RSS

Politieke inmenging andere landen/ Political disturbances in other countries

27 May

Ik ben een Nederlander, opgegroeid tussen hoog opgeleide mensen. Met dat label mag ik niet eens commentaar geven, waarschijnlijk. Wordt het gewoon niet serieus genomen.
Na het lezen van een artikel van een Turkse (zie onderstaand) heb ik echter wel een theorie, zij het mogelijk een wat vreemde.
https://www.oneworld.nl/blog/dedeisme/ik-ben-een-fabrieksfout-onder-de-turken

Ik zie een overeenkomst met een nest kinderen, waarvan de ouders zijn gescheiden. Zie de landen (Turkije en Nederland, maar Turkije en Duitsland kan net zo goed) als de gescheiden ouders, de mensen die hun dubbele nationaliteit niet eens kwijt kúnnen al zouden ze willen als de liefde en loyaliteit van de kinderen in deze scheiding, en je hebt een probleem wat deze kinderen het leven lang blijft achtervolgen. Waar ze mee moeten leren leven, een weg vinden die voor hen het beste werkt. Een eigen identiteit ontwikkelen, die uitdrukt hoe zij zich willen voelen, versus wat zowel van de beide ouders als de overige broers/zussen wordt verwacht.

Het is feitelijk voor kinderen van amicaal gescheiden ouders al heel lastig om een rustige, veilige modus te vinden waarin ze zich geheel en al kunnen ontplooien naar believen van hun ouders en henzelf. Ze willen immers dat beide ouders van hen houden, trots op ze zijn. Net zoals ze dat ook van hun broers/zussen willen. Dat is je wereld, je referentiekader.
Bij een vechtscheiding wordt het al een wat grotere ramp. Kinderen worden ingezet als chanteermateriaal, hitsen elkaar op en dwingen elkaar keuzes te maken. Het soort keuze waar geen enkel kind ooit aan blootgesteld zou moeten worden: kiezen voor je vader of je moeder. Je bent van allebei gemaakt. 50% van je bestaat uit allebei. Je bent wel weer een heel nieuw persoon, met een nieuw uiterlijk, nieuwe wensen, nieuwe dromen enzovoorts, maar je blijft altijd een deel van hen. Dat willen ze altijd graag terugzien. Als het verdwijnt, zijn ze heel verdrietig. En jijzelf inclusief. Je houdt van ze, ziet zaken van hen in jezelf terug en dat wil je behouden. Jezelf in tweeën scheuren gaat niet. Dus hoe nu verder?

In dit geval -de politieke partij DENK, Erdogan’s herhaaldelijke verzoek om hem meer macht te geven- wordt dat vrijwel helemáál onmogelijk gemaakt.
Met name de noemer ‘acceptatie’.
Die wordt namelijk ineens in twee kampen verdeeld.
‘Zij’ en ‘wij’. Doe je mee met wat het ene land te bieden heeft en wordt je geaccepteerd, met open armen ontvangen zelfs, dan wordt je gegarandeerd door het andere land uitgekotst. Er is geen middenweg.
Het is óf niet goed want té Nederlands, óf het is niet goed want té anders. Het ‘als je maar gelukkig bent’ lijkt niet meer te tellen. Jij bent namelijk niet degene die er gelukkig van moet worden, anderen moeten gelukkig worden van jouw keuze.
Kies je voor je moeder, dan is vader ongelukkig, en andersom. Broers en zussen trekken luidkeels hun mond open, zullen jou wel even vertellen wat de juiste keuze is. Dat hebben we gezien tijdens de coup, waar Gülen uitgebreid van beschuldigd werd, en waar ouders zelfs gedwongen werden hun kinderen van school te halen omdat dat binnen hun eigen gemeenschap feitelijk geëist werd.
‘Want anders kijk ik je nooit meer aan, dan zeg ik tegen mamma/pappa wat je gedaan hebt’. Het grote klikken. Erdogan heeft er zelfs kliklijnen voor ingesteld. En dan maar wachten op de consequenties. En stiekem blij zijn, of je juist kapot schamen voor wat dat gevolg is.

Het lijkt me niet makkelijk om zo’n kind te zijn. Je moet kiezen, en dan ook nog trouw aan jezelf blijven. Het is ook niet makkelijk als anderen voor jou gaan beslissen of iemand een vuile rat is, verraden dient te worden, omdat het bij pappa wordt gedaan en mamma niet op de hoogte is, terwijl je bij pappa bent.
Net zoals in het geval van gescheiden ouders, geldt immers: bij pappa en mamma gelden andere regels. Waar je bent, dien je te handelen naar die regels. Dus als je van mamma best een toetje mag na het eten, kan het zijn dat dat bij pappa pas mag als je ook eerst piano hebt gestudeerd. Of dat pappa sowieso toetjes onzin vindt. Dat kan.
Het typische geroep van kinderen: ‘van *** mag het WEL!’ wordt door de ouder in kwestie regelmatig beantwoord met:
“Ben ik ***? Nee. En van mij mag het NIET!”.

Is het zo simpel dan? Voor de kinderen niet. Acceptatie van verschillende werelden is moeilijk, zeker als pappa zelfs de regels in het huis van mamma wenst aan te passen. En mag dat? Nee, het is namelijk niet ZIJN huis. Hij heeft er maar mee te leven dat er buiten zijn eigen huis andere regels gelden.

 

I’m Dutch, raised in a high educated family. With this label I’m not even allowed to comment on the matter, probably. It won’t be taken seriously anyway. After reading the article/blog of a Turkish-Dutch, I do, however, have a theory, though it may come across a bit odd. (the link is in the piece above, it’s in Dutch).

I see a similarity with a bunch of children whoms parents have been divorced. Look at the countries as the parents, the love and loyalty of the children as the never ending splits, and you’re looking at a problem that will hount these kids for the rest of their lives. They will have to find a way to live with that, a way that works best for them. Develop their own identity, one that expresses how they want to feel and how their parents and siblings may want them to feel. 

It’s factually tough  for the children of amically seperated parents to find a peacefully, safe mode where they can develop themselves fully and gradually, to everyone’s happiness. After all, they want everyone to be proud of them. Both their parents, their siblings, etc. That’s your  world, your reference.
With a messy divorce, it’s far trickier. Children are being used as blackmail material, provoke each other, force each other to make decisions. The kind of decisions no child should ever have to make: pick between your mother or your father. You’re made out of both of them. 50 % of you is both. You are a whole new person with your own likings, your own behavings, your own wishes and your own dreams, but you’re always part of them. They always want to recognise that bit of you. If it disappears, they’re very sad. Including yourself. You love them, recognise yourself in both of them and you intend to keep it. You can’t rip yourself up in two parts. So how to proceed now? 

In this case – the political party DENK and Erdogan going beserk- it is running close to ‘impossible’.
With the word ‘acceptance’.
As it’s being devided in two camps.
‘Them’ and ‘us’. Are you joining one country, are you accepted, received with open arms even, then you’re making the other country sick to its stomach. There’s no safe harbour.
It’s either not good enough because ‘too Dutch’, or ‘too Turkish/Moroccon/Pakistanian/whatever’. ‘As long as you’re happy’ no longer seems to be important. You are no longer the one who should be happy, your worlds should become happy of your choices. If you pick your mother, your father is unhappy and vice versa. Siblings open their mouths, telling you, screaming most likely, what is your best choice.
‘Otherwise I will NEVER look at you again! And I will tell mommy/daddy what you did’. The big snitching. And then just have to wait for the big consequences. And be sneakily happy, or deeply ashamed for the consequences. 

I don’t think it’s easy being a child in the middle of that situation. You have to pick, and still be true to yourself. It’s not easy if others decide for you if someone is a huge rat, should be betrayed, because it’s done at daddy’s and mommy doesn’t know while you’re at daddy’s.
Just like is the case when people divorce, after all, it is a fact: at daddy’s house there’s different rules than in mummy’s house. It depends on where you are, what rules you’re supposed to follow. So if you’re used to having dessert after dinner at your mother’s house, it could be that your father doesn’t let you have dessert unless you’ve also done your practice on the piano. Or he doesn’t believe in desserts. Or something like that. It’s possible.
The typical slander of children, yelling: ‘**** says it’s OK?!’ is typically answered with: ‘am I ****? No, I’m not. And I’m saying no’. 

Is it that simple? It isn’t for children. Getting accepted in two worlds is difficult, but there are ways to cope with it. Then again, daddy has to accept that there’s different rules in mom’s house. Without that, it’s impossible for the kids to adjust. And that seems to be the biggest current problem. 

Advertisements
 
1 Comment

Posted by on May 27, 2016 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

One response to “Politieke inmenging andere landen/ Political disturbances in other countries

  1. Banana

    May 27, 2016 at 6:03 pm

    Het komt op mij over als een steekhoudende vergelijking, goed gevonden. Al groei je op gegeven moment toch op en besef je dat je een eigen persoon bent met een eigen wil. Je bent niet je ouders en je bent niet je afkomst, je bent niet je opleiding etc.. Verwachtingen gaan er steeds minder toe doen. En dan spreek ik voor een deel vanuit mijn gescheiden-ouders-ervaring. Zou dat in het andere geval ook allemaal op gaan? Zo ja; dan valt er zeker mee te leven (en zal jouw mening ook door ‘hen’ serieus genomen worden).

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: