RSS

Monthly Archives: March 2017

De Gelukkige Huisvrouw (boek)

Dit was het eerste boek wat ik van Heleen van Royen las. Vermoedelijk vond ik het daarom ook zo leuk. De sneren die worden uitgedeeld aan vrouwen die zich, zowel op voorhand (tijdens de zwangerschap) als naderhand (als de boreling er is) zodanig op het moederschap storten dat je er automatisch een reflux aan overhoud, zijn ronduit geweldig.
De MoederMelkMaffia ‘…..’ dat zijn van die moeders die niet willen toegeven dat hun miezerige tieten minder melk geven dan een blik poedermelk’
Zaken die, totdat Heleen van Royen het publiceerde, ook niet echt aan het licht werden gesteld. Dat het nu eenmaal niet altijd een geweldige ervaring is. Dat je ook geleefd wordt door anderen. Dat het sowieso anders kan lopen, met een post partum psychose bijvoorbeeld.

Het boek verhaalt over Lea, die getrouwd is met Harrie. Harrie wil graag een kind. Lea heeft die behoefte niet, maar nadat Harrie het inleidt met hoe hij haar in bed te grazen zal nemen, laat zij de pil wel staan.
Dat zwanger worden blijkt het probleem niet zo. Het ter wereld brengen daarentegen is een ander verhaal. De bevalling is een ramp. De weeën zetten niet door, ze wordt ingeknipt ondanks het feit dat ze om een keizersnee smeekt en ze voelt zich niet gesteund door zowel Harrie als haar verloskundige. Na de geboorte heeft ze eigenlijk geen zin in haar kind. De veranderingen die het met zich meebrengt -onder andere dat de sex met Harrie nog nooit zo beroerd was als sinds ze zwanger raakte- schieten bij Lea totaal in het verkeerde keelgat.

Alles bij elkaar is het boek heel vlot geschreven, met allerhande sarcastische bij- en ondertonen. Als het het eerste boek is wat je van haar leest, vermaak je je vermoedelijk wel.
Omdat ze ondertussen in het reine probeert te komen met haar vader die zichzelf van kant gemaakt heeft, geeft dit boek een extra dramatische dimensie.

Al met al best een vermakelijk boek.

Sidenote: de film kun je beter mijden. Hoewel het lezen van het boek ná de film de film wel opheldert.

 
Leave a comment

Posted by on March 7, 2017 in Uncategorized

 

Ebru versus Sylvana

Ik kreeg laatst commentaar op twitter toen ik daar zei dat ik Ebru Umar zo’n heerlijk mens vond en Sylvana Simons zo’n zure zeiker. Commentaar. Niet zozeer negatief, maar wel de vraag: ‘oh, waarom dan?’

Twitter is voor korte berichtjes, dus niet zo heel geschikt om een discussie aan te gaan. De persoon in kwestie bleek juist wat meer pro Sylvana te zijn, want ‘die is zo lekker zichzelf gebleven’. Dat ik denk: en Ebru niet, dan? Bovendien werd er gevonden dat het juist andersom is: Sylvana positief, Ebru zo’n zeur.

Het geval wilde dat ik net interviews van beide dames in Volkskrant magazine had gelezen. Daarbij kreeg ik spontaan zoveel meer bewondering voor Ebru. Die zich door de opvoeding van haar ouders, maar ook haar eigen karakter, eigenlijk een weg heeft weten te vinden uit de ‘klaag’zang waar ik de mensen waar zij het steeds over heeft, mee zie knokken.
Ja, moslims.
Ik schreef al eerder dat ik het opvallend vind hoezeer de verschillen in culturen mensen op splitten. En dat dat niet zozeer te maken heeft met wat hier in Nederland verlangd wordt van nieuwelingen. Ook weer wel, maar het is vooral de cultuur zelf. Hoeveel orthodoxe moslims en joden ken jij, die met iemand getrouwd zijn/omgaan met anderen die NIET uit diezelfde kringen komen? Hoeveel moslims ken jij die zich NIET laten verdelen door wat meneer Erdogan daar in het verre Turkije van ze eist?
En dat is niet omdat Nederland als land zegt: ‘gij zult niet mengen’. Tamelijk het tegenovergestelde.
Dat maken deze mensen er écht zelf van. Bewust kiezen voor iemand die je ouders voor je uitgekozen hebben, of je nu echt verliefd bent, ja of nee. Bewust iemand kiezen van hetzelfde geloof, dezelfde cultuur, hetzelfde alles.

Maar ik dwaal af. Want dit is slechts één vlak. Toch is ook in dit aspect een verschil tussen de dames Sylvana en Ebru terug te vinden: Ebru zegt in het interview letterlijk: ‘ik voel alleen niet de behoefte om me af te zetten tegen Nederlanders’. Sylvana zegt eigenlijk precies het omgekeerde. Die wil zo hard mogelijk knuppels in kippenhokken gooien. Onder het mom van ‘ik zeg alleen maar wat ik vind’. Alleen doet ze dat niet. Ze bindt er meteen consequenties aan. Over Zwarte Piet zegt Sylvana:‘ik wil Zwarte Piet niet verbieden. *….* Maar op school, in de publieke ruimte, op de nationale televisie gesubsidieerd door de belastingbetaler, zeg ik: liever niet’ en dan denk ik: en die andere geloofsgroepen dan, met hun geloof? Alles wel beschouwd is Zwarte Piet een onderdeel van een geloof. Discriminatie op grond van geloof mag niet. Er zijn in verschillende steden van Nederland scholen en winkelcentra en noem maar op waar alleen maar in een andere taal gespróken wordt dan Nederlands. Moet dat dan wel kunnen? Dat vind ík namelijk hypocriet.
Ik ga geen andere taal leren van landen waar ik nooit heen ga, alleen omdat er mensen zijn die dit land wensen te zien als hun vakantieland, in plaats van het land waar ze wonen.
Heb ik iets op die mensen tegen? Absoluut niet! Maar schei uit met het wegzeiken van Nederlandse feestjes en partijen omdat jij een reden hebt gevonden om je beledigd te voelen.

Zwarte Piet is al sinds een jaar of twintig aan verandering onderhevig. Ooit was het het domme hulpje van Sinterklaas. Ik kan me voorstellen dat dat, in combinatie met een andere huidskleur, protesten opleverde.
Dat beeld is echter veranderd. En het vreemde vind ik: het lijkt er vooral om te gaan dat mensen met een lichte huidskleur, hun huid niet donker mogen verven. Want het is niet alleen Zwarte Piet. Ook indianenpakjes voor kinderen, verkleden als eskimo of aziatische uitingen blijken niet langer te mogen.
Dat stuit met enorm tegen de borst.
Wie ben jij, Sylvana, om mij in een vrij land als Nederland te gaan verbieden om welke kleur dan ook tegen m’n huid te smeren? Ja, ik geef licht als ik m’n kleren uittrek op het strand. Nou èn??

Dat is nog een ander ding: Ebru discrimineert niet. Ze zet zich af tegen het toonbeeld wat er van haar culturele achterban van haar wordt verwacht. Het tegenovergestelde van wat Sylvana doet, dus. Ebru zegt: hou op met dat eeuwige gezeur. Sylvana zegt juist: ga vooral door, dan zullen we Nederland weleens even wat onderdaniger maken. Sterker nog: Sylvana komt alléén maar op voor hen die ZIJ als haar medemens beschouwd.
Roepen dat je voor gelijkheid op alle vlakken gaat en het voor maar één groep opnemen is net zo ‘etnisch profileren’ als waar ze zegt tegen te strijden. Zoals dat joch van 12 dat gearresteerd werd. Ik heb er alleen over gelezen. Toch kreeg ik de indruk dat de jongen zich provocerend had gedragen (fietsen waar het niet mag, geen ID willen laten zien, een valse naam opgeven etc) en alleen draagvlak kreeg omdat hij donker was en het om niet-donkere agenten ging. Waren ze wel donker geweest, dan vraag ik me serieus af of het jong niet gewoon een draai om z’n oren had gekregen en was gezegd: ‘en de volgende keer fiets je gewoon op het fietspad, begrepen?!’
Want de enige witte jongen die op een verder volledig zwarte school werd weggepest, eerder dit jaar: geen Sylvana die daar naar kraaide. Als je voor gelijke rechten voor iedereen bent, dan trek je ook op zo’n moment je grote politieke mond open!

Ik heb absoluut meer bewondering voor iemand die laat zien wat er allemaal mogelijk is als je je gedraagt zoals je zelf wilt en hoe je ook wilt dat anderen zich gedragen.
Dat is wat Ebru doet. Ze doet en zegt gewoon waar ze zin in heeft, ze zet op twitter dat Erdogan een lul is (dat is waar, trouwens; sorry Sylvana, maar die cartoon van jou als hond bij hem op schoot, sloeg echt de spijker op z’n kop; eisen dat de vrijheid van meningsuiting in feite aan banden wordt gelegd: ben je gek??) en moet daar ook onmiddellijk voor op de blaren zitten. Ebru wil rustig de confrontatie aangaan, ongeacht wie het is, waar ze is of wat dan ook. Ebru heeft écht ballen. Sylvana kan alleen maar dromen van zulke moed. Want stiekem heeft Sylvana dat helemaal niet.

 
Leave a comment

Posted by on March 6, 2017 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Glitch, Netflix

This series on Netflix, has a storyline similar to The Returned, except the characters climb literally out of their tombes.

The problem is that the one who wrote the story forgot to give any of the characters any of that. The first 4 or 5 episodes, you won’t witness any variety in responses to the unusual circumstances. None. Emotionally, the characters are even more dead than the state of being you’d expect from somebody who is supposed to be dead.
You do see how the ones who are saddled with solving the problems, namely a police officer and a local doctor, seem to have some inner struggle with the happening, but that’s it. No feisty responses from them either. You just wanna slap ‘m so they do anything you’d expect under the circumstances.

And no, it’s not the acting. You can see how it’s not the actors who do it wrong. They simply haven’t really been given any dept. It does become a bit better after a few episodes, but still most of the responses aren’t in any way realistic. Even if the series continues, I won’t watch it. Rather the French version of The Returned. Far better storyline.

 
Leave a comment

Posted by on March 6, 2017 in Opinion, series