RSS

Bruiloft/Wedding

03 May

Toen kwam Jan tersprake. Pas geleden is Jan getrouwd.
Die bruiloft begon al zoals alleen Jan dat kan: ruim drie kwartier te laat aankomen. Weliswaar hadden ze zich mobiel gemeld met deze mededeling, maar met de woorden ‘we zijn wat later’, denk je eerder aan een minuut of 5 tot 10, 15 hooguit. Terwijl we als bruiloftsgangers de hoogst ongebruikelijke inrichting van de trouwzaal vast keurden (ook zo wat: die bleek ontworpen te zijn door iemand die het huwelijk maar onzin vond; waarom ontwerpt zo iemand in vredesnaam een trouwzaal, en waarom trouwen mensen in zo’n zaal??), maakten we als gasten vast kennis met elkaar.
De meest gestelde vraag: ‘waar ken(nen) jij/jullie het bruidspaar van?’
Op zichzelf geen ongebruikelijke vraag bij een dergelijke gebeurtenis. De antwoorden, dat was een heel ander verhaal.
Op een bruiloft verwacht je dat er toch een goed aantal mensen zeggen (bijvoorbeeld):
‘Ik heb nog bij Peter/Piet/Klaas/Jan/Hein op school gezeten, we waren de beste maatjes, we trokken elkaars schoenen aan, maakten elkaars zinnen af'”, of iets in die contreien.
Bij deze bruiloft bleek vrijwel iedereen, behalve de directe familieleden, de bruidegom ‘via via’ te kennen.
Net zoals hij ineens ter sprake kwam tijdens het tafelen, eigenlijk. Ineens daar.
Floep.
Op de bruiloft zelf was het eerst gênant  geweest om te zeggen ‘tja, we kennen hem via onze vrienden, we hebben ‘m ongeveer 3 of 4 keer op een verjaardag gezien. Geweldige jongen, leuk om mee te babbelen en gezellig om mee te drinken’.
Dat is meer een tekst die bij een vage kennis hoort, niet bij iemand op wiens bruiloft je rondloopt. En toch kwam het daar op neer, eigenlijk.
Haar familie en vrienden kenden de bruid wel degelijk door en door. Liefdevolle gedichten werden opgedragen, men was van heinde en verre op komen draven, tranen werden gelaten etcetera.
Jan bleek meer iemand die gekend was door zijn ICT-achtergrond en lollige vriendelijkheid. Daardoor overal werd uitgenodigd om zijn specialiteit uit te voeren (lees: de computer repareren), uit te leggen wat hij gedaan had (waar je geen ruk van begreep), en daarna bevriend te blijven omdat hij zo aardig en grappig is dat je hem graag nog eens uitnodigt om te eten.
Zoiets.
Want ook onze gastvrouw van deze avond (waar hij terloops ter sprake was gekomen) bleek hem ‘via via’ te hebben leren kennen.
Ze was ceremoniemeester op de dag zelf. Via vrienden, die wij ook weer vaag kenden.
En dan toch nog zo’n wonderbaarlijk geweldige bruiloft hebben, is toch knap. En vooral heel leuk.

And then Paul was mentioned. Paul just got married.
The wedding started in the way only Paul can do it: by turning up 45 minutes late. True, they had warned us by mobile, but when someone says ‘I am running a bit late’ you think of 5 or 10 minutes, 15 at the latest. While we, the guests, were examining the highly unusual wedding hall (another thing: it turned out to be designed by someone who hated marriage, or at the very least didn’t believe in it. Why design a wedding hall with such a mind, and why get married in a hall like that??) we also got to know each other just a bit.
The most frequently asked question: ‘how do you know the happy couple?’
In itself, not an unusual question for the occasion. The answers were more of a surprise.

Just like how he got mentioned now. As a Jack-in-a-box.
Whoppa! There.
When attending a wedding you expect  that at least about a dozen people will tell you:

‘I was in Paul/Peter/Jack/Hugh’s class, we were best buds, we put each others clothes on, finished each others sentences’, or god knows what else.
At this wedding, however, everybody, except for direct family, appeared to know the groom ‘via via’.
The same way he got mentioned now, I might add.
At the wedding it was a bit embarrassing, at first, to say ‘actually we know him through our friends, we’ve seen him about 3 or 4 times. Very nice chap, lovely to share a drink with, laugh with’. That’s more of a thing to say about a vague acquaintance, not someone you’re attending the wedding of. And still, that was the case. Then, after several likewise stories, it became the joke of the day.

Her family and friends did know the bride through and through. Lovely poems were written and spoken, people came from every spot possible and so on.
Paul appeared to be the nice ICT-guy who was known for his friendly and funny behavior. Which got him to be invited everywhere to provide his profession (read: fix the computer), to explain what he did (you understood balls of it) and then to stay in touch because he was just so pleasant to have around.
Something like that.
Because even our guesthost of the evening (where he got mentioned at the table) seemed to know Paul ‘via via’.
She had been the master of ceremony on the Big Day. She knew Paul through friends.

It’s amazing how you can have a lovely and good wedding like this then, in my opinion. And a very funny one, I might add.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 3, 2016 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: