RSS

Solliciteren bij een Callcenter

14 Apr

Dan belt het uitzendbureau je op: of je interesse hebt om op een Callcenter te komen werken.
‘Ze zoeken geen heel ervaren mensen, het is een hele open sfeer, prettig benaderbaar en ze werken ook niet met targets’. OK, beter dan niets en ik wil het best eens proberen.
‘Nou, leuk! Dan nodig ik je uit om bij ons langs te komen op de selectie ochtend, dan krijg je wat meer informatie en gaan we ook wat testjes doen, zoals rollenspellen’. OK. Doen we. Ik krijg een mail binnen met de datum en tijd waarop ik achterover jonglerend met m’n eenwieler moet verschijnen en tadaa! Ruimte vol mensen. Ons wordt verteld welk bedrijf het is (de naam zegt me alvast helemaal niks), en onze recruiter deelt allemaal blaadjes uit waar scriptjes op staan. Zelf draait ze zich om en ehhh Actie.
Na die ochtend krijgen diversen van ons -kennelijk- bericht dat we door zijn naar de volgende ronde. Ik ben er eentje van, hoera!
Die volgende ronde is op het bedrijf zelf.
Na een fors klere eind fietsen- ik hou niet van het openbaar vervoer en bovendien kan m’n conditie nog wel een flinke schop gebruiken-kom ik met m’n tong op m’n zolen aan, en mag ik met een Kantoormiep mee een hok in.
‘Goeiemorgen, wat fijn dat je er bent! Ik zal eerst even kort iets over mezelf vertellen, ik ben Blahblah van de HR afdeling, ik kom uit *bedenk hier maar een aanvullend verhaal bij wat ongeveer een halfuur duurt, inclusief aantal kinderen, beoefende sporten op het water, gelezen boeken en favoriete eten/vakantiebestemmingen* nou, dat ben ik, en wie ben jij?’ enigszins met m’n mond vol tanden zat ik wel.
Wat twijfelend vertelde ik de hoofdlijnen. Daar was ik binnen 20 seconden mee klaar. Dat dan weer wel.
‘Nou, prima, wat leuk! Ik ga even naar boven om te kijken of je met iemand mee kunt kijken om te zien wat de functie inhoud’, en zo kon ik m’n oren even uit laten suizen.
Al gauw kwam ze terug en bleek dat ik inderdaad even mee kon kijken. Dus hop, naar boven, koptelefoontje op en meeluisteren met een ervaren callcentermedewerker.

Na enige tijd kwam het Kantoormiepje me weer halen, vroeg of ik het leuk vond (‘ja hoor’) en ‘zal ik je dan een bevestigingsemail sturen?’ nou, prima! Dus ‘s avonds mailbox weer geopend. Bleek ik drie mails te hebben. Een test Nederlands (waar ik nog drie taalfouten uit haalde), een Persoonlijkheidstest en wanneer ze me weer op kantoor verwachtten.
Braaf de testen ingevuld. De Persoonlijkheidstest was tamelijk bizar, gezien het om multiple choice vragen ging, op het gebied van ‘praat jij ruzies uit, of laat je ze hun beloop? Wat is het meest waar, 1 helemaal niet, 5 helemaal wel’.
Ik kreeg daarvan direct de uitslag, die een reflectie gaf waarin ik mezelf totaal niet herkende, maar ik was nog steeds in de running, dus wat gaf het?
Weer terug op kantoor, bleek ik nog een ‘Klik-gesprek’ te moeten hebben. Met de teamleider. Die mij ook weer een heel verhaal vertelde, over hoe goed hij het allemaal wel niet deed en hoe ervaren de mensen onder zijn handen waren. Gezien ik werk zoals dit nog nooit gedaan had, kon ik me daar niet bij aansluiten, en toen ik zei dat ik eigenlijk niet zo geloofde in loterijen -het hoofddoel van de instelling- werd het enigszins stil aan de overkant van de tafel.
‘Ik geloof dat het beter klikte met de recruiter’, merkte ik ineens op.
‘Ja, dat krijg ik van wel meer mensen te horen’, sprak hij beteuterd.
Het klikte niet.

Toen de recruiter weer terug was, vertelde ik hoe het gesprek was verlopen.
‘Hij zei dat er meer mensen zijn die een gesprek met hem niet zo leuk vinden’, zei ik.
‘Nou, dat zegt dan meer over hem dan over jou’, stelde ze me gerust. Fijn. Waarschijnlijk ook een gevalletje ‘Good Cop, Bad Cop’, maar dat maakte niet uit.
‘Nou, als je dan nog even een typtest zou willen doen…’, allemachtig, nóg een test?!
‘Ja, het is omdat we hier zoveel verloop hebben’, legde ze uit toen ze mijn ietwat vreemde blik opving.
‘We hebben nu een bedrijf in de arm genomen om voor ons te meten wat we kunnen doen om het verloop op de werkvloer zo laag mogelijk te houden. Er is gebleken dat hoogopgeleiden hier niet lang zitten en dat…’, maar voor ze uit kon praten zei ik:
‘Jullie zouden het ook kunnen proberen door het salaris op te krikken. Minder dan 10 euro per uur is idioot weinig!’
‘Ja, dat hebben wij ook al voorgesteld, maar ze huren liever een bedrijf in om tot een andere conclusie te komen’, sprak ze schaapachtig. Ik moest lachen. Het kon me echt geen reet schelen of ik werd aangenomen, ja of nee. De hele tijd al niet. Voor mij was het puur om eens mee te maken hoe het eraan toegaat op een Callcenter.

Ik werd aangenomen.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on April 14, 2016 in Daily life, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: