RSS

Anne Faber en het falende rechtssysteem

16 Oct

Met het verdwijnen en de zoektocht naar Anne Faber, werden er in minder dan twee weken tijd ineens een hele hoop mensen met hun neus op de feiten gedrukt: ons rechtssysteem deugt niet.

Dat wisten we, op zich, allang, maar met de dood van een (plotseling) zeer geliefd meisje -met alle respect voor de nabestaanden; zó lang kenden velen die naar haar zochten haar tenslotte niet, áls ze haar al kenden- werd het ineens héél duidelijk.

Want hoe kon het dan zo’n psychopatische gek zomaar los kon rondlopen, die feitelijk al maanden bezig was met het plotten van de ‘ideale’ moord. Als ik de vele spookverhalen op twitter, verscheidene blogs en nieuwssites mag geloven, tenminste.
Er werd dan ook meteen een petitie opgestart. Een zeer emotioneel opgestelde. Dat begrijp ik. Ik heb net zo hard op m’n twitter-feed zitten kijken elke dag. Het doet wat met je, of zo iemand nou bekend is of niet.
‘Is ze al gevonden?’ spookte het door m’n hoofd. Gek genoeg had ik al vrij snel (na het opduiken van haar jas en fiets) het idee dat er helaas geen levende Anne Faber meer zou worden gevonden.
Het viel me wel op hoe ontzettend rechttoe rechtaan het hele verhaal ging. De twee weken waren weliswaar zenuwslopend, maar na een DNA spoor op de jas van Anne Faber, ging het snel met het opsporen van de verdachte en het vinden van haar stoffelijk overschot.

En dat is het een beetje: als dat al meteen zo duidelijk was, wáárom was het dan zo dat deze meneer al aan het wennen was aan het leven buiten? Ja, hij had een relatie met ‘s werelds meest achterlijke begeleidster/therapeut (wat is dat voor neukhol geweest daar in Den Dolder?! Weet je als professional daar soms niet wat de werkwijze is van zo’n psychopaat? Dan ben je dus ook niet voldoende geschoold, lijkt me?) en zat kennelijk in een soort ‘vrijwillig’ therapeutisch traject.
Punt is dat men kennelijk wel door gehad moet hebben hoe gevaarlijk hij was. Ondanks de zogenaamd uitgezeten straf. Die dus niet heeft geholpen.
Ik las ergens dat er een lage recidive te verwachten is na TBS, in tegenstelling tot gevangenisstraf. Ook las ik dat TBS bij psychopaten zinloos is. Belangrijker nog: mensen mógen KIEZEN voor TBS. Dus of het nu geschikt is of niet, de keuze is ook nog eens aan degene die het leed al heeft doen geschiede. Dat is toch uiterst curieus?

Omdat therapeuten ooit hebben bedacht dat therapie alleen werkt als de patiënt er zin in heeft, hóeft het dus niet? Met het gevolg dat zo iemand na slechts maximaal 2/3e van zijn/haar straf te hebben uitgezeten -en de straffen zijn al te laag, zeker in relatie tot pyschisch danwel lichamelijk letsel-  vrijkomt en weer opnieuw kan beginnen? Het lijkt een beetje op het omgekeerde van het Florence Nightingale-complex: zoveel mogelijk slachtoffers maken in korte tijd, en maar zien hoe de samenleving dat oplost.

Ik sprak een advocaat, wiens terrein an sich dit gelukkig niet is, maar daarom nog wel kennis van zaken heeft.
‘Als advocaat ben je in dienst van je cliënt. Ook al vindt je wel dat iemand TBS nodig heeft, of wat voor therapie dan ook, als de cliënt niet wil, dan heb je daar naar te handelen’.
Iedereen heeft recht op een advocaat. Dat is gewoon zo. En als het de taak is van de advocaat om datgene te doen wat zijn cliënt ‘m opdraagt, dan moet de verplichting van de veiligheidsstelling dus via de wet geregeld worden.
Kennelijk.  Als jurisprudentie of wat ook. Het zou in de wet moeten staan dat een rechter verplicht is de samenleving te beschermen.
Een advocaat moet, namens zijn cliënt, hard kunnen maken en kunnen toetsen dat TBS (of wat dan ook) niet nodig is. Faalt hij/zij daarin, dan zit de cliënt er dus aan vast.
Is er gebleken dat iemand bijvoorbeeld ‘licht ontoerekeningsvatbaar’ is of wat dan ook? Prima, dan ook verplichte behandeling.
‘Dat helpt niet’ hoor ik u denken. Het zal u verbazen: iemand loslaten in de maatschappij, werkt nóg duidelijker al helemaal niet.

Weg met dat ‘vrijwillig’. Laat meisjes zoals Anne Faber en uw eigen dochters, nichtjes en trouwens ook neefjes en zonen, rustig buiten fietsen en lekker hard worden door een buitje, en niet door psychotische rotschoften, omdat de therapeut/begeleiding d’r broek liet zakken. Of zoveel meer in iemand zag. Daar komen slachtoffers van, weten we nu.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on October 16, 2017 in Opinion

 

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: