RSS

Verstandskies trekken /Extraction whisdomtooth

16 Feb

Ik werd gek van de pijn in m’n bek.
Er was een kies die maar niet door kwam. Bij het kauwen bleef ik op m’n wang bijten. Elke keer opnieuw open. Auw.
Dus een afspraak gemaakt bij de tandarts.
Die dag werkte ik. Dat dan wel weer, maar ik verwachtte dat de tandarts zou zeggen dat ik een gaatje had, of welke spoeling ik nog eens moest gebruiken om van het euvel verholpen te worden.
Had ik al vaker gehad.
Ik fietste er heen, stapte binnen, kon gelijk doorkomen en nam dus plaats.
Met deze tandarts was ik al m’n hele leven bekend. De broer van m’n oude kleuterjuf bovendien. Relaxte en professionele man.
‘Neem plaats’, sprak hij uitnodigend in z’n groene, kortgemouwde uniform, ‘wat is het probleem?’
‘Ik blijf op m’n wangen bijten bij het eten en m’n verstandskies wil maar niet verder doorkomen. Ik word er een beetje gek van’, somde ik op.
‘Ik zal eens kijken’. Hij nam naast m’n hoofd plaats, terwijl ik braaf m’n mond opendeed. Dat gevoel dat je een auto bent die gecheckt wordt, met dat rammelende gereedschap in je mond. Of ben ik dat alleen?
‘Oh, maar die verstandskies is al door hoor’, sprak hij toen tot mijn verbazing.
‘Uh-ehhe?’ (want wat zeg je in vredesnaam tegen de tandarts die z’n gereedschap in je mond heeft geparkeerd? -no pun intended)
‘Ik zal ‘m er wel even uittrekken, want hij zit scheef’, sprak hij toen. Hij pakte een tang.
‘Kan ik wat verdoving krijgen?’ vroeg ik, held op sokken.
‘Oh ja, kan wel hoor’, zei hij, alsof ik had gevraagd of ik de boter mocht.
Hij spoot wat verdoving in m’n mond (alsof er een citroen in m’n mond werd uitgeknepen, getver!) en even later was m’n kaak gevoelloos. Een halve minuut later was m’n kies eruit. Ik voelde, ondanks de verdoving, meteen het verschil.
‘Oh, héérlijk, dank je hel!’ sprak ik blij (maar met niet goed sluitende mond, dus de ‘w’ wilde niet).
Hij duwde een tampon in het gapende gat, liet me de tang met de kies zien.
‘Hier, wil je je kies bewaren?’ ik knikte. Hij stopte ‘m in een klein papieren zakje.
‘Super!’ ik stond op, hij gaf me nog wat instructies voor nazorg (‘tot morgenavond even vloeibaar eten, dan rustig weer wat vaster beginnen met eten’) en schoonmaken, daarna verliet ik het pand.
Eenmaal op kantoor begon ik de hinderlijkheid van de verdoving pas te merken. Niet wetend dat de tandarts de verdoving scheef had gespoten, werkte m’n lippen ineens niet meer samen. Ik was de enige die de telefoon aan kon nemen.
Toen op een goed moment een collega binnenkwam, piepte die m’n baas op.
‘Je hebt een mompelende secretaresse hier’, sprak hij olijk, waarop m’n baas naar beneden kwam.
‘Wat is er?’ vroeg die, ‘heeft de tandarts wat gedaan?’
‘Ye’, wilde ik stoer klinken, maar de ‘p’ kwam niet mee, ‘hij hee’t he kies getrokkeh’, wurmde ik er, na enige moeite, uit’.
‘Och ja, ik hoor het. Nou ja, concentreer jij je dan maar op het typen, misschien kan Hans je even wat helpen?’
En zo verliep de middag op kantoor voorspoedig.
Die avond wierp mijn moeder m’n gehele maaltijd door de magimix, zodat ik toch met de pot mee kon eten. Dat zoog ik als pap naar binnen. Ik probeerde uit automatisme toch te kauwen, dacht nog: ‘ik wist niet dat er kip door het eten zat?’ om me daarna te realiseren dat het m’n wang was waar ik zo hard op beet….

I was getting mad with the pain in my mouth.
There was a whisdom tooth not coming through. I kept biting my cheek. Every time a new wound. Ouch.
So I rang the dentist.
I had to work that day, but since I expected him to just check my mouth and tell me how to take care of it with some kind of rinsing material.
Had happened before.
So I went by bike and was immediately invited to sit down in the dentist chair. I had been familiair with this man since childhood. His sister used to be my teacher in Preschool. Relaxed and professional man, this.
‘Sit down’, he offered, dressed in his short sleeved green uniform. I sat down as told.
‘Tell me, what’s the problem?’ the dentist asked me.
‘Well, for starters I keep biting my cheeks during supper and I have a whisdom tooth that refuses to come out completely. It’s driving me insane’, I summed up.
‘Alight, I’ll have a look’. He sat down next to my head and performed his magic. Am I the only one who feels like a car being checked on on such occasions? It doesn’t really feel like it’s yours, as you’re not the expert at such a moment, no?
‘Your whisdom tooth HAS come through completely!’ the dentist then told me, to my surprise.
‘Uh-ehe?’ I sort of answered (what else are you gonna say to a dentist who still has his tools in your mouth?-no pun intended)
‘I will extract it though, as its quite wrongly placed’, he then said, chosing a proper tool to do that with.
‘I’m sorry, can I have some kind of anesthaetic?’ the wuss in me asked.
‘Oh yes, you can’, he said on a tone as if I just asked him to pass the butter, please?
He gave me a shot, some of it leaked on my tongue (like a lemon squirting in your mouth, yuk!) and we babbled a little. My jaw went numb. The dentist took my molar out in about 30 seconds. I immediately noticed the difference.
‘Ah wow, hank ye!’ I more or less said, with my numb bits.
‘Here, you want a keepsake?’ he offered, while pushing a cotton ball into the hole that had appeared in my jaw.
‘Oh, yes please’, I said, getting up.
He gave me some instructions (‘eat fluids only until tomorrow night, then proceed to soft foods carefully’) then I left the building.
Back at the office I suddenly noticed that the anesthaetic wasn’t really that comfortable. Least of all at work. I had no idea the dentist had done the anestaetic a bit wrong either, so half my face around my mouth wasn’t working. Ever tried to answer the phone with lips that won’t close? Ps I was the only one who could do that…
Then a colleague appeared, who beeped my boss.
‘Your secretary is mumbling’, he spoke. So he came downstairs.
‘The dentist perform a trick?’ he asked grinningly.
‘Yea’, I said, in a more slang way than I had aimed for, ‘he excracke’t hy took!’ I tried.
‘Ah, so I hear. Well, maybe Hans here can help you a bit, you stick to typing for the day then’, and so that was settled.

At supper that night, my mother simply threw my food in the blender, so I could suck it in. In some kind of automatism, I was chewing it a bit, thinking: ‘I don’t think there was chicken in my portion?’ then realising I was biting my own cheek. Again. Like a bastard.
And this, ladies and gentlemen, is how I know humans taste like chicken….

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 16, 2016 in Daily life, Humour, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: