RSS

Schilderen /Painting

02 Aug

Ik ben mijn tante aan het helpen om het huis van haar ex-vriend en ex-buurman te schilderen (om de verkoop te bevorderen) en dat levert af en toe wat ongebruikelijke momenten op. Zo is hij het grootste deel van de tijd aanwezig om nog door z’n eigen spulletjes heen te neuzen, die her en der verspreid over een tafel, zijn studeerkamer en slaapkamer liggen.
Zij is verpleegster en hij heeft Parkinson, het grootste deel van zijn spullen staat inmiddels in zijn nieuwe onderkomen: een verzorgingshuis.
Zodra hij opstaat, kan zij het al niet meer laten om niet voor hem klaar te staan.
Een reflex die ze niet doorheeft en derhalve ergert ze zich eerder aan zijn aanwezigheid dan aan die ‘reflex’.
Vandaag:
‘Mar, ik geloof dat het elastiek van m’n broek is geknapt, kun jij even kijken?’
‘Ja hoor’. Ze is al van d’r ladder af gekomen, loopt op hem af en schudt wat aan z’n broek.
‘Heb je geen riem?’
‘Ehh nee’, hij twijfelt een beetje. De chaos die in z’n huis heerst, is niet veel beter in z’n hoofd, momenteel. Daarop duikt mijn tante dus gewoon zijn kast in. Je weet maar nooit.
‘Hmm een stropdas. Dat is niet zo handig. Oh hier, ook een riem’. Ze wurmt de riem door z’n broek. Toch een beetje alsof je een tandenstoker aankleed, zo.
Gaat een poosje goed. Dan, na een kwartier à half uur.
‘Mar? Het zit toch nog steeds vreemd, ik zal m’n zus eens bellen’
‘Goed hoor, moet ik het nummer even draaien?’
‘Ja graag’
*hij belt een half uur met z’n zus over van alles en nog wat, schuift de telefoon door naar m’n tante, die krijgt instructies hoe die broek weer gerepareerd moet worden, ze probeert het*
‘Het voelt toch nog steeds raar’ zegt hij alleen maar. Dan ineens:
‘Oh wacht, misschien is het m’n ONDERbroek’…..
Dat blijkt te kloppen.
Hij draagt het soort broeken waar een walvis in past -en heeft zelf het formaat van een garnaal-  en ergens bij z’n enkels hangt z’n onderbroek. Die tante er weer uit opdiept. En ja, waar laat je een onderbroek waar het elastiek van is geknapt? Tante draait er zolang maar een knoop in.
‘Misschien moet je aan je zus vragen of ze het elastiek weer vastzet’, suggereert ze.
‘Ja. Want zo zit het toch niet erg lekker’.
‘Heb je hier nog een reserve onderbroek liggen?’ vraagt tante. Maar daar blijkt geen sprake van te zijn. Handdoeken en stropdassen, daar is overvloed van. Oh, en lakens.
‘Kun je als een Romein rondlopen’, suggereer ik nog. Maar dresscode ‘Romein’ is not done in een chic grachtengordelbuurt.
Gelukkig schiet het schilderwerk op, en kan hij gauw naar z’n nieuwe onderkomen voor een schone onderbroek.
‘Het is ook elke keer wat’, zucht tante.
Ik grinnik.
Het huis was snel verkocht.

 

I’m helping my aunt to prepare the house of her ex-boyfriend and ex-neighbour by painting it (to make sure it will sell well) and this is going along with some unusual moments at times. If only because he is present most of the time, to go through some of his stuff in his livingroom, study or kitchen.
She is a nurse, he has Parkinsons. Most of his stuff is, by now, in his new home. A carehome.
As soon as he gets up, she can’t help herself for wanting to assist him.
A reflex I’m not sure she’s aware of, and so she is more agitated by his presence than her own reflex.
Today:
‘Mar? I think the elastic in my trousers just busted, can you have a look please?’
‘Yeah, sure’, she’d already descended the ladder, approached him.
‘You don’t have a belt?’
‘Errr no’, he hestitates a bit. The chaos in his house and in his mind are not that different at the moment. So my auntie goes and has a look herself. One never knows.
‘Hm, a tie. Not exactly handy. Oh here, a belt also’. She puts it in his trousers. Much like dressing a toothpick, to be fair.
Then it’s OK for a while. Until about fifteen minutes later.
‘Mar? It’s still not right. I shall ring my sister’.
‘Alright, shall I do it for you?’
‘Yes, please’
*he phones with his sister about half an hour about lots and lots of things, including handing my aunt the phone who gets instructions of possibilities for how to fix his trousers, which she tries*
‘It still feels funny’, he states. Then, suddenly:
‘Oh, wait. Maybe it’s my underpants!’
This turns out to be right.
He’s wearing the kind of underpants that could fit a whale -being size shrimp himself- and somewhere around his ankles is where his underpants is now situated. Which aunt takes out of there. But what do you do with a pair of underpants that has no elastic in it? Tie a knot in it? This happens to be how auntie solves it.
‘Maybe you can ask your sister if she can repair the elastic’, she suggests.
‘Yes, because this isn’t very comfortable’. he sighs.
‘Do you have any extra underpants here?’ she asks him. But no. Ties and towels, yes. And bedsheets.
‘Well, you could go Romanian style?’ I suggest. But that’s not done in a posh neighbourhood amongst the canals.
Thankfully, the painting is going smoothly and the ex-boyfriend returns quite quickly to his new home for a new pair of knickers.
‘Every single time there’s something?!’ auntie sighs.
I giggle.
The house got sold in no time. 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on August 2, 2016 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: