RSS

Monthly Archives: July 2017

Schrijftips

Als recensent, nieuwslezer, twitteraar en algeheel boekenliefhebster, komen er nogal wat schrijfsels op mijn pad. Daar zitten beter en minder werk tussen. Op twitter kom ik sowieso nogal eens wat schrijftips tegen, dus ik bedacht dat het misschien wel aardig was mijn eigen bijdrage daarvoor eens uiteen te zetten:

-een bekende tip is om veel te lezen, vooral ook boeken van schrijvers/schrijfsters die je persoonlijk erg aanspreken. Analyseer de tekst. Waarom vindt jij ‘m zo tot je spreken. Probeer de stijl uit op je eigen teksten. Je komt misschien tot verrassende twists, die je zelf niet aan zag komen.
-vermijd herhalende woorden in zinnen achter elkaar. Verzin een weg eromheen, een ander woord, of laat er eerst een andere zin tussen komen.
-leg niet met een volgende zin de vorige zin uit. Je lezers zijn niet dom en willen zich dat ook niet voelen. Als je denkt dat het (nog) niet duidelijk is, is je gevormde zin dus ook niet goed.
-(deze is ook best bekend) gebruik voldoende spaties, witregels en alinea’s. Je tekst wordt aanzienlijk leesbaarder als het oog van de lezer af en toe ‘interpreteerrust’ krijgt. Zo las ik laatst een spannend bedoeld verhaal. Eén klont tekst. Wég spanning. Zonde!
-heb je een dialoog tussen je personages wat niet helemaal wil lopen? Ga zelf in gesprek met mensen. Kan ook iets kleins zijn. Ga koffie of boodschappen halen, maak een wandeling door het park of waar ook. Het maakt je hoofd leeg en het hier en daar opvangen van gesprekken inspireert.
-kijk ter inspiratie ook eens een film of serie op Netflix in het genre waarin je schrijft. Het heeft verrassend veel te bieden.
-zorg ervoor dat je eten en drinken in de buurt hebt, zodat je niet steeds weer hoeft op te staan.
-geniet! Schrijven is een mooi vak. Je creëert. Genieten is een belangrijk onderdeel.

 
Leave a comment

Posted by on July 29, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

To The Bone

With Lily Collins, Keanu Reeves, Lili Taylor, Brooke Smith and many others.

This film, which is said to be the first one about anorexia nervosa, doesn’t bore one bit. We follow Ellen -beautifully portraited by Lily Collins- who has just walked away from the last clinic she was admitted to for gaining purposes. Ellen actually only finds joy in making others feel uneasy so she doesn’t have to.

You don’t get to see much of the inside struggles she faces though. It’s Dr William Beckham -played by Keanu Reeves, a bit of a weird pick that, to be fair. He doesn’t depict the doctor badly, it’s just not a part I was expecting him to play- who voices most of the struggles she goes through. Dr William Becker and Alex Sharp, one of the first residents in the house/clinic Ellen meets.

Though this film sort of gives an insight into the lives of people with an eating disorder, it seems to show less of their minute to minute struggles. It’s still rather shallow. You see how Ellen’s family is in many ways highly disfunctional, but not how this works for the others. And somehow, that context, especially with such a heavy depiction of the shown illnesses (eating disorders) seems quite important.

To The Bone did remind me -at times- of Girl, Interrupted. Probably because it’s mostly girls in the prime of their life, facing problems they don’t know how to deal with. The atmosphere in To The Bone seems incredibly loose. No very strict rules, just some restrictions, really, and a system that contains earning points with ‘good behaviour’.

Ellen first appears as an incredibly moody teenager, only trusting her sister enough to act normal (pleasant) around, but in the end turns out a very sensitive and adjusting person, who just needed to be shown some basic love. The scene of her mother feeding her is so powerful, you’re honestly not sure if it will break or bond the two.

 

 
Leave a comment

Posted by on July 21, 2017 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

De Man Die Niet Van Robots Hield

Iedereen is blij als er op een dag een zorgrobot komt meehelpen in de instelling. De robot ondersteunt het personeel en verovert al snel de harten van de bewoners. Zelfs de digitale nepaandacht wordt welkom ontvangen.
Dan komen enkele bewoners van de instelling ineens op mysterieuze wijze te overlijden. Een van de bewoners die helemaal niet gecharmeerd is van de robot, gaat op onderzoek uit. En was dat nou wel zo’n goed plan?

Het verhaal leest tamelijk prettig weg in stijl. Het is echter geschreven in eigen beheer, en dat is te merken. Omdat de schrijver nogal vaak woorden uit elkaar haalt die aan elkaar moeten (spatiegebruik) en er niet vaak genoeg een witregel, ‘enter’ of nieuwe alinea wordt gebruikt, leest het ook heel houterig. Het verhaal, wat als thriller moet gelden en dus een zekere spanningsboog moet hebben om dit voor elkaar te krijgen, mist dit daardoor. Er wordt de lezer geen rust gegund om zaken op zich in te laten werken. Zonde, want slecht is het verhaal niet. Het is wel wat rechttoe rechtaan, maar vooral het ontbreken van leesruimte, helpt niet.

Het boek is opgedeeld in drie delen, waarvan de middelste het lastigst leest. De schrijver verlangt in feite dat u als lezer als een robot ‘denkt’ en ‘voelt’, maar in feite weet je dat een robot nog niet de helft van die zaken die omschreven worden, echt zal denken of voelen. Het is meer de stem van een autist (bijvoorbeeld). Iemand die zaken verkeerd uitlegt omdat-ie het anders niet bevatten kan, zoiets. Het moet het waarom uitleggen van de aard van het elektronische wezentje, maar dat komt daardoor toch niet helemaal uit de verf. Daarnaast spreekt de robot u toe in zowel eigen vorm (‘ik’) als in derde persoon over zichzelf, en ook rustig in dezelfde zin. Dat leest een beetje irritant.

Hoe dan ook, het derde deel maakt het tweede deel wat beter. Dit is vooral te danken aan het feit dat de gewone mensen weer aan het woord komen.

Al met al geen slecht boek, maar ik zou de schrijver toch aanraden om met de opmaak van de tekst aan de slag te gaan. Het komt de leesbaarheid ten goede, en daarmee mogelijk ook de aantrekkelijkheid om het te lezen.

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Hoe duur was de suiker?

Een film van Nederlandse bodem over de slavernij in Suriname, helaas veel te kort geleden.

Opvallend is dat de slaven in deze film aanzienlijk beter acteerwerk neerzetten dan hun tegenpolen, de witte eikels. Dieptepunt zijn wel de twee dames, gespeeld door Gaite Jansen en Anna Raadsveld, die duidelijk nooit hebben geleerd om op het witte doek te schitteren, alleen maar op het toneel. Hun overdreven uitspraken van ongeveer elk woord, elke letter, hoort daar duidelijk thuis. Er zit geen enkele emotie in Gaite Jansen, Anna Raadsveld doet op den duur haar best, maar veel meer dan matig wordt het eigenlijk niet. De man om wie ze vechten doet zijn uiteindelijke keus eer aan. Hij is niet spannend, hij is gewoon een man.
Benja Bruijning had z’n baard wat beter vast moeten lijmen, had vast niet geholpen voor z’n spel, maar mogelijk had-ie zich dan in elk geval ergens achter kunnen verstoppen.
Kees Boot doet geweldig z’n best, en aangezien hij tegenover Yootha Wong-Loi-Sing staat, lukt dat wat beter, zeker op het eind.

Ik heb het boek nooit gelezen en zoals gewoonlijk heb ik begrepen dat dat wel beter was. Sowieso is er nogal wat weggelaten uit dat boek. Ook dit blijkt de film niet ten goede te komen. Niettemin is het een bijna twee uur durend exemplaar.

De vernederingen die de slaven moeten ondergaan en de terreurgroep die een deel van hen opzet is erg doordringend, maar helaas door Gaite komt het gewoon niet zo krachtig over als dat in films als The Maid, The Color Purple en Twelve Years A Slave wél doet. Ik las dat ze een prestigieuze prijs heeft gekregen voor haar optreden in deze film. Ik vind Thekla Reuten in De Tweeling aanzienlijk beter spelen dan Gaite Jansen in deze.

 
Leave a comment

Posted by on July 2, 2017 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , ,