RSS

Monthly Archives: May 2016

Johnny Depp & Amber Heard

Since I’m not an expert on either of these people -I have never met and talked with either of them- I’m just gonna go with what I DO know.

That Amber Heard is setting a perfect example for women. If you read the article, you’ll notice I have no grounds to say that Johnny Depp is guilty of actually doing what she claims he has done, so I’m 100% not talking about that. I’m purely talking about her response to such an action.
In that alone, I completely agree with her.
No woman should EVER allow ANYONE, but especially her loved one, to abuse her. In any way. Especially when it’s accompanied with ‘don’t tell anyone, I’ll give you money in compensation’.
ANY person on this planet can tell you: it doesn’t stop there. No matter who it is, and no one who respects him/herself, should think: ‘I deserved that’. Yes, there are moments of anger, there are moments of frustration within a relationship, but those who love and support each other, do know how to fight the feeling in their underbellies which tells them to fight for their own territory.

It’s this part of me what admires Amber Heard. She did act upon her gut feeling to step up to a judge and file for a divorce. How many women do you know who are this strong? Who dare to file a complaint to someone they truly love and still have the whisdom to think: ‘no, this is NOT worth it’? You hear about lots of women who don’t, because usually they aren’t famous and them being slapped isn’t considered news worthy. That’s why I’m so glad that she did.

I do love Johnny Depp. I have no idea if these accusations are true. So I’m very happy I don’t have to look into the papers.
Because Amber Heard filed for a divorce, I can still enjoy the bad acting jobs he has been chosing since being with her (sorry Johnny, I do love you in anything Burton or as a Pirate)and I am able to tell him: ‘you stupid, you never should have left Vanessa Paradis. And not just because you were perfect together, you picked better films when you were still with her’.

Again: I’m not picking sides, I don’t know either of them well enough.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 28, 2016 in Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Politieke inmenging andere landen/ Political disturbances in other countries

Ik ben een Nederlander, opgegroeid tussen hoog opgeleide mensen. Met dat label mag ik niet eens commentaar geven, waarschijnlijk. Wordt het gewoon niet serieus genomen.
Na het lezen van een artikel van een Turkse (zie onderstaand) heb ik echter wel een theorie, zij het mogelijk een wat vreemde.
https://www.oneworld.nl/blog/dedeisme/ik-ben-een-fabrieksfout-onder-de-turken

Ik zie een overeenkomst met een nest kinderen, waarvan de ouders zijn gescheiden. Zie de landen (Turkije en Nederland, maar Turkije en Duitsland kan net zo goed) als de gescheiden ouders, de mensen die hun dubbele nationaliteit niet eens kwijt kúnnen al zouden ze willen als de liefde en loyaliteit van de kinderen in deze scheiding, en je hebt een probleem wat deze kinderen het leven lang blijft achtervolgen. Waar ze mee moeten leren leven, een weg vinden die voor hen het beste werkt. Een eigen identiteit ontwikkelen, die uitdrukt hoe zij zich willen voelen, versus wat zowel van de beide ouders als de overige broers/zussen wordt verwacht.

Het is feitelijk voor kinderen van amicaal gescheiden ouders al heel lastig om een rustige, veilige modus te vinden waarin ze zich geheel en al kunnen ontplooien naar believen van hun ouders en henzelf. Ze willen immers dat beide ouders van hen houden, trots op ze zijn. Net zoals ze dat ook van hun broers/zussen willen. Dat is je wereld, je referentiekader.
Bij een vechtscheiding wordt het al een wat grotere ramp. Kinderen worden ingezet als chanteermateriaal, hitsen elkaar op en dwingen elkaar keuzes te maken. Het soort keuze waar geen enkel kind ooit aan blootgesteld zou moeten worden: kiezen voor je vader of je moeder. Je bent van allebei gemaakt. 50% van je bestaat uit allebei. Je bent wel weer een heel nieuw persoon, met een nieuw uiterlijk, nieuwe wensen, nieuwe dromen enzovoorts, maar je blijft altijd een deel van hen. Dat willen ze altijd graag terugzien. Als het verdwijnt, zijn ze heel verdrietig. En jijzelf inclusief. Je houdt van ze, ziet zaken van hen in jezelf terug en dat wil je behouden. Jezelf in tweeën scheuren gaat niet. Dus hoe nu verder?

In dit geval -de politieke partij DENK, Erdogan’s herhaaldelijke verzoek om hem meer macht te geven- wordt dat vrijwel helemáál onmogelijk gemaakt.
Met name de noemer ‘acceptatie’.
Die wordt namelijk ineens in twee kampen verdeeld.
‘Zij’ en ‘wij’. Doe je mee met wat het ene land te bieden heeft en wordt je geaccepteerd, met open armen ontvangen zelfs, dan wordt je gegarandeerd door het andere land uitgekotst. Er is geen middenweg.
Het is óf niet goed want té Nederlands, óf het is niet goed want té anders. Het ‘als je maar gelukkig bent’ lijkt niet meer te tellen. Jij bent namelijk niet degene die er gelukkig van moet worden, anderen moeten gelukkig worden van jouw keuze.
Kies je voor je moeder, dan is vader ongelukkig, en andersom. Broers en zussen trekken luidkeels hun mond open, zullen jou wel even vertellen wat de juiste keuze is. Dat hebben we gezien tijdens de coup, waar Gülen uitgebreid van beschuldigd werd, en waar ouders zelfs gedwongen werden hun kinderen van school te halen omdat dat binnen hun eigen gemeenschap feitelijk geëist werd.
‘Want anders kijk ik je nooit meer aan, dan zeg ik tegen mamma/pappa wat je gedaan hebt’. Het grote klikken. Erdogan heeft er zelfs kliklijnen voor ingesteld. En dan maar wachten op de consequenties. En stiekem blij zijn, of je juist kapot schamen voor wat dat gevolg is.

Het lijkt me niet makkelijk om zo’n kind te zijn. Je moet kiezen, en dan ook nog trouw aan jezelf blijven. Het is ook niet makkelijk als anderen voor jou gaan beslissen of iemand een vuile rat is, verraden dient te worden, omdat het bij pappa wordt gedaan en mamma niet op de hoogte is, terwijl je bij pappa bent.
Net zoals in het geval van gescheiden ouders, geldt immers: bij pappa en mamma gelden andere regels. Waar je bent, dien je te handelen naar die regels. Dus als je van mamma best een toetje mag na het eten, kan het zijn dat dat bij pappa pas mag als je ook eerst piano hebt gestudeerd. Of dat pappa sowieso toetjes onzin vindt. Dat kan.
Het typische geroep van kinderen: ‘van *** mag het WEL!’ wordt door de ouder in kwestie regelmatig beantwoord met:
“Ben ik ***? Nee. En van mij mag het NIET!”.

Is het zo simpel dan? Voor de kinderen niet. Acceptatie van verschillende werelden is moeilijk, zeker als pappa zelfs de regels in het huis van mamma wenst aan te passen. En mag dat? Nee, het is namelijk niet ZIJN huis. Hij heeft er maar mee te leven dat er buiten zijn eigen huis andere regels gelden.

 

I’m Dutch, raised in a high educated family. With this label I’m not even allowed to comment on the matter, probably. It won’t be taken seriously anyway. After reading the article/blog of a Turkish-Dutch, I do, however, have a theory, though it may come across a bit odd. (the link is in the piece above, it’s in Dutch).

I see a similarity with a bunch of children whoms parents have been divorced. Look at the countries as the parents, the love and loyalty of the children as the never ending splits, and you’re looking at a problem that will hount these kids for the rest of their lives. They will have to find a way to live with that, a way that works best for them. Develop their own identity, one that expresses how they want to feel and how their parents and siblings may want them to feel. 

It’s factually tough  for the children of amically seperated parents to find a peacefully, safe mode where they can develop themselves fully and gradually, to everyone’s happiness. After all, they want everyone to be proud of them. Both their parents, their siblings, etc. That’s your  world, your reference.
With a messy divorce, it’s far trickier. Children are being used as blackmail material, provoke each other, force each other to make decisions. The kind of decisions no child should ever have to make: pick between your mother or your father. You’re made out of both of them. 50 % of you is both. You are a whole new person with your own likings, your own behavings, your own wishes and your own dreams, but you’re always part of them. They always want to recognise that bit of you. If it disappears, they’re very sad. Including yourself. You love them, recognise yourself in both of them and you intend to keep it. You can’t rip yourself up in two parts. So how to proceed now? 

In this case – the political party DENK and Erdogan going beserk- it is running close to ‘impossible’.
With the word ‘acceptance’.
As it’s being devided in two camps.
‘Them’ and ‘us’. Are you joining one country, are you accepted, received with open arms even, then you’re making the other country sick to its stomach. There’s no safe harbour.
It’s either not good enough because ‘too Dutch’, or ‘too Turkish/Moroccon/Pakistanian/whatever’. ‘As long as you’re happy’ no longer seems to be important. You are no longer the one who should be happy, your worlds should become happy of your choices. If you pick your mother, your father is unhappy and vice versa. Siblings open their mouths, telling you, screaming most likely, what is your best choice.
‘Otherwise I will NEVER look at you again! And I will tell mommy/daddy what you did’. The big snitching. And then just have to wait for the big consequences. And be sneakily happy, or deeply ashamed for the consequences. 

I don’t think it’s easy being a child in the middle of that situation. You have to pick, and still be true to yourself. It’s not easy if others decide for you if someone is a huge rat, should be betrayed, because it’s done at daddy’s and mommy doesn’t know while you’re at daddy’s.
Just like is the case when people divorce, after all, it is a fact: at daddy’s house there’s different rules than in mummy’s house. It depends on where you are, what rules you’re supposed to follow. So if you’re used to having dessert after dinner at your mother’s house, it could be that your father doesn’t let you have dessert unless you’ve also done your practice on the piano. Or he doesn’t believe in desserts. Or something like that. It’s possible.
The typical slander of children, yelling: ‘**** says it’s OK?!’ is typically answered with: ‘am I ****? No, I’m not. And I’m saying no’. 

Is it that simple? It isn’t for children. Getting accepted in two worlds is difficult, but there are ways to cope with it. Then again, daddy has to accept that there’s different rules in mom’s house. Without that, it’s impossible for the kids to adjust. And that seems to be the biggest current problem. 

 
1 Comment

Posted by on May 27, 2016 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Bezoek aan oma/ Visiting grandma

We bezoeken mijn oma, mijn moeder en ik. Oma is overgeplaatst naar een verzorgingshuis omdat het in de serviceflat waar ze woonde, niet meer ging.
Het is geen onaardig gebouw. Rode bakstenen buiten, bruine trapleuningen, robuuste banken en lichte vloerbedekking. Zeker niet klinisch.
Eenmaal boven, waar oma een kamer heeft, is het nog steeds een warme sfeer. Vlakleurige vloerbedekking en bruine deurposten. Niets mis mee.
Oma zit er weliswaar-voor haar doen- wat kaal bij, (met maar één bank, haar eettafel en dan nog wat losse spulletjes, die ik als onderdeel van een geheel gewend ben), maar eigenlijk lijkt ze toch wel in haar element. Zeker in die rolstoel, die ze pas een paar weken heeft en waar ze nog regelmatig uit probeert te stappen omdat ze steeds vergeet dat ze niet meer kan lopen. Haar knieën hebben het pas geleden begeven.

‘Ik heb wat bloemen voor je gekocht, mammie, zal ik ze even in een vaas zetten?’ en nog voor oma heeft kunnen antwoorden, is mijn moeder al, roepend ‘kom maar mee, lieverd, dan laat ik je even zien waar de keuken is’, naar de keuken verdwenen.

Er blijkt hier sprake van een centrale keuken. Die nog geen pest voorstelt, trouwens, het is meer een koffiehoekje voor het verplegend personeel. Desalniettemin is er een hele keukenkast gereserveerd voor ‘vazen’. Terwijl mijn moeder de bloemen bijsnijdt, zie ik dat een trosje bejaarden zich om een verpleegster heeft genesteld, aan een tafel die onderdeel uitmaakt van een ‘centrale huiskamer’. De verpleegster leest voor. Het raampje van de keuken staat open, dus ik ben in staat om mee te genieten. Toch duurt het even voordat ik doorheb wat er wordt voorgelezen. Het is pas als één van de omaatjes blij ‘drie!’ roept en ik hoor hoe kinderlijk ze klinkt, dat ik me realiseer dat ik het de eerste paar minuten ook al niet verkeerd begrepen heb. Ze leest Annie M. G. Schmidt’s Spikkeltje voor. Haar publiek leeft uitvoerig mee.

We are visiting nan, my mother and me. Grandma has been transferred to a Carehome, as the flat with service she has been living in, was no longer sufficient.
It’s not a terrible place to be, in fairness. A red brick building outside, nostalgiically brown staircases, robust couches and light colored floors. Nothing too clinic.
Once we’re upstairs, where grandma has her room, it still has a warm atmosphere to is. Custard colored floors and brown doorposts. Nothing wrong with that.
Grandma has had more surrounding her in her previous place (with only one couch, her diningroom table and some other things that I’m used to being part of bigger sets), but still she seems in the right place. Definitely in that wheelchair, which she has only had for a few weeks and which she tries to escape every now and then as she has trouble remembering that she can no longer walk. Her knees have given up on her a little while ago.

‘I brought you some flowers, Mom, shall I put them in a vase?’ and before nan has been able to even answer that question, my mother already, shouting ‘come along, dear, I’ll show you where the kitchen is!’, left the room.

There’s a central kitchen, apparently. Nothing special, really, it’s barely more than a coffeespot for the nurses present. But it has a part reserved for ‘Vases’. While my mother cuts the flowers in a proper order, I see that a small bunch of elderly has settled around a nurse, seated at a table that seems to be part of a ‘central livingroom’. The nurse is reading a book. The window of the kitchen is opened, so I’m able to listen along. Still it takes a bit before I notice WHAT exactly is being read. It’s not until one of the grannies yells enthusiastically along with the story and I realise how childish she sounds, that I realise I’ve heard it right the first time. The nurse is reading ‘Charlotte’s Web of E.B. White. Her audience is entertained.

 
Leave a comment

Posted by on May 17, 2016 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Media Misleiding/ Media Misleading

Media Misleiding/ Media Misleading

Het blijft een vreemde winkel.
Bij de Media Markt hebben ze geen mensen in dienst die daadwerkelijk over kennis beschikken. Ze kunnen wel heel goed aanwijzen waar zaken staan.
Bij aankoop van een oorthermometer (u weet wel, die gruwelijk dure dingen) trof me een vreemder fenomeen. Misleiding en de retour policy.
Ik had de oorthermometer uit een bakje getrokken waar een prijskaartje voor hing. Het enige prijskaartje wat er te ontdekken viel in een tamelijk groot rek. Ik wilde nog vergelijkend warenonderzoek doen met de andere doosjes die er ook lagen, maar het meeste was Braun en er stond verder nergens een prijskaartje bij.
‘10,95’, zei het prijskaartje wat voor de Braun versie hing. Toen naar de kassa.
Nog zoiets:
Men neme het kassablok van MediaMarkt. Ik vroeg me al af waarom er aan de ene kant twee mensen stonden en ook aan de andere kant, waar geen (zichtbare) rij stond. Het bleek hier om de Klantenservice te gaan. Die we, zodra de kassa actief was geweest, ook meteen nodig bleken te hebben. Want bij het bestuderen van de kassabon was het bedrag van de oorthermometer ineens niet zo voordelig meer. Geen 10,95, maar maar liefst 48,99?! Even op zo’n hypermodern toetsenbordje terugtikken en -klikken bleek niet mogelijk, we moesten daar toch echt voor bij de Klantenservice langs om het product terug te nemen.
What the fuck??
Terwijl ik zelf terugrende naar de plek waar ik de betreffende thermometer vandaan had getrokken -om een foto als bewijs te maken, ging manlief met het product en bon vast in de rij staan. Het ging vast om een misverstand, dacht hij optimistisch.
Boven trof ik het pronkende rekje met Braun oorthermometers weer aan, wat niet stiekem in een ander spacetimecontinuum veranderd was, met het digitale bordje van 10.95 er nog steeds onder.
Een blik hierop leerde me dat er op het bordje inderdaad een andere merknaam aangeduid werd, maar in het hele rek -bomvol met Braun en hier en daar een Alecto- was het vermelde merk NIET te vinden. Ook geen ander prijskaartje waar de prijs waar we mee geconfronteerd waren bij de kassa, verklaarde.
Uit de lucht gegrepen? Je zou het bijna denken.
Juffer aan d’r arm getrokken en gevraagd waar dat merk (van het prijskaartje) zich bevond.
‘Dit werkt behoorlijke verwarring in de hand, de prijs bij de kassa is vier keer zo hoog!’ sprak ik, haastig de woorden ‘bedriegers!’ en ‘klootzakken!’ inslikkend. Ik wilde nog wel enigszins overkomen als Net Beheerst Mens en niet als een Neanderthaler.
De winkeljuffer tuurde het rek af, op zoek naar de betreffende thermometer.
‘Waar is die versie?’ hijgde ik nagenoeg in haar nek. Mijn jas was dik en die adrenalinestoot van woede die er in m’n nek borrelde hielp ook niet mee.
‘Die hebben we niet in ons assortiment’, zei ze toen.
Mijn broek zakte af. Spreekwoordelijk dan, feitelijk droeg ik een riem.

Mag dat zomaar? Een productprijs tentoon stellen van een artikel dat je niet eens in huis hebt, en dat bij een product zetten wat niet alleen vier keer zo duur is, maar waar je bovendien niet van plan bent -zo bleek een halfuur wachten later- het voor die prijs te verkopen? Kun je dan niet net zo goed bordjes van een andere winkel, die sowieso andere producten verkoopt, in je winkel leggen en gewoon in rekening brengen waar je zelf zin in hebt?
Goed pissig verlieten we de zaak uiteindelijk weer, want hun aanbod:
‘We zijn bereid 10 euro van de prijs af te halen’, was ons inziens niet voldoende: nog steeds drie keer zo duur als waar we oorspronkelijk op gerekend hadden.

Een rondje klagen via twitter leverde een wonderlijke eerste opmerking op: ‘hoi, je hebt 2 artikelen op de foto staan, vandaar mijn vraag’, waarop ik dacht: zo duidelijk is dus jullie aanbieding, maar met mocht niet baten, zie foto.
Ik noem dat bedrog. Misleiding. Vals spelen. Klantje treiteren.
Vooral omdat je dus niet zomaar van je aankoop afkomt. Je moet een nummertje trekken en in de rij gaan staan (lees: zitten, want het duurt echt wel even voordat je aan de beurt bent, vandaar dat ik die rij ook niet had gezien) bij de Klantenservice om je product terug te brengen. Voor de duidelijkheid: die mensen staan rug aan rug met degenen van wie je het net gekocht hebt.

Media Misleiding, groot geworden door de kluit te belazeren.

Media Markt is a ‘funny’ store. They don’t hire people who know about the items they sell, they just hire staff that can point out really well where things are.
When trying to purchase an earthermometer (you know, those grossly expensive things), I discovered they have another nasty feature: their returning policy and their misleading way of selling things.
I had taken a thermometer from a box that had a pricetag on it. It was a rather large rack and it was filled with eartherometers, but from different brands. I wanted to compare, but this wasn’t possible, as only one price tag was on display. It said ‘10,95 (euro). Since this was still an usually low price for these things, I took an item from behind that price tag, as it was the only one available with an actual price tag on it.
Over to the cash register. Another weird place: this store is equipped with about two or three cash registers, while they have colleagues on the other side of the same block, who looked very busy indeed. We had no idea with what, until our thermometer was scanned. It wasn’t what the price tag had said. It was now 48,99. WTF?! And just a few digital buttons, rescan and enter wasn’t an option to return item to store, apparently.
‘You’ll have to go to Customer Service’, we were guided, to indeed the other side of the cash register. Where we had to pull a number.
While I ran back to the spot we took our item from, to proof that we weren’t wrong in our assumption, my husband stayed back in que, optimistically thinking there had been an easy mistake, and this problem would be solved soon.
Back at Crime Scene I discovered nothing had changed much, we didn’t end up in a different time continuum. Great. The price tag was still the same. I took a picture. Then discovered the name on the tag was from a different brand. I watched all over the rack. No box with said brand on it.
I pulled one of the assistants by the sleeve:
“Where is the brand you sell for this price, please?’ I nearly panted, swallowing the words ‘you bastards’ and ‘frauds!” because I still wanted to be seen as a civilised person, not a Neanderthaler.
Assistant watched, checked, whilst I said ‘this is quite confusing, to be fair, we only just discovered at the cash register that the actual price of our item is actually four times as high!’ and again, I swallowed my anger.
“Hmm we don’t have this brand in our stock at all’, the assistant told me. By now my pants dropped. Well, figuratively, as I was wearing a belt, but still.

My question was: can a store do this? Just pricetag items they  sell with brands they don’t even sell and aren’t thinking of -turned out about half an hour later-  to sell by this price? You might aswell go to a completely different store then, steal their pricetags and charge whatever the hell you want, no?
Incredibly angry we left the store, as their offer: ‘we’re willing to take 10 euros off the price, but that’s as far as we’ll go’ wasn’t enough for us, as still three times more than we originally agreed on.

Complaining on twitter didn’t help much either. As said, I took a picture of the situation. Thermometer with pricetag. First question I got was: ‘hi, which item do you mean?’ making my point exactly, namely it being quite confusing. But no. ‘Unless the cash register charges you with a price that’s not on the label itself, you won’t get money back’. In other words: only if the computer makes a mistake. Nothing about their own responsibility to actually put accurate pricetags on items.
I call that fraud. Misleading. Bullying your customers. False play.
Especially because it’s not easy to return an item. You have to get in line and wait for quite a while. Another thing I’ve heard: if you buy a large item (washing machine, dryer, tv) and wish for money back, they make you come back into the store, where they will give it back to you. In CASH. What kind of store does that these days?!

Looks like you’re running a Mobstore, Media Markt!

 
Leave a comment

Posted by on May 16, 2016 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Telefoonnummer / Phone number

Zoals bij zovelen het geval is, zijn hier in huis meerdere telefoons aanwezig. Niks bijzonders. Een van de toestellen heeft een nummer wat maar één cijfer verschilt met dat van een ander nummer in de stad..
Verkeerd verbonden zijn leidt dan tot extra verwarring voor de beller.
‘Heeft u nog meisjes in de aanbieding vanavond?’ hoorde mijn lief ooit eens vragen aan de andere kant van de lijn. Vertwijfeld keek hij mijn kant op. Ik dacht daarop dat het een verward oud vrouwtje was, wat hij vriendelijk doch dringend wilde onderbreken in haar relaas over god-mag-weten-wat (want ook dat was al een keer voorgekomen). Hij hield het echter beleefd op:
‘Ik vrees dat u het verkeerde nummer gedraaid heeft’, waarop de andere kant heel snel ophing..
Het nummer van de betreffende telefoon scheelt maar één cijfer met dat van een pornoclub elders in de stad. Een uitglijder is snel gemaakt.

Like in many households, we have several phones. Nothing special. One of them does have a number that’s only one digit different from another one, elsewhere in the city.
It happens that somebody got wrongfully connected. 
Once, my love answered the phone, being asked: 
‘Do you have any girls for tonight?’ and he looked at me puzzled. Which made me think he was connected with some old lady, who he friendly but firmly wanted to interrupt in a long story about god-knows-what (which had happened before).
He instead politely said:

‘I am sorry, you have the wrong number’ and the the caller didn’t know how quickly to hang up the phone.
Our number is one digit different from a pornclub in the city…it’s a slip of the finfer, really.

 
Leave a comment

Posted by on May 5, 2016 in Uncategorized

 

Dodenherdenking

Om in de tijdgeest van Dodenherdenking te blijven: twee brieven uit de oorlog, van families die er qua geloof buiten stonden, maar er natuurlijk middenin zaten.
De eerste is van een de getrouwde dochter die haar ouders schrijft, de tweede van die ouders. De brieven dateren van verschillende momenten, zijn geen antwoord op elkaar.

“Vlaardingen 25 Febr ‘41

Liefste vader en moeder,

‘k Zal er maar eens even de tijd voor nemen om terug te schrijven. Want ik heb het druk. De dagen vliegen voorbij en dan is er dit en dan weer dat. Tante Saar zoodoende ook vergeten en Oome Dies wist ik niet. Als er zit nog eens zoo iets is moeder, moest jij maar een bloemetje voor me bestellen in Goed, want jij hebt op ’t oogenblik niet zoo veel aan je ooren als ik.
Ik breng Tonnie en haal hem op de fiets van z’n school. Hij voelt er zich thuis of hij er altijd geweest is. ’t Is een lust om hem zoo te zien genieten, maar ’t is voor mij een heele toer want hij is zwaar hoor en ’t is een heel eind. Jo zal misschien wel al geschreven hebben. Hij stond Vrijdagmiddag 12 uur onverwacht voor onze neus. Dadelijk mee aangepapt dat begrijp je. Zondagavond weer weg. ’t Was gezellig. Het is z’n plan de Paaschvacantie bij ons door te brengen van wege het werken aan zijn examen. Toontje bracht al 2 prenten mee, die hij zelf geplakt heeft. Een sluit ik hierbij in voor Oma Moeder.
Er worden hier verschrikkelijk veel menschen weggehaald. Maandag 43. Dinsdag ook weet. Waarvoor weet ik niet. Ze mochten niet eens afscheid nemen en zonder bagage of verschoning weg.
Adje is weer heelemaal beter. Oma Vos maakt het ook zoo goed en heeft nog steeds in kwartiezuing.
Jo vertelde dat vader naar Den Haag ging en misschien nog aan koren maar niet gezien.
Wanneer ga je naar Frankrijk vader? Schiet maar gauw op, want ’t is zoo ’n beetje de stilte voor de storm denk ik.
Vanavond is ’t hier weer bijeenkomst.
Ik zal zeker wat rozijnen sturen, voor een papa heer tegelijk en dan geef je ze zelf maar, alsjeblieft moeder er verrekenen we het later wel. De jas zal ‘k betalen, maar ‘k weet niet goed meer hoeveel het was. Misschien weet Adje het wel. Nu geliefden, tot de volgende keer. Houdt je taai. Veel liefs van ons allen en van jullie Ma
Ps Er is hier nog een klant die naar oester vroeg. Waarschijnlijk honders. Zijn er nog?”

“Yerseke, Woensdag n.m. 7 uur 27/4, 1944

Lieve Allemaal,

Jullie brief van 5 Sept ontvingen we 12 Sept we hebben heelemaal niet meer teruggeschreven omdat we hoorden, dat vervoer enz gestaakt was. Nu hooren we echter, dat af en toe nog enkele brieven per fiets etc vervoerd worden, dus wagen wij een kans. We maken het gelukkig best hoor, zitten misschien in het krijgsrumoer, veel gevlieg, afweer een vliegtuig neergekomen in de moer, nogal wat bommen op de Laren en omgeving. Ook één op de put van ons (duikersluis) en +_ 12 meter stijgen weggeslagen, 3 huizen schuttershof, een paar loodsen en de helft van de loods (kuiperij Blieck en onder aan den dijk bij Oome Bram alle ruiten kapot. Electrciteit al meer dan 3 weken kapot, waterleiding idem, gas slechts van 7 tot 9 uur ’s m. en 10 t 1 uur ’s middags en ’s avonds van 5 tot 7 uur dus zitten we bij een petroleumlamp daar we gelukkig nog wat olie hebben. Enorm veel is hier uit Frankrijk en België gepasseerd via Vlissingen en Hoedekenskerke bij Kole woont in Baarland en houdt ’t spreekuur te Kwadensdamme een bom van 2000 kg bij het kerkhof verwoeste zijn huis dwz plafond spreekkamer naar beden en groote scheur in ’t huis. Kole is vorige week even geweest. Hier was slechts één doode de vrouw van Gerrit Bos 83 jaar oud en voorts nog enkele gewonden. In Breskens 110 dood en 45 gewond (een zoon van Hovestad (Dirk) die vroeger monteur was bij Reitsma was daar ook bij de dooden in Breskens, ook Akel, Vlissingen, Biggekerke enz moeten nog al dooden gevallen zijn door bombardementen.
Er is hier veel fruit afgestormd en verder is het nu niet te vervoeren, dus kun je plenty krijgen. Ik hoop, dat de brief jullie mag bereiken. Veel kussen en beste wenschen en groet je liefh vader.
Uitgezonderd boeter gaat het met het eten goed hier.

(zelfde papier)

Lieve Allemaal, Je vader heeft zoo wat alles geschreven. Hoe gaat het jullie? Wellicht ontvangen je deze brief wel niet maar we probeeren maar eens. Gisteren is er een auto uit Rilland gereden naar Schiedam om geul en naar Vlaardingen om boter. Die is hier voor geer f100 te krijgen. Ik eet vet met olie en melk door elkaar en je vader een beetje van de karn. Aardappelen en groente hebben we genoeg. Overige levensmiddelen zeer schaarsch. Alles ligt stil. Geen school geen kerk. Ieder oogenblik jagertjes waar de afweer op schiet. Er heeft hier ook van dat zware met als in Vlaardingen gestaan maar daar er geen electries is is het nu weg. We zitten met een petroleumlamp. Van nacht weer veel jagertjes: ook nog een bom in ’t gat waar mossels liggen gegooid. Wat heeft dat nou voor nut. ’s Nachts overal lichtkogels maar ik kom er niet voor uit ‘t bed. We hebben een paar keer het benauwd gehad toen de booten in de kaai beschoten werden. Bram slaapt nu weer thuis. ’t Schiet slecht op hè! Ik denk dat we er nog voor eerst niet van af zijn. De gasfabriek heeft nog voor 2 weken kolen. De kolenhandelaars hebben heuse kolen aan de bakkers moeten afstaan. Kunnen jullie Jo bereiken stuur dan de brief maar door. We zitten hier afgesloten voor de buitenwereld. Wat denk ik dikwijls aan jullie en kijk dan maar naar de foto. Je bent wel in tijd geweert. Ik zorg zoo een beetje voor het eten maar ben gauw moe. Zou Dirk niet per fiets naar hier komen? Ik zie Lee wel eens voorbij komen. Door binnen wegen is het van af B.o.Zoom wel te doen. De Rotterdamsche bank is in weken niet geweest zoo dat velen bijna zonder geld zitten. Wij kunnen gelukkig bij Gerard van Oosten voorschot krijgen omdat we daar stukken gekocht hebben. Nu geliefden in gedachten veel kussen en omhelzingen ook voor de jongens. Hopende op een spoedig wederzien. Wat zou dat een vreugde zijn. Bogaards hoort zeker ook niks uit Zuudrande? Verleden week reed er nog een vrachtwagen voor bij met D waar op stond de Hullens Zuudrande. Er wordt ook hier alles weg gehaald wat rijbaar is. De dr en zuster rijden met een roode kruis vlag aan hun fiets. Nogmaals het beste toegewenscht. Je liefh moeder
Tante Saar geeft een brief van Jan uit Den Haag ontvangen van 7 Sept”

 
Leave a comment

Posted by on May 4, 2016 in Daily life, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Bruiloft/Wedding

Toen kwam Jan tersprake. Pas geleden is Jan getrouwd.
Die bruiloft begon al zoals alleen Jan dat kan: ruim drie kwartier te laat aankomen. Weliswaar hadden ze zich mobiel gemeld met deze mededeling, maar met de woorden ‘we zijn wat later’, denk je eerder aan een minuut of 5 tot 10, 15 hooguit. Terwijl we als bruiloftsgangers de hoogst ongebruikelijke inrichting van de trouwzaal vast keurden (ook zo wat: die bleek ontworpen te zijn door iemand die het huwelijk maar onzin vond; waarom ontwerpt zo iemand in vredesnaam een trouwzaal, en waarom trouwen mensen in zo’n zaal??), maakten we als gasten vast kennis met elkaar.
De meest gestelde vraag: ‘waar ken(nen) jij/jullie het bruidspaar van?’
Op zichzelf geen ongebruikelijke vraag bij een dergelijke gebeurtenis. De antwoorden, dat was een heel ander verhaal.
Op een bruiloft verwacht je dat er toch een goed aantal mensen zeggen (bijvoorbeeld):
‘Ik heb nog bij Peter/Piet/Klaas/Jan/Hein op school gezeten, we waren de beste maatjes, we trokken elkaars schoenen aan, maakten elkaars zinnen af'”, of iets in die contreien.
Bij deze bruiloft bleek vrijwel iedereen, behalve de directe familieleden, de bruidegom ‘via via’ te kennen.
Net zoals hij ineens ter sprake kwam tijdens het tafelen, eigenlijk. Ineens daar.
Floep.
Op de bruiloft zelf was het eerst gênant  geweest om te zeggen ‘tja, we kennen hem via onze vrienden, we hebben ‘m ongeveer 3 of 4 keer op een verjaardag gezien. Geweldige jongen, leuk om mee te babbelen en gezellig om mee te drinken’.
Dat is meer een tekst die bij een vage kennis hoort, niet bij iemand op wiens bruiloft je rondloopt. En toch kwam het daar op neer, eigenlijk.
Haar familie en vrienden kenden de bruid wel degelijk door en door. Liefdevolle gedichten werden opgedragen, men was van heinde en verre op komen draven, tranen werden gelaten etcetera.
Jan bleek meer iemand die gekend was door zijn ICT-achtergrond en lollige vriendelijkheid. Daardoor overal werd uitgenodigd om zijn specialiteit uit te voeren (lees: de computer repareren), uit te leggen wat hij gedaan had (waar je geen ruk van begreep), en daarna bevriend te blijven omdat hij zo aardig en grappig is dat je hem graag nog eens uitnodigt om te eten.
Zoiets.
Want ook onze gastvrouw van deze avond (waar hij terloops ter sprake was gekomen) bleek hem ‘via via’ te hebben leren kennen.
Ze was ceremoniemeester op de dag zelf. Via vrienden, die wij ook weer vaag kenden.
En dan toch nog zo’n wonderbaarlijk geweldige bruiloft hebben, is toch knap. En vooral heel leuk.

And then Paul was mentioned. Paul just got married.
The wedding started in the way only Paul can do it: by turning up 45 minutes late. True, they had warned us by mobile, but when someone says ‘I am running a bit late’ you think of 5 or 10 minutes, 15 at the latest. While we, the guests, were examining the highly unusual wedding hall (another thing: it turned out to be designed by someone who hated marriage, or at the very least didn’t believe in it. Why design a wedding hall with such a mind, and why get married in a hall like that??) we also got to know each other just a bit.
The most frequently asked question: ‘how do you know the happy couple?’
In itself, not an unusual question for the occasion. The answers were more of a surprise.

Just like how he got mentioned now. As a Jack-in-a-box.
Whoppa! There.
When attending a wedding you expect  that at least about a dozen people will tell you:

‘I was in Paul/Peter/Jack/Hugh’s class, we were best buds, we put each others clothes on, finished each others sentences’, or god knows what else.
At this wedding, however, everybody, except for direct family, appeared to know the groom ‘via via’.
The same way he got mentioned now, I might add.
At the wedding it was a bit embarrassing, at first, to say ‘actually we know him through our friends, we’ve seen him about 3 or 4 times. Very nice chap, lovely to share a drink with, laugh with’. That’s more of a thing to say about a vague acquaintance, not someone you’re attending the wedding of. And still, that was the case. Then, after several likewise stories, it became the joke of the day.

Her family and friends did know the bride through and through. Lovely poems were written and spoken, people came from every spot possible and so on.
Paul appeared to be the nice ICT-guy who was known for his friendly and funny behavior. Which got him to be invited everywhere to provide his profession (read: fix the computer), to explain what he did (you understood balls of it) and then to stay in touch because he was just so pleasant to have around.
Something like that.
Because even our guesthost of the evening (where he got mentioned at the table) seemed to know Paul ‘via via’.
She had been the master of ceremony on the Big Day. She knew Paul through friends.

It’s amazing how you can have a lovely and good wedding like this then, in my opinion. And a very funny one, I might add.

 
Leave a comment

Posted by on May 3, 2016 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , ,