Monthly Archives: March 2016

The Extra Man

This film with Kevin Kline and Paul Dano is a delight for slightly insane minds. I say slightly, because Louis Ives (played wonderfully by Paul Dano) does bring a certain ‘normality’ to the canvas for utter ridiculousness that’s brought to you by Kevin Kline.

Henry Harrison (Kevin Kline) has factually nothing more than a spare bed and, OK, a couple of doors, to spare. Despite this, he rents this out to people he can allow to be that close to him. Henry appears to be a gentleman of sorts, but in the end is nothing more than a complete weirdo. A funny one though. Who goes on a date painting his feet in the color black because you can’t find your socks? Or pees in the street in an overcoat that is so wide that it won’t draw attention? Or has that many hypocritical opinions about sex? Who puts letters in the fridge?
Henry has and he is wonderfully inconstistent with them.

Meanwhile, Louis has his own problems with finding his way in life. Being a kindhearted soul, it’s not that hard for him to get in contact with people, but he does have a problem to define himself. Which brings him on the path of Henry, really.
Whilst living with Henry, Louis does try to get in touch with the parts of him he never had before. Just too bad he is a bit clumsy and, more so, naive. It’s his naivity that usually brings him and Henry closer together and in touch with the rules of the world outside.

It is quite a pleasure to watch, but probably not everyone’s cup of tea.

Leave a comment

Posted by on March 22, 2016 in Films, Humour, Opinion, Uncategorized


Tags: , , , , ,

The Magdalene Sisters (review)

This film with, amongst others, Dorothy Duffy, Nora-Jane Noone and Anne-Marie Duff, tells the dreadful story about the Irish, catholic way of handling young girls/young women who have been going through puberty and all its consequences.
You’d think it’s dramatised. Or at least you hope it is.

Unfortunately this is not the case.

When the film came out, previous inhibitants of these laundrettes ran by nuns protested: said it didn’t show honest enough what went on inside those walls.
That it was way more awful.
You see three girls being brought there and the reason why.
One girl has given birth to a baby whilst unmarried. Her baby is taken away from her, seconds after she has been forced to draw papers to give him up for adoption. Another girl has been raped by her own cousin during a weddingparty and another one, an orphan, likes the wandering eyes of boys too much (apparently).
This is silly enough in itself, but the daily amount of abuse the girls receive is incredible. And all in the name of God. I was raised an atheist, which doesn’t help, but you can’t help thinking: a victim of a rape shouldn’t be treated this way. Also, no girl deserves to be called a ‘whore’ when any of this occurs.
It’s a powerful portrait. It also shows how vile religious life is towards any young girl or woman, because, let’s face it, there’s religions nowadays who forbid women to so much as show themselves, in case a man feels his urges coming up. You see, when you’re part of a religion, it’s always the woman’s fault. NOT EVER the man. Not ever. And if you can find an example where this is different, then please let me know. I’m honestly curious.
Back to the film:
Seeing how the nuns (the main one played by Geraldine McEwan, which she does so well indeed, as you honestly hate her at some point) consider themselves so much better than any of these girls. More priviliged. Factually, they were guards in a prison. While at the same time, they kept innocents.
How they ate in the same room as the girls, but behind a fancy bar and eating far more nutricious and tasteful food. Bread, butter, milk, jam,tea, etc. Where the girls had some sort of porridge while the Bible was read out loud. Of course.
The girls have to wash clothes and beddings and so on, are not allowed to speak to one another. When there’s already someone in there with a same name, the nuns would take your name too.
The girl who has given birth has not healed yet, but doesn’t receive any help when it comes to her milk being stuck in her breasts.
After the girls have taken a shower, they are obliged to parade in front of the nuns, who make fun of them. In the nude. For a young person in the bloom of life, that’s just cruel.
Any girl who objects, will be punished by slaps on the legs, arms or whatever with wood or leather. Speaking of anything else than a Bible is pretty much forbidden.
I do wonder what the exact goal of these Mary Magdalene Laundrettes was. Was it to simply punish the girls? The nuns that were ruling, if they had to apply for a job there, what was the exact job description? Was it to be ‘as cruel as humanly possible’?  There was no happy ending for these girls except for running away and flea the country, that’s for sure.
In the film you see a girl who ran away being returned by her father, who slaps her with a belt, tells her she no longer has a family, that they do not wish to have anything to do with her, tells her she’s a whore, that they are ALL whores and so on. The head nun is present when this happens. You can clearly see the nun doesn’t want to interfere because she wants all the girls in that dormitory to know just how unwanted they all are. If the father would have struck his daughter with an axe, I’m sure the nun wouldn’t have done anything either, for it was supposed to be an example to the other girls.

Anyone who considers rape to be not so much of an issue, should see this film. Because these are girls who told about their rape. They expected help. And I know you’ll say ‘but this is a different time, it’s different now!’ and I’m telling you that your consideration of ‘you should have cooperated then’, or ‘it was your own fault’, is the exact same message that is carried out by these bloody nuns. Nothing will change for any girl, if rape isn’t considered a serious crime and the perpetrator is ‘just a naughty boy’ of sorts. It’s not. It’s not a small issue. Having sex is a major change in a girls’ life, which should never be taken lightly.

I was surprised when, in the end, it turned out that one of the girls kept a very steep faith. If anything, this film prevented me from having any faith in faith at all.
These nuns should have been prosecuted. I hope some of them did. I’m afraid of the answer. In my opinion, they were nothing short of a guard in Auschwitz. If I would know where their graves are, I would tapdance on top of them. They were the worst nightmare for any young woman growing up. The worst thing is: with all of the talks about the church sexually abusing the youngest of persons in their care, I don’t recall EVER hearing or reading about these Mary Magdalene Laundrettes. That’s the biggest shame of all.

This film is powerful to watch and I’d recommend to see it. Just keep the tissues ready as the feeling of injustice will crawl into your mind and body.

Leave a comment

Posted by on March 15, 2016 in Films, Opinion


Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Het eerste boek van Pepijn Lanen.

Fraai vormgegeven, zowel door Piet Parra als door de uitgeverij. Heerlijk formaat boek, wat fijn mee te nemen is in een forse jaszak, of anders wel een plaatsje vindt in een rugzak. Tenzij u zo’n saaie ‘ebook’ reader bent, natuurlijk. Ik prefereer zelf het soort boeken waar je het gevecht tegen een houtworm eventueel van zou kunnen verliezen.

Eigenlijk heeft het nog het meeste weg van een sprookjesboek. Voor volwassenen dan. Tot op zekere hoogte zou ik het heel geschikt vinden voor kinderen. Dat is vermoedelijk vanwege de onschuldige persoonsvormen die Lanen heeft gebruikt om zijn verhalen te vormen. Vrijwel geen enkel personage in het boek beschikt over menselijke eigenschappen. Een hert, een woeste bever, een schuimprinses (gevormd uit een biertje), een ei, een stuk brie, noem maar op. Het is zo idioot dat je meteen beeld hebt. Daarin schuilt dan ook meteen de briljante insteek: hij heeft geen gedoe met het blazen van leven in een moeilijk personage, hij heeft à la The Young Ones de koel/voorraadkast open getrokken, en daar speelt het feest zich af. Tenminste, voor de meeste personages, want er komen wel degelijk mensachtige wezens in voor.
Er komt daarentegen wel enig gevloek bij kijken (ontevreden bevers bijvoorbeeld) en daarom toch eerder geschikt voor het wat oudere publiek.

Een genot om te lezen, een echte aanrader!



Leave a comment

Posted by on March 13, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized


Tags: , , , , , , , , , ,

Het Nijntje Museum

Het Nijntje Attractiepark is eigenlijk een betere benaming, zeker sinds de verbouwing. Eerder was het een tentoonstelling, en moet ik zeggen dat het me beter beviel.
Toen was het in feite een lange gang, gelijkvloers. Er was een ruimte waar ruimschoots vormpjes door kubussen konden worden geduwd, waar daar ook op geklommen kon worden, er waren afbeeldingen van Nijntje, Betje Big en Boris Beer die met losse stukjes vilt een soort van ‘aangekleed’ konden worden, en er was een bus en een auto waar meerdere kids tegelijk in heen en en weer konden rijden à la The Flintstones. Er konden aardig wat kinderen tegelijk in en met elkaar spelen. Er was een grote taart waar doorheen gekropen kon worden, met een tv in de wand ervan, er was een ‘bos’, waar bomen en paddestoelen stonden en waar kinderen verstoppertje met elkaar konden spelen en daarnaast nog een knutselruimte.

Nu is dat toch wel een tikje anders.

Nog steeds gesitueerd recht tegenover het Centraal Museum, stonden we (met vriendin en kids) eerst ruim een half uur te vernikkelen in de kou, omdat het binnen zo vol was.
Een smalle stoep naast een drukke straat, met groot verkeer (bussen, vrachtwagens, bestelbusjes). Als je dan op een tochtige hoek met een forse hoeveelheid peutertjes staat te wachten of je eens naar binnen mag, gaat de aantrekkelijkheidsfactor behoorlijk omlaag. De stoep van het grote museum is aanzienlijk groter.

Eenmaal binnen is de garderobe gelukkig wel geregeld: een grote ruimte voor alle buggy’s, jassen, paraplu’s en ook kluisjes om zaken in op te bergen.
Dan de ruimtes zelf. Sommige elementen herken je nog van voor de verbouwing, nu anders geplaatst. Op de blokken mag nu niet meer geklommen worden. De kinderen worden vooral gestimuleerd om zo hard mogelijk alle kanten uit te schieten, merkten we. Het is eigenlijk net of je een gethematiseerde speeltuin betreedt. Er zitten wel kleine opdrachtjes verwerkt, maar stiekem is het toch meer een pretpark.

Er bevindt zich boven ook een soort verkeerstuin, die niet tegen grote drukte kan. Meer dan 3 driewielers en 2 auto’s hebben we niet gezien. Dat is heel lang wachten. En van dat lange wachten worden niet alleen kinderen heel vervelend, maar ook hun ouders/begeleiders. Ongemanierd zelfs. De regel ‘kom, dat andere kindje wil er ook mee spelen’, of ‘let je even op? Er zijn nog meer kinderen’, gaat dan niet meer op. Kinderen worden zelfs bruut aan de kant geschoven, omdat er zo nodig met een ipad/iphone/drie meter lange voorschuifl…een foto van het kind gemaakt moet worden….wtf?! Dat je je eigen kind het belangrijkst vindt, dat snap ik. Toch mag ik hopen dat je je kind wel een beter voorbeeld geeft, dan maar aan je oerdrang van elleboog stoten en aan de kant duwen, toegeeft.
Niet dus.

De kinderen vermaken zich zeker wel -wat toch het belangrijkste is- maar zijn na zoveel drukte echt he-le-maal hyper en tegelijkertijd óp. Een restauratie waar even wat gegeten kan worden is er niet. Wel een zaal waar zelf meegebrachte broodjes gegeten kunnen worden.

Een middagdutje is dan weer geen probleem, dat wel.

Leave a comment

Posted by on March 12, 2016 in Daily life, Opinion


Tags: , , , , , ,


De roman, door Pepijn Lanen. Na Sjeumig, wat ik briljant geschreven vond -ik ben misschien een ietwat bevooroordeeld- wilde ik deze natuurlijk ook lezen.

Aanvankelijk vond ik de titel wat fantasieloos, toen ik het las begreep ik het. Toch had ik een andere titel gekozen. De naamloze, bijvoorbeeld. Ik vind het, vanuit PR-visie, geen pakkende titel.

Hoe dan ook, onze naamloze gaat een maand alcoholloos door en neemt ons op z’n schouder mee door de avonturen die hierbij gepaard gaan. Prachtig spitsvondige zinnen, af en toe Terug Naar Oegstgeest-achtige uitstapjes, maar dan toch weer afgebroken. En bovendien richting Utrecht, waar de schrijver zelf vandaan komt.
Zelf ben ik iemand die eigenlijk nooit gedronken heeft en alle verdovende middelen -op chocola na- links heb laten liggen, en vanuit die nuchtere optiek kan ik me niet voorstellen hoe je je ouderlijk huis zelfs niet zou herkennen als je erlangs loopt. Misschien heb ik het mis, want zoals ik al zei: geen ervaring mee.

Ergens is het verhaal ook beangstigend, omdat je je realiseert: het zal ongetwijfeld dagelijks mensen overkomen; dat ze niet meer weten wie ze zijn. Door drankgebruik, Alzheimer, geweld van buitenaf, noem maar op. En wie informeert je dan wie je bent? Als je, zoals de hoofdpersoon, zelfs je bankpas niet meer kan lezen? Zij die over die informatie gaan, delen het niet zomaar met je. In die zin intrigerend.

Het boek leest lekker weg, prima voor wat verloren uurtjes in de trein, of zondag met thee/koffie/warme choco op de bank.

Leave a comment

Posted by on March 1, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized


Tags: , , , , , , ,

%d bloggers like this: