RSS

Sterke genen/ Strong genes

13 Dec

Jaren geleden, bij het overlijden van mijn oma van vaderskant, gebeurde het al eens. Dat mijn oom (van moederskant) me aanstootte en fluisterde:
‘Zeg, help me eens even om hier wijs uit te worden; waarom lijken er hier veel meer mensen op jouw vader dan waar ik mee bekend ben?!’
Ik legde daarop vlug uit dat wijlen mijn opa twee keer getrouwd was geweest. Op één kind na hebben al zijn nakomelingen (acht totaal) hun uiterste best gedaan zoveel mogelijk op hun vader te lijken. En dus op elkaar.
Dat leidt tot verwarring als je je niet bewust bent dat er twee verschillende gezinnen waren.

Nu bijna een herhaling. Dit keer zonder de betreffende oom die om uitleg vroeg.
De halfbroer van mijn vader overleed. Dienst en plechtigheid in een kleine kapel. Tussen de modderige voetbalveldjes. Parkeerplaats vinden voor de deur of iets droger bleek onmogelijk. Een veld vol plassen.
Bekende gezichten zien, zonder ooit echt kennis te hebben gemaakt. Wel ongeveer van elkaars bestaan weten. Opmerken dat de dochter van de overledene toch wel héél veel lijkt op je eigen tante. Eén gezicht. Het is bijna eng.

Een klein zaaltje. Een kist met een foto, omringt door vazen met veldbloemen. De kinderen links, de kleinkinderen rechts. Daaromheen de overige genodigden. Waaronder wij, die andere kant van de familie. Die uit respect en nieuwsgierigheid waren gekomen. Nieuwsgierig naar familiebanden waar we nooit zo bij zijn geweest. Vanwege de echtscheiding die er destijds heeft plaats gevonden.
Mijn opa scheidde van zijn eerste vrouw, waar de overledene een kind van was, en ging verder met mijn oma.

Beide kinderen van de overledene spraken. Dochter tamelijk kort en wat afstandelijk. Duidelijk is dat ze haar vader accepteerde zoals die was en van hem hield op haar eigen manier.
‘Ik zou geen andere vader gehad willen hebben!’ besloot ze krachtig.
Zoon had meer te vertellen over zijn vader, die kennelijk nogal een knutselaar was (‘geen pvc-buizen voor de elektriciteit, maar tuinslang, want dat was goedkoper’, ‘van een fotostatief maakte hij een schildersezel’, ‘autobanden bewaarde hij, want daar kon je schoenzolen zo mooi mee repareren’). Ondertussen ook dat vader niet altijd de meest voor de hand liggende oplossingen voor problemen had (‘van de eettafel kon weken niet gegeten worden, omdat pap daar de motor van zijn auto op had gelegd. Die was hij aan het repareren’, en ‘de caravan paste niet goed in de garage, dus groef hij met een spade een deel van de vloer eruit, zodat het wél paste’…).

De echte dikke tranen kwamen bij de kleinkinderen, die het simpelweg niet droog hielden tijdens hun voordracht.

Het is merkwaardig zoveel herkenbare zaken tegen te komen op de begrafenis van iemand met wie je nauwelijks kennis hebt gemaakt. Een liefde voor uien, bijvoorbeeld. Het altijd bij je dragen van een zakmes. Het eten van hele knoflooktenen en zeggen dat dat ‘heel gezond is’ (dat is kennelijk een familie credo!?). Het eindeloze knutselen als zaken niet werken op de manier die je voor ogen had. Het doornemen van complete handleidingen vóór je ergens mee aan de slag gaat. De liefde voor fietsen. De liefde voor de natuur. En zo nog meer zaken.
We hebben allemaal dezelfde achternaam. Het bond nu meer dan ooit.

De verhalen over de scheiding zijn verschillend. Zo heb ik zelf vernomen dat de eerste vrouw van haar man af wilde en hem dus maar koppelde aan degene die mijn oma zou worden. De tweede vrouw. Of dit waar is, geen idee. Wat wel duidelijk is, is dat de eerste vrouw na de scheiding boos was. Ze hertrouwde, maar koesterde wrok. Het was kiezen óf voor haar, óf voor haar ex.
Zelf heb ik nooit geweten dat ik kennelijk bij ‘het andere kamp’ behoorde, omdat ik onderdeel uitmaak van de familie waar deze eerste vrouw zo de pest aan leek te hebben. Niet dat ik er last van heb gehad. Haar eigen kinderen des te meer. De oudste was bovendien met het broertje van de nieuwe vrouw getrouwd. Dat hielp niet.
De overledene was nog wat te jong om te beseffen dat wat zijn moeder over zijn vader vertelde, vaak niet waar was. Als tiener is dat ook lastig, me dunkt.

Ik sprak met de dochter van de overledene, die me duidelijk maakte dat ze altijd al wel meer contact met de rest van de familie had gewild. Ze bedankte ons hartelijk voor onze komst, enkele keren zelfs.

Wij stapten het vieze veld weer in, met modderige schoenen.

Years ago, at the funeral of my grandmother from father’s side, it happened. My uncle (of mother’s side) poked me, and whispered in a desperate tone:
Can you help me? Why do I see more people resembling your father than I’m aware of that even exist?’ so I was quick to explain that my grandfather had been married twice. Except for one child, all of his children (eight in total) had done their utmost best to resemble my grandfather as much as possible. And so each other. With success, it now appeared.
It does lead to confusion if you’re not aware you don’t know all of them.

Now it seemed like a repeat of that situation. Without the uncle asking for explanation.
The halfbrother of my father had died. Sermon and funeral in a small chapel. In between muddy fields where soccer was being played. No parkingspot in front of the dry chapel, instead we had to go for one of these muddy places.
Noticing familiar faces. Not really knowing them, despite the fact that you’re aware of each other’s existence. Then you notice the daughter of the diseased one, who resembles one of your aunts (not present now) in such a way it’s almost scary. 

A small chapel. The coffin, surrounded by vases with flowers. The children on the left, the grandchildren on the right. Others circled around them, chairwise. Amongst them, us. The other family. For support and out of curiosity. Curious about the familyties of which we were never really a part. Because of the divorce that took place.
My grandfather divorced his first wife, which the diseased was a child of, and married my grandmother.

Both children of the diseased spoke. The daughter quite short and a bit pragmatic. She clearly simply accepted her father the way her was and loved him for his part in her life.
‘I would not have wanted a different father!’ she concluded quite powerfully.
Son had more to tell about this father, who was, apparently, quite a dabbler (‘no pvc-pipes, but a garden hose, as that was cheaper’, ‘out of a photo tripod he made an easel’, ‘he kept every car and cycle tire, because they were great for fixing broken soles of shoes”). Meanwhile this also meant that not every solution for a problem was that practical (‘we couldn’t eat at the dining table for weeks, as dad was occupied fixing the motor of a car and that was the operating table being used’, ‘the van didn’t fit in the garage, so dad took a spade and dug out the floor to make the van fit the garage’).

The big tears were wept when the grandchildren spoke, who simply couldn’t keep dry during their speech.

It was very remarkable to hear so many familiar things about someone you have barely known. The love of onions, for instance, the fact that he could eat a bulb of garlic, stating it was ‘so very healthy’ (this seems to be the credo of our family?!). Always carry a pocket knife. The endless handicrafts if things don’t work the way you want them to work. The thorough read of a manual before starting to work with a new piece of equipment. The love for nature. The love for cycling. And so on. And so on.
We all carry the same last name. Today, this bonded more than ever.

The stories about the divorce are different. I have heard that the first wife didn’t want more children after two and that my grandfather did want more. Then my grandmother appeared and the first wife kept pushing the two together until they fell in love and a divorce was inevitable. But the first wife remained angry. She did remarry, but this never changed. It was a choice: either you were with her OR you picked for her ex. 

I had no idea that I was, apparently, part of the ‘other camp’. I have had no burden because of this. I simply wasn’t aware I was part of a family that this woman appeared to hate so much. Her own children had problems with this. The eldest especially, as she was married to the brother of the new wife. The one who died now was merely a teen when the divorce happened. He first believed all of the (often nasty) things his mother told him, only later on he realised it wasn’t true. This is difficult for a teenager, I can imagine.

I did speak to the daughter, who told me immediately she would have wished to have more contact with us. She was apparently quite happy we were there to attend her father’s sermon, for she thanked us several times for coming.

After that, we stepped back into the dirty field, into our cars.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on December 13, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: