RSS

Monthly Archives: March 2016

Praten & kinderen/Conversation& kids

Praten met een kind erbij:

Man tegen vrouw: ‘Heb jij gelezen dat…’
Kind tegen man: ‘Breipi heef een grijze auto!’
Man tegen vrouw: ‘..er wel 50 verschillende…’
Kind tegen man: ‘Breipi heef een grijze auto!’
Man tegen vrouw: ‘..manieren..’
Kind tegen man: ‘Breipi heef een grijze auto!’
Vrouw tegen kind: ‘lieverd, hou eens op! Wat zei je?’
Man tegen vrouw: ‘nou, dat er…’
Kind tegen man: ‘Breipi heef een grijze auto!’
Vrouw tegen kind: ‘he, tetter er eens niet zo doorheen, ja, Breipi heeft een grijze auto’,
Man: ‘nou, ik lees hier…’
kind: ‘Breipi heeft wielen!’
Vrouw: *zucht*
Man tegen kind: ‘is het zo?’
kind, doodserieus: ‘ja!’
Man tegen vrouw: ‘Ik lees hier dat er wel 50 manieren zijn…’
kind: ‘en de wielen draaien!’
Vrouw: ‘Christeneziele, nu weet ik het nóg niet, en nu heb ik wel dat liedje van ‘De Wielen van de Bus in m’n hoofd, fijn!’
Kind: *begint Wielen van de Bus te zingen*
Vrouw: *doet poging tot ander nieuwsartikel voor te lezen, vermoedend dat dat het artikel is waar man op probeerde te duiden*
kind: *is inmiddels naar vrouw toegesprongen en zingt nu IN haar gezicht*
Vrouw: *zingt mee* daarna is kind eindelijk stil.
Vrouw tegen man: ‘Wat wilde je…’
Man: ‘Heb je dat…’
Kind: ‘opaoma hebben zarte auto!’
Vrouw: *knijpt ogen toe om man beter te verstaan* (wie heeft toch bedacht dat dat helpt?!)
Man: ‘laat maar, komt straks wel….’
Vrouw tegen kind: ‘het is je gelukt, schat, praten is onmogelijk bij jou’ *enigszins uit humeur*
Kind: ‘pappa heeft een piemel!’
Man: ‘Fijn dat we dat ook weten..’

 

Conversation with a child present:

Man to woman: ‘Have you read that…’
Kid to man: ‘Jane has a grey car!’
Man to woman: ”…there’s like 50 ways…’
kid to man: ‘Jane has a grey car!’
Man to woman: ‘…to…’
kid to man: ‘Jane has a grey car!’
Woman to kid: ‘stop screaming through everything! Yes, Jane has a grey car’
Man: ‘well, I just read…’
kid: ‘Jane has wheels!’
Woman: *sighs*
Man to kid: ‘is that really true?’
kid, very serious: ‘yes!’
Man to woman: ‘I read here that there’s 50 ways to…’
kid: ‘and the wheels turn around!’
Woman: ‘oh for crying out loud, now I still don’t know AND I’m stuck with an earworm of Wheels on the Bus, great!’
kid: *starts singing Wheels of the Bus*
Woman: *tries to read out a news article, thinking it’s the one the man meant to read in the first place*
kid: *has by now bounced to woman and is now singing in HER face*
Woman: *sings along* afterwards the kid is finally quiet.
Woman to man: ‘what did you want…’
Man:’have you…’
kid: ‘grandmagrandad have a blah car!’
Woman: *squeezes eyes to hear better* (yes, indeed, in what universe does that help?!)
Man: ‘forget about it, I’ll tell you later’
Woman to kid: ‘you succeeded, sweetie, talking is impossible around you’ *somewhat moody now*
Kid: ‘daddy has a willy!’
Man: ‘Good that we know that…’

 
Leave a comment

Posted by on March 26, 2016 in Daily life, Humour, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

The Extra Man

This film with Kevin Kline and Paul Dano is a delight for slightly insane minds. I say slightly, because Louis Ives (played wonderfully by Paul Dano) does bring a certain ‘normality’ to the canvas for utter ridiculousness that’s brought to you by Kevin Kline.

Henry Harrison (Kevin Kline) has factually nothing more than a spare bed and, OK, a couple of doors, to spare. Despite this, he rents this out to people he can allow to be that close to him. Henry appears to be a gentleman of sorts, but in the end is nothing more than a complete weirdo. A funny one though. Who goes on a date painting his feet in the color black because you can’t find your socks? Or pees in the street in an overcoat that is so wide that it won’t draw attention? Or has that many hypocritical opinions about sex? Who puts letters in the fridge?
Henry has and he is wonderfully inconstistent with them.

Meanwhile, Louis has his own problems with finding his way in life. Being a kindhearted soul, it’s not that hard for him to get in contact with people, but he does have a problem to define himself. Which brings him on the path of Henry, really.
Whilst living with Henry, Louis does try to get in touch with the parts of him he never had before. Just too bad he is a bit clumsy and, more so, naive. It’s his naivity that usually brings him and Henry closer together and in touch with the rules of the world outside.

It is quite a pleasure to watch, but probably not everyone’s cup of tea.

 
Leave a comment

Posted by on March 22, 2016 in Films, Humour, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

The Magdalene Sisters (review)

This film with, amongst others, Dorothy Duffy, Nora-Jane Noone and Anne-Marie Duff, tells the dreadful story about the Irish, catholic way of handling young girls/young women who have been going through puberty and all its consequences.
You’d think it’s dramatised. Or at least you hope it is. As it’s said about Katie Hopkins’ twitter account in the past: you could tell it was hacked because it was less vile.

Same here.

When the film came out, previous inhibitants of these laundrettes ran by nuns protested: said it didn’t show honest enough what went on inside those walls.
That it was way more awful.
You see three girls being brought there and the reason why.
One girl has given birth to a baby whilst unmarried. Her baby is taken away from her, seconds after she has been forced to draw papers to give him up for adoption. Another girl has been raped by her own cousin during a weddingparty and another one, an orphan, likes the wandering eyes of boys too much (apparently).
This is silly enough in itself, but the daily amount of abuse the girls receive is incredible. And all in the name of God. I was raised an atheist, which doesn’t help, but you can’t help thinking: a victim of a rape shouldn’t be treated this way. Also, no girl deserves to be called a ‘whore’ when any of this occurs.
It’s a powerful portrait. It also shows how vile religious life is towards any young girl or woman, because, let’s face it, there’s religions nowadays who forbid women to so much as show themselves, in case a man feels his urges coming up. You see, when you’re part of a religion, it’s always the woman’s fault. NOT EVER the man. Not ever. And if you can find an example where this is different, then please let me know. I’m honestly curious.
Back to the film:
Seeing how the nuns (the main one played by Geraldine McEwan, which she does so well indeed, as you honestly hate her at some point) consider themselves so much better than any of these girls. More priviliged. Factually, they were guards in a prison. While at the same time, they kept innocents.
How they ate in the same room as the girls, but behind a fancy bar and eating far more nutricious and tasteful food. Bread, butter, milk, jam,tea, etc. Where the girls had some sort of porridge while the Bible was read out loud. Of course.
The girls have to wash clothes and beddings and so on, are not allowed to speak to one another. When there’s already someone in there with a same name, the nuns would take your name too.
The girl who has given birth has not healed yet, but doesn’t receive any help when it comes to her milk being stuck in her breasts.
After the girls have taken a shower, they are obliged to parade in front of the nuns, who make fun of them. In the nude. For a young person in the bloom of life, that’s just cruel.
Any girl who objects, will be punished by slaps on the legs, arms or whatever with wood or leather. Speaking of anything else than a Bible is pretty much forbidden.
I do wonder what the exact goal of these Mary Magdalene Laundrettes was. Was it to simply punish the girls? The nuns that were ruling, if they had to apply for a job there, what was the exact job description? Was it to be ‘as cruel as humanly possible’?  There was no happy ending for these girls except for running away and flea the country, that’s for sure.
In the film you see a girl who ran away being returned by her father, who slaps her with a belt, tells her she no longer has a family, that they do not wish to have anything to do with her, tells her she’s a whore, that they are ALL whores and so on. The head nun is present when this happens. You can clearly see the nun doesn’t want to interfere because she wants all the girls in that dormitory to know just how unwanted they all are. If the father would have struck his daughter with an axe, I’m sure the nun wouldn’t have done anything either, for it was supposed to be an example to the other girls.

Anyone who considers rape to be not so much of an issue, should see this film. Because these are girls who told about their rape. They expected help. And I know you’ll say ‘but this is a different time, it’s different now!’ and I’m telling you that your consideration of ‘you should have cooperated then’, or ‘it was your own fault’, is the exact same message that is carried out by these bloody nuns. Nothing will change for any girl, if rape isn’t considered a serious crime and the perpetrator is ‘just a naughty boy’ of sorts. It’s not. It’s not a small issue. Having sex is a major change in a girls’ life, which should never be taken lightly.

I was surprised when, in the end, it turned out that one of the girls kept a very steep faith. If anything, this film prevented me from having any faith in faith at all.
These nuns should have been prosecuted. I hope some of them did. I’m afraid of the answer. In my opinion, they were nothing short of a guard in Auschwitz. If I would know where their graves are, I would tapdance on top of them. They were the worst nightmare for any young woman growing up. The worst thing is: with all of the talks about the church sexually abusing the youngest of persons in their care, I don’t recall EVER hearing or reading about these Mary Magdalene Laundrettes. That’s the biggest shame of all.

This film is powerful to watch and I’d recommend to see it. Just keep the tissues ready as the feeling of injustice will crawl into your mind and body.

 
Leave a comment

Posted by on March 15, 2016 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sjeumig

Het eerste boek van Pepijn Lanen.

Fraai vormgegeven, zowel door Piet Parra als door de uitgeverij. Heerlijk formaat boek, wat fijn mee te nemen is in een forse jaszak, of anders wel een plaatsje vindt in een rugzak. Tenzij u zo’n saaie ‘ebook’ reader bent, natuurlijk. Ik prefereer zelf het soort boeken waar je het gevecht tegen een houtworm eventueel van zou kunnen verliezen.

Eigenlijk heeft het nog het meeste weg van een sprookjesboek. Voor volwassenen dan. Tot op zekere hoogte zou ik het heel geschikt vinden voor kinderen. Dat is vermoedelijk vanwege de onschuldige persoonsvormen die Lanen heeft gebruikt om zijn verhalen te vormen. Vrijwel geen enkel personage in het boek beschikt over menselijke eigenschappen. Een hert, een woeste bever, een schuimprinses (gevormd uit een biertje), een ei, een stuk brie, noem maar op. Het is zo idioot dat je meteen beeld hebt. Daarin schuilt dan ook meteen de briljante insteek: hij heeft geen gedoe met het blazen van leven in een moeilijk personage, hij heeft à la The Young Ones de koel/voorraadkast open getrokken, en daar speelt het feest zich af. Tenminste, voor de meeste personages, want er komen wel degelijk mensachtige wezens in voor.
Er komt daarentegen wel enig gevloek bij kijken (ontevreden bevers bijvoorbeeld) en daarom toch eerder geschikt voor het wat oudere publiek.

 

 

 
Leave a comment

Posted by on March 13, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Het Nijntje Museum

Het Nijntje Attractiepark is eigenlijk een betere benaming, zeker sinds de verbouwing. Eerder was het een tentoonstelling, en moet ik zeggen dat het me beter beviel.
Toen was het in feite een lange gang, gelijkvloers. Er was een ruimte waar ruimschoots vormpjes door kubussen konden worden geduwd, waar daar ook op geklommen kon worden, er waren afbeeldingen van Nijntje, Betje Big en Boris Beer die met losse stukjes vilt een soort van ‘aangekleed’ konden worden, en er was een bus en een auto waar meerdere kids tegelijk in heen en en weer konden rijden à la The Flintstones. Er konden aardig wat kinderen tegelijk in en met elkaar spelen. Er was een grote taart waar doorheen gekropen kon worden, met een tv in de wand ervan, er was een ‘bos’, waar bomen en paddestoelen stonden en waar kinderen verstoppertje met elkaar konden spelen en daarnaast nog een knutselruimte.

Nu is dat toch wel een tikje anders.

Nog steeds gesitueerd recht tegenover het Centraal Museum, stonden we (met vriendin en kids) eerst ruim een half uur te vernikkelen in de kou, omdat het binnen zo vol was.
Een smalle stoep naast een drukke straat, met groot verkeer (bussen, vrachtwagens, bestelbusjes). Als je dan op een tochtige hoek met een forse hoeveelheid peutertjes staat te wachten of je eens naar binnen mag, gaat de aantrekkelijkheidsfactor behoorlijk omlaag. De stoep van het grote museum is aanzienlijk groter.

Eenmaal binnen is de garderobe gelukkig wel geregeld: een grote ruimte voor alle buggy’s, jassen, paraplu’s en ook kluisjes om zaken in op te bergen.
Dan de ruimtes zelf. Sommige elementen herken je nog van voor de verbouwing, nu anders geplaatst. Op de blokken mag nu niet meer geklommen worden. De kinderen worden vooral gestimuleerd om zo hard mogelijk alle kanten uit te schieten, merkten we. Het is eigenlijk net of je een gethematiseerde speeltuin betreedt. Er zitten wel kleine opdrachtjes verwerkt, maar stiekem is het toch meer een pretpark.

Er bevindt zich boven ook een soort verkeerstuin, die niet tegen grote drukte kan. Meer dan 3 driewielers en 2 auto’s hebben we niet gezien. Dat is heel lang wachten. En van dat lange wachten worden niet alleen kinderen heel vervelend, maar ook hun ouders/begeleiders. Ongemanierd zelfs. De regel ‘kom, dat andere kindje wil er ook mee spelen’, of ‘let je even op? Er zijn nog meer kinderen’, gaat dan niet meer op. Kinderen worden zelfs bruut aan de kant geschoven, omdat er zo nodig met een ipad/iphone/drie meter lange voorschuifl…een foto van het kind gemaakt moet worden….wtf?! Dat je je eigen kind het belangrijkst vindt, dat snap ik. Toch mag ik hopen dat je je kind wel een beter voorbeeld geeft, dan maar aan je oerdrang van elleboog stoten en aan de kant duwen, toegeeft.
Niet dus.

De kinderen vermaken zich zeker wel -wat toch het belangrijkste is- maar zijn na zoveel drukte echt he-le-maal hyper en tegelijkertijd óp. Een restauratie waar even wat gegeten kan worden is er niet. Wel een zaal waar zelf meegebrachte broodjes gegeten kunnen worden.

Een middagdutje is dan weer geen probleem, dat wel.

 
Leave a comment

Posted by on March 12, 2016 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , ,

Fotoshoot

‘Goh, wist je dat pinguïns maar twee smaken kunnen proeven? Zout en zuur?’ vraagt hij aan me. Ik kijk wat suf uit m’n ogen. Hij is mijn collega geweest voor die dag, die z’n smartphone erbij heeft gepakt en heen en weer scrolt op het schermpje nu we ons in de trein terug bevinden.
Een fotoshoot van een dag. Al sinds 4 uur op die ochtend, uit mijn mond komt niet veel zinnigs meer. Dan zijn dit de uitgelezen ‘loze’ gespreksonderwerpen, dat heeft hij goed door.
Hij leest het artikel opgewekt voor, ik doe net of ik luister. Niet onprettig. Ik kijk uit het raam waar het perron bijna tot m’n schouders reikt. Geen kip te zien.
De trein wordt in beweging gezet en ik krijg nog meer kennis over die pinguïns en over het bureau waar we zojuist voor gewerkt hebben. Hij heeft er verstand van, het is bijna dagbesteding, grinnikt hij. Ik ben in feite een groentje, met vandaag m’n eerste opdracht.

‘Heb je blond haar en kun je morgen?’ was de vraag geweest. Ik had voor de grap ook eens op ‘ja’ geklikt. Ik dacht ‘het zal wel weer niets worden’. Ik had al heel vaak op ‘ja’geklikt. Toen toch dat telefoontje. Of ik wel kon beloven dat ik op tijd zou zijn?
‘Nou ja, de treinen moeten wel braaf op tijd rijden’, had ik nog wat gesputterd. Ik ben er zo eentje die liever te vroeg komt dan te laat, maar gezien de reistijd van zo’n drie uur was dat in dit geval niet te garanderen. Eerder dan 7:30u ging ik ook weer niet op de trein, voor een klus die om 11 uur zou beginnen.

Uiteindelijk bleek het met die tijdsdruk wel mee te vallen. Het uitzoeken van geschikte kleren voor die dag was eigenlijk veel lastiger. Ik ben niet zo’n modetypje en men had wel een bepaald beeld voor ogen. Dat heb ik niet persé op voorraad.
Ik ben zo’n type soepstengel: lang, tamelijk slank, maar verder geen model. Ik voel me doorgaans het gemakkelijkst in een spijkerbroek, sneakers en een trui. Niet wat hier de bedoeling was.

Voordat we de plek van bestemming hadden gevonden met het team, waren we sowieso nog een vol uur verder. Niemand kwam uit die plaats, dus waar de exacte locatie was? Flink rondrijden en moeilijk doen, kwamen uit waar we, uiteraard, een uur tevoren nog koffie hadden zitten drinken als opwarmertje. Inwendig lach ik me kapot. Moest ik hiervoor zo enorm op tijd zijn? Er gebeurde niet eens wat!

Mijn meegebrachte kleding werd bekeken, gekeurd en gekozen. Een denim knoopjurkje met panty en haklaarzen. En dan aan zee, in de winter. Warm kon ik het niet noemen, met die wind. Ondertussen een krant vasthouden en maar hopen dat de wind het niet te ver uit model blies.Prachtige beelden, dat wel. Een vuurtoren op de achtergrond, turquoise kabbelingen tegen de witte steigers en schreeuwende meeuwen die door de lucht duikelden op zoek naar een behoorlijke plek om te kakken.

Ondertussen gaven de opdrachtgevers hun aanwijzingen via whatsapp en telefoon door, nadat foto’s ook al via dat medium waren verstuurd.. Moderne wereld.
De fotografe en cameraman waren vlot en grondig met hun werk. We mochten onze jas als cape om houden als we toch niet in beeld waren.
De twee anderen van die dag kenden elkaar al van eerdere shoots. Een van de twee was daarnaast een ‘occasional namedropper’, die heel graag duidelijk wilde maken dat dit bepaald niet z’n eerste keer voor de camera was.
‘Koud? Op de set van Wiplala, dáár was het koud! En bij Michiel de Ruyter…’, waarop de ander nog eens wat aanvulde, want ook weleens wat gedaan.
‘Ja, en op de set van Dokter Deen komen ze alléén als ze beroemd willen worden’, begon de ene weer.
‘En jij dan?’ dacht ik bij mezelf, ‘doe jij het dan niet om beroemd te worden?’ maar ik werd alweer geroepen. Ik mocht op het bankje, met de krant. Ik stapte nog net niet in een enorme berg meeuwenpoep.

Ondertussen zie ik hoe het perron voorbij glijdt. De reis naar huis is weer begonnen.

 
Leave a comment

Posted by on March 10, 2016 in Daily life

 

Tags: , , , , , ,

Phonecall with client

No, I’m sorry, this is not a sexy story.

I was once a Secretary at a lawyers’ office. It was a summerjob, which entailed answering the phone, typing out letters and sending them away, handling the fax and mostly telling clients that their lawyer currently wasn’t present due to holiday circumstances.

For most of the time, it was quite a nice job. I got to earn my own wages, sometimes had a colleague to babble to and I did something useful with my time altogether.

But.

There was one client. Oh dear. She literally phoned every day.
Every. Single. Day.
Every day with the same question:
‘Can I talk to Mr Sanders, please?’
Mr Sanders was one of the lawyers on a holiday. For three weeks. It was his first week out. And yet this woman phoned back every single day. With the same request. Like she had Alzheimers or was demented in some way. She wasn’t, as she only phoned once a day and I would expect a patient of one of these illnesses to phone more regularly if it were due to those conditions, but no. She simply wasn’t willing to believe Mr Sanders wasn’t in.
Nearly every day, I was the one who received her on the phone, too. As there was usually only one or two of us, sometimes a third, but usually not.
The only good thing about her phoning was that she usually accepted it if I asked her:
‘Do you want to leave him a message?’

One day, she had a slight outburst. She accused me:’you think I’m just a nutcase, don’t you? Aha-haaaaahaaa!’ You’ll have to interpreted that last one as a weird witch-sounding laugh. Not that she was a witch or claimed to be, but that’s the kind of sound you usually hear in a film when one appears, or is about to appear.
I must admit that laugh made me feel a bit creepy. I had a slight discussion with her, trying to stay polite, as she was still a client I might have to meet face to face one day, but it was hard. After she had given me a rant about something (not sure exactly what it was) I simply told her:
‘I’m sorry, I can leave him a message for you, or you can phone back yourself when he’s back. I’m afraid that’s all I have in my palet of possibilities’, it was quiet for about five seconds, then she caved and picked.
To leave a message.
When I hung up the phone, my colleague turned to me, laughing:

‘”That’s my Palet of Possibilities”?? I had never heard of that one before?!’ and handed me a bag of sweets.
‘It’s all I could think of in short notice’, I defended myself. I was usually a babysit and that was usually what I used to make the children pick for something. I had no idea it worked on adults aswell.

 
4 Comments

Posted by on March 10, 2016 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , ,