. She never touched meatballs again and my father never yelled that loud anymore.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 14, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: