Monthly Archives: January 2018

Het Kerstdiner/ The Christmas Dinner

‘Fucking hell, Juultje, knoei eens niet zo!’ Renate onderbrak haar gesprek met de schoonvader van haar schoonvader om haar vierjarige dochter terecht te wijzen, die de oerlelijke, net nieuwe servetten van de dochter van deze schoonvader gebruikte als canvas met haar bordje ossenstaartsoep.
‘Dat is niet érg hoor’, sprak Renate’s schoonvader Theo daarop goedgemutst.
‘Nou ja, het vlekt wél’, Bettina, Theo’s vrouw.
‘Dan had je maar iets moeten maken wat bij de servetten matchte, schat’, sprak Bettina’s vader, lonkend naar Renate. Iets waar zijn vrouw niets van moest hebben, maar gezien de hoeveelheid drank die hij al achter de kiezen had, maakte het hem nu niets meer uit.
Hoe zijn dochter zo’n pietlut had kunnen worden was ‘m een raadsel.
‘Wat zou er eigenlijk voor gerecht pássen, bij zo’n kleur als deze?’ deed Harry, Renate’s man en Theo’s zoon, een duit in het zakje.
‘Perzikkots’, Sem, Bettina’s oudste zoon.
‘Getverdémme!’ riep Juultje met een vies gezicht, om daarna in lachen uit te barsten. Het werkte aanstekelijk. De hele tafel deed mee, zelfs Tanja, Harry’s zus, die toch altijd moeite had met sociale situaties.
‘Ik denk dat kaassoufflé er ook wel goed bij kan’, vulde ze bovendien aan. Tanja was als enige vegetarisch.
‘Genoeg! Ik begrijp de hint, en nu weer lekker eten graag’, stoorde Bettina zich teveel. Wat Renate onzin vond.
‘Hoezo, wat is er mis met wat gezonde conversatie tijdens het eten?’
‘Niks, maar dit was geen gewone conversatie, dit ging over iets smerigs’
‘Hypothetisch gezien’
‘Ik word er toch een beetje onpasselijk van’
‘Volgens mij ben jij de enige, ik vond het een creatieve uitspatting. Bedenken welke kleuren er bij servetten passen. Er bestaat volgens mij niet eens wat tuttigers’ bekritiseerde Renate stiekem het onderwerp.
‘Nou….’ begon de Trees, Bettina’s moeder.
‘Ja? U had meteen beeld?’ nu had iedereen beeld. Wat Renate dondersgoed wist. Harry kon een proestlach niet onderdrukken.
‘Renate, kom op, laat het gaan’, sprak Theo dreigend.
‘Goh, wat klink je vaderlijk. Werkt dat bij jullie zo? Jij spreekt haar berispend toe en…’
‘Renaat, kom op’, Harry onderbrak haar, ‘we zijn nog niet eens aan het toetje toe’.
‘Oh ja, wat was dat ook alweer?’ Renate pakte de menukaart erbij.
‘Ambachtelijk bereide appelmoes met biologische slagroom’, las ze.
‘Nou, dat kleurt tenminste wél bij de servetten’, concludeerde ze.
‘Mag ik dat dan op de servetten smeren?’ vroeg Juultje.
‘Ja hoor schat, maar eet eerst even je soep op’.
‘Jij zei poep!’ schaterde Juultje.
‘Nietes, ik zei “eet je soep op”’ herhaalde ze, om te horen dat het wel net léék of ze dat zei.
‘Poep! Poep! Poep! Poep!’ riep Juultje.
‘Nou ja, zeg, Juul, dat zég je toch niet tijdens het eten?’ Harry, hulpeloos. Hij keek voor hulp naar Renate. Die nam een hapje ossenstaartsoep, raakte, per ongeluk expres het bovenbeen van haar schoonvader’s schoonvader aan, tot groot genoegen van deze, en deed net of ze het poep-geroep van hun kleuter niet hoorde.
Het was goed zo, anarchie.
Een vrolijk kerstfeest werd het.


[dit was een van m’n eerste deelnames aan een schrijfwedstrijd, die ik, zoals gewoonlijk, niet gewonnen heb. De opdracht was om over een kerstdiner te schrijven, max 500 woorden]

‘Goodness gracious, Jools, don’t spill so much?!’ Helen interrupted her talk with the father-in-law of her father-in-law to correct her four-year-old daughter, who was using the incredibly ugly napkins of the daughter of this father as a canvas with her little plate of oxtailsoup.
‘Oh that’s quite alright’, Theo, her father-in-law shushed.
‘It does stain quite badly’, Bettina, Theo’s wife.
‘Then you should’ve prepared something that matched the napkins, dear’ her father spoke, ogling at Helen. Something his wife quite disapproved of, but since he had had quite a few drinks, he no longer cared for her opinion. How his daughter turned out to be such a nitpicker was beyond him anyway.
‘What WOULD match with a color like this?’ Harry, Helen’s husband and Theo’s son, provoked.
‘Peachpuke’ Sam, Bettina’s eldest.
‘Ew, gross!’ little Jools yelled, followed by such a contagious giggle that within no time at all, the entire table joined. Even Tanya, Harry’s sister, who always had quite a problem with social situations.
‘I think cheese soufflé could match it’ she added. Tanya was the only vegetarian at the table.
‘Enough! I get the hint! Please just enjoy the nice food now, please!’ Bettina got too annoyed. Helen quite disagreed.
‘Why? What’s wrong with a bit of a proper conversation during dinner?’
‘Nothing, but this wasn’t an ordinary conversation. This was about something filthy’
‘Hypothetically speaking’
‘It is making me feel a bit unwell’
‘I think you’re the only one. I thought it was a creative excess. Thinking what colors might match the napkins. I don’t think there’s anything more fussy’ Helen secretly critized the subject.
‘Well…’ said Molly, Bettina’s mother.
‘Yes? You had an image right away?’ everyone had, now. Something Helen knew too well. Harry couldn’t repress his snort laughter.
‘Come on, Helen, let it go’, Theo spoke on a threatening tone.
‘Wow, you sound like a proper dad. Is that how it goes between you guys? You speak to her strictly and she….’
‘Come on, Hel’, Harry spoke, we haven’t even gotten to the dessert yet’.
‘Ah yes, what was that gonna be?’ Helen took the menu card.
‘Traditionally prepared apple sauce with whipped cream’, she read.
‘Well, at least THAT matches the napkins’, she concluded.
‘Can I smear that on the napkins then?’ Jools enquired.
‘Yes dear, just empty your bowl first’
‘Empty my bowels first??’ Jools started to giggle again.
‘No, I said “empty your bowl first”‘ she repeated, and heard how it nearly sounded the same.
‘Poop! Poop! Poop! Poop!’ Jools yelled.
‘Jools, you can’t say that during dinner!’ Harry said, helpless. He looked for help at Helen. Who avoided eye contact, ate her oxtailsoup in silence, touching on purpose by accident the upperleg of her father-in-laws father-in-law, who so very much enjoyed that, and she completely ignored the poop-yelling of her toddler.
It was a merry Christmas.
Best served warm.

[this was my entry for a writing context I didn’t win, as usual. The assignment was to write a story about Christmas dinner and to stay within 500 words. As I translated it, the word count may not be the same in English though]


Leave a comment

Posted by on January 30, 2018 in Daily life, Humour, Uncategorized


Tags: , , , , , , , , , , , ,

The other side of #meToo

A while ago I wrote here about my own experience in the #meToo flow. This is not about that.

Ever since the movement #meToo became a hit, people, mostly (young) women, but also (young) men have come forward with their stories about what happened to them.

A good thing, because it has so clearly indicated that the time where huge moguls like Havery Weinstein, who thought they could get away with anything because it was ‘their time’ to be alive, is gone. It showed a fist to all those who thought a body they liked was a body they could just grab whenever they wanted. It showed that there were actually consequences for those who said ‘haha I can abuse my power to end you’.

It also has cast a shadowside over an important thing: telling the truth or not.

It has shocked me how many big names have been smeared who tried to stood up for someone who they believed was being smeared. Catherine de Neuve tried, Angela Lansbury tried and so many others.
‘You’re just as bad as the rapist himself if you defend him on this matter?!’ they were told, stunning them, forcing them to apologise to rape victims of others, because it is now a trend to believe ANYONE who comes forward with their ‘s/he touched me inappropriately!’ story. With or without evidence.

A bad thing, I’d say. Because the judging of most of these people doesn’t happen in court. It happens in the streets, online, it attacks their families if they have them, it attacks their friendships, it jeopardises their job perspectives and so on. And not everyone who makes the claim ‘s/he touched me!’ is ACTUALLY a true victim.
It is still very tricky business.
For cases to be judged by a judge, you need witnesses, evidence. Let’s be honest, people like Harvey Weinstein will always make sure that there aren’t any. So that it seems like you have no case. Unfortunately, a victim can do the exact same thing. Claim that something happened that didn’t happen, because they are disappointed in the said man or woman, or whatever reason they might have. Or because they crave the attention.
It happens more now than you might realise. It’s a game of power.
And no, I’m not saying ALL of the people coming forward should be doubted, I’m saying that every story should be met with caution. You would do that with any case, so why not here?

So if an actor or actress comes forward again and says they’re with someone who has been accused of acting badly, do give them the benefit of the doubt until a judge has actually slammed his hammer in court. You are not the judge, you didn’t hear all the evidence and you can’t be sure as you weren’t there, period.

Leave a comment

Posted by on January 29, 2018 in Uncategorized


The Frozen Dead

This French series on Netflix is an interesting one. The first episode so clearly reminds you of The Silence of the Lambs, you’re sort of wondering if it can really be that good? The answer is: it depends on how you look at it.

The detective part of this story isn’t too strong in my opinion. What investigation, after all, doesn’t start with a list of suspects, or develops one during the course of it? One of the missed aspects is, in my opinion, when it’s become clear that one than more person was present somewhere. The investigators don’t really check on any of them. It goes seperate each time. Because they believe they have to follow the leads of a total psychopath.

The lack of certain background facts is in such a way, that by the end of the series, you’re like ‘geez, well this is the weakest backup story ever?!’ Or at least I was. I was very disappointed by how it ended, and not because of the obvious, but because it’s so far off anything that would ever happen in real life. You watch stories like these with a certain expectation. As I said, the first episode was looking quite promising, but for me, the promise didn’t become reality.

It’s definitely worth a watch though, because the acting isn’t bad at all. It’s just that at some point, reality comes to check around the door, and it’s impossible to believe such a thing as that would ever happen for real.

Leave a comment

Posted by on January 9, 2018 in Opinion, series, Uncategorized


Tags: ,

Einde Luidruchtige Huisgenoten/End of the Loud Roommates/End Compagni Rumorosi


‘Jongens, we móeten echt een huisvergadering houden’, sprak Karel. Al geruime tijd had hij last van de geluidsoverlast van Leon, de mooiboy in het huis. Leon liet zijn computer met muziek graag snoeihard aanstaan. Ook als hij niet thuis was. En in tegenstelling tot Jenna, Pien en Hannah, die hun deur ook weleens níet op slot deden als ze er niet waren, sloot Leon altijd af. Ook als hij nachtdienst had. Voor die arme Karel geen pretje, aangezien hij naast Leon’s kamer zat.
‘Ja, en we moeten Fanny zover krijgen dat ze dat klotekonijn van d’r alleen in d’r éigen kamer los laat lopen, want ik ben nu zaagsel en konijnenkeutels die van háár zijn aan het opruimen in míjn huisdienst!’ mopperde Bernard chagrijnig. Hij had al verschillende aanvaringen gehad met Fanny. Als die een boze blik op je wierp, voelde je je spontaan krimpen. Van watermeloen naar sesamzaadje. Fanny liet zich door niemand iets vertellen. Ondertussen was ook Jenna de keuken in komen lopen.
‘Kan dan ook het feit dat Oxana en haar vriendinnetje zo luidruchtig zijn, op de agenda?’ vroeg ze.
‘Prima, doen we die allemaal wel onder de noemer ‘geluidsoverlast’, besloot Theo, die al aan tafel zat met een lijst voor mogelijke vergaderonderwerpen.

Dat werd nog leuk, dacht Josephine.

Omdat zoiets als ‘een vergadering organiseren’ nogal wat voeten in de aarde had met vijftien huisgenoten, duurde het nog even voor de daadwerkelijke vergadering plaats zou vinden. De agenda was sneller gemaakt. Voor Jenna een lijdensweg tot het verlossende moment. Maar toen gebeurde er voortijdig wat.

Josephine liep Oxana’s vriendinnetje tegen het lijf. In de keuken. Josephine had geen idee hoe ze heette, maar haar gezicht was wel degelijk bekend.

‘Oh, hoi!’ groette ze haar, want een onaardig meisje was het niet.
‘Hey, hoe is het?’ vroeg de Vriendin vriendelijk, aan het klieren met ovenbroodjes, maar voornamelijk de verpakking. Dat krijg je in een slecht georganiseerde keuken. Daar liggen geen scharen in om die verpakking open te knippen. Josephine bood haar uiterst botte, maar verder effectieve zakmes aan.
‘Ah, dank je!’
‘Graag gedaan. Ben jij er ook toevallig, volgende week?’ vroeg ze vagelijk. Zelfs Josephine vroeg zich af waarom. Wat had Oxana’s vriendin met die huisvergadering, waar ze op doelde, te maken?
‘Ehh ja, dat zou kunnen, weet ik nog niet, hoezo?’
‘Nou, we hebben een huisvergadering volgende week’, zei Josephine afwezig, op zoek naar een schoon kopje.
‘Ah, doen jullie dat vaak?’
‘Nee, dat niet. Af en toe, als het nodig is. We hebben wat geluidsoverlast’, flapte Josephine er toen ineens uit, terwijl ze een kopje uit een afwasteil hengelde en het afspoelde.
‘Oh? Ik dacht dat de muren hier zo goed geïsoleerd waren?’ sprak de vriendin verbaasd. Ze had de broodjes inmiddels op het rooster van de oven gekregen, die omwikkeld was met alumininium folie wat zwart zag van alle andere zaken die daar al op verbrand waren.
‘Ja, de muren wel, maar via de ruimtes boven de deuren en het stopcontact komt er nog aardig wat door’, legde Josephine uit, spelend met het kopje.
Dit was niet waarom ze dit gesprek begonnen was. Ze wilde dit gesprek ook niet voeren. En toch was dat precies wat ze deed. Welkom, spontaniteit en flapuiterigheid. Shiiiiiiit!
‘Heeft iemand dan te hard staande muziek? Ik heb het nooit gehoord?’ merkte de vriendin verbaasd op, schoof de broodjes in de oven, nadat ze ze voorzichtig wat natter had gemaakt.
Yep. Ze moest het gaan zeggen. Dit was hét moment. Ze wilde het nog steeds niet. Dat dóe je niet. Niet bij de wildvreemde. Bij je eigen huisgenoot, MISSCHIEN, maar niet met degene die je het minst kent van de twee, wel?!
‘Nee, geen muziek….’ zei Josephine, licht grijnzend. De vragende blik terug nodigde téveel uit tot concreet antwoord.
‘De Daad’ , zei ze dus maar.
‘Oh?’ de vriendin keek Josephine even heel vragend aan, nieuwsgierig naar wie dat koppel dan wel was?
Josephine wilde het eigenlijk niet zeggen, maar de stilte die al was gevallen werd langer, en langer, en nog langer, en de grijns op haar mond sprak, zeker in combinatie met het langdurig aankijken van de Vriendin. Ineens lazerde het spreekwoordelijke kwartje als een baksteen naar beneden.
De Vriendin kreeg een kleur als vuur.
‘Oh! Daar hoeven jullie geen huisvergadering over te houden, hoor!’ sprak ze vlot, en maakte zich uit de voeten.

Sindsdien was het stil in de kamer van Oxana. Het vriendinnetje kwam langs, maar Jenna kon weer slapen.


‘Guys, we really need a house meeting!’ Charley said. He had been bothered by the noise Leon made for quite a while now. Leon, the pretty boy of the house, who always left his computer on while he was out, playing songs at incredibly loud levels. And unlike some others, Leon actually locked his door when he went out. As an intern in the hospital. Serving night shifts. Charley being his direct roommate, he had to endure quite a lot, poor sod.
Yes, and we need to convince Fanny to let that blasted rabbit of hers only hop around in her own room. At this rate I’m cleaning up after that little shite!’ Bernie said, frustrated. Nearly no-one could truly get on with Fanny, but Bernie and Fanny seemed an especially bad combo. As soon as Bernie opened his mouth, Fanny’s face went dark. That was the effect she had on most people, in honesty. Fanny gave the orders. If you had something against anything you said, you better take the floor well prepared, since Fanny was up for it.
‘Alright, so can Oxana and her friend be added to the list too, then?’ Jenna, who had just stepped into the kitchen and had quite understood what the subject was all about.
‘Sure, I think I’ll just put it on the list as ‘Too Loud Noises’ or something’, Theo said, seated at the kitchen table, as he was making an agenda for the meeting.

‘Well, this is gonna be fun’, Josephine thought to herself.

Because they had no less than fifteen roommates, the meeting couldn’t be held immediately. It would take at least another week and a half before it was actually scheduled. So Jenna had to endure quite a bit more. Still, it wouldn’t take until the meeting, because something occurred.

Josephine ran into Oxana’s lover.
Josephine had no idea what her name was, but her face was, by now, quite familiair. 

‘Oh, hi!’ Josephine greeted the girl cheery, as the girl wasn’t a nasty one.
Hey, how are you?’ responded the Girlfriend, occupied opening a package of oven rolls that wouldn’t open, as the kitchen wasn’t fully equipped and therefore missed out on things like scissors. Josephine offered her blunt pocket knife, which was received gratefully.
‘Ah, thanks!’
‘You’re welcome. Are you here, by any chance, next week?’ Josephine suddenly asked. She had no idea why. Why would this girl have anything to do with their house meeting?
“Errr I’m not sure yet, why?’
‘Well, we’re having a house meeting’, Josephine answered, in search of a clean cup. A hard find in this kitchen.
‘Ah, you do that often?’
‘Not really, just when it’s necessary, I suppose. We’re having trouble with noise disturbance’, she suddenly said, when she’d found a cup.
“Oh? I thought the walls were so well isolated here?’ the girlfriend said, surprised, having spread the rolls on a tray with the dirtiest tin foil ever, after sprinkling them with a bit of water.
‘Yes, it’s quite well isolated, but through the compartments above the doors and through the electrical sockets, sounds still come through’ Josephine explained. She actually didn’t want to say it. She hadn’t planned on doing that. And yet, there she was. Having this conversation. Welcome to spontanity and not being able to keep your mouth shut. Shiiiiiiiiit!
‘Is anybody playing loud music? I’ve never heard it?’ the girlfriend mentioned, surprised. She was about to shove the bread rolls in the oven. Yup. This was the moment Josephine wasn’t waiting for. She had to tell. She didn’t want to. I mean, aren’t you supposed to mention this kind of stuff to the one you actually live with? In other words, Oxana herself?
‘No, it’s not music that’s bothering’, Josephine grinned. Because that’s what the subject itself did to her. It made her an instant prude. Josephine didn’t like to talk about sex to someone she didn’t know. But the questionmark hanging so obviously above the girlfriend’s head, did require an answer.
‘The Deed’, answered Josephine, in lack of a better word.
‘Oh?’ the girlfriend was all ears now, kept staring at Josephine, in hopes of getting to know who was that noisy couple. There was no way back. No way at all. Josephine was still looking for words, when she suddenly realised that the silence she’d dropped, had taken too long. She HAD to say something, right? She looked with an uneasy smile at the curious girlfriend, and suddenly noticed the quarter dropped down like a brick from the Berlin wall after a sledge hammer got to it.
The girlfriend’s face was suddenly on fire.
‘Oh! You don’t need to have a meeting about that!’ and off she went, out of the kitchen.

Ever since, it went quiet in Oxana’s room. And thankfully, Jenna could go back to sleep again.



‘Gente, dobbiamo bisogno davvero un riunione di casa!’ ha detto Carlo. Ne era stato infastidito per qualche tempo a Léon, la casanova della casa. Léon amava la sua musica molto rumorosa, anche quando non era neppure nella casa. E diversamente da Hannah, Pina e Gina, Léon sempre chiuso la sua camera con chiave. Anche se avesse il turno di notte. Povero Carlo, che viveva accanto a Léon.
‘Sì, e qualcuno per favore dire a Fanny che lei lasciare il suo coniglio solo da sola nella stessa camera. Ora io lavo escrementi di questo cazzo coniglio e l’animale non è mio!’ Bernardo gridò frustato. Lui ha avuti collisioni diversi con Fanny, perché lei non ascoltava nessuno. Uno sguardo da lei e si ritrasse. Dall’anguria al seme di sesamo. A questo momento, anche Gina entrata la cucina comune, e ha ascoltava il sogetto.
‘Per favore, anche aggiunge il sesso tra Oxana e la sua fidanzata!’ lei chiamava.
‘Accordo’, Theo ha detto, l’ha scritto sul foglio di carta, ‘semplice scrivo “rumorosa”, OK?’
Era accordo.

‘Sarà divertente’ Giuseppina ha pensata sarcastico.

Com’è normale in una casa di 15 residenti, al meno una settimana passata prima era un occasione di avere un riunione di casa. E qualcosa diversa succede.

Giuseppina ha incontrata la fidanzata di Oxana, nella cucina comune. Giuseppina non ha avuta una idea quale era il suo nome, ma la sua faccia, sì, lei ha vista.

‘Oh, ciao!’ ha dice alla Fidanzata, perché non era una ragazza male.
‘Ciao, come stai?’ la Fidanzata chiesta, stava scompigliando con un paio di pane per il forno. Difficile senza un coltello adeguato. Nella questa cucina in particolare prevalse l’anarchia. Il che significava: niente forbici. Giuseppina offerta il suo coltellino svizzero smussato.
‘Ah, grazie!’ la Fidanzata rispose.
‘Sei qui la prossima settimana?’ Giuseppina chiesta. Non sapeva nemmeno perché. Era un riunione di casa, questa Fidanzata non era la sua coinquilina. Perché era importante che la Fidanzata era qua o no?
‘Ehhhh non lo so ancora, perche?’
‘Ci abbiamo un riunione di rumorosi nella casa’, Giuseppina spiegava, alla ricerca di una tazza. Un ritrovamento in questa cucina.
‘Ah? Si fa spesso, incontri?’ lei chiesta.
‘No, non veramente. Quando è necessario. Ci sono alcuni chi soffrono di disturbo acustico’, ha detto all’improvviso. Lei finalmente ha trovava una tazza.
‘Oh? Pensavo che le pareti fossero così ben isolate qui?’ la Fidanzata rispose sorpreso, aveva steso i rotoli sul foglio di alluminio più sporco di sempre.
‘Sì, le pareti e tetti sono, ma non le prese elettriche oppure i vani portaoggetti sopra le porte’, Giuseppina spiegò. Effettivamente non voleva dire. Lei non ha avuta un piano per fare questo. Eppure quello stava per accadere. Avendo questa conversazione. Lei. Perché lei era così spontanea, grazie! Cazzzooooooooo!
‘È qualcuno che suona musica ad alto volume? Non ho mai sentito?’ la Fidanzata era sorpresa.  Stava per mettere i panini nel forno. Sì. Il momento era lì. Giuseppina sapeva. Il momento lei non voleva essere da parte. Giuseppina sentiva che doveva dirlo. Ma questa era la Fidanzata, non la sua compagna di stanza! Lei davvero non voleva dire. Però la sua faccia era un grosso punto interrogativo.
‘L’Atto’, Giuseppina rispose, a causa di un improvviso attacco di prudenza.
‘Oh?’ il punto interrogativo diventata più grande, non meno. Lei davvero voleva sappere chi erano la coppia così rumorosa? Capì che non c’era modo di tornare indietro. Era il proprio momento. Giuseppina lei non aveva ancora detto nulla, quando si rese conto che il silenzio aveva impiegato troppo tempo. Giuseppina sorrise, guardò alla Fidanzata negli occhi, pronta per dire, alla ricerca di parole, quando il penny è caduto con la Fidanzata. Come un mattone.
La faccia di Fidanzata divenne rossa come il fuoco.
‘Oh, Dio! Non è necessario per avere un riunione di questo!’ lei rispose, e quasi corsa fuori dalla cucina.

Dopo, era sempre tranquilla nella stanza di Oxana, e Gina riuscì a dormire di nuovo…

(dit is onderdeel van de bundel ‘Het Studentenhuis’)è corsa fuori dalla cucina


Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Luidruchtige Huisgenoten

Luidruchtige Huisgenoten

Op een avond zaten ze met een aantal in de gemeenschappelijke huiskamer Friends te kijken.
Leuk en gezellig hingen ze op elkaar op de bank. Toen kwam Jenna hoogst vermoeid en in haar nachthemd binnen stappen.
‘Hallooooo’ groette die, wat teneergeslagen.
‘Wat is er met jou aan de hand?’ vroeg Theo verbaasd, zijn hoofd gedeeltelijk op de buik van Irene, zijn benen tegen het afbladderende behang.
‘Ik kan niet slapen’, klaagde Jenna.
‘Moet ik een liedje voor je zingen?’ opperde Josephine. Hannah grinnikte.
‘Haha, zou dat helpen dan? Kun jij zingen?’ Jenna was naar de waterkoker gelopen, vulde die met water.
‘Ik kan zingen, jazeker, maar het komt wel wisselend m’n keel uit hoor’, verzekerde Josephine aan Hannah.
‘D’r liggen d’r twee nogal wat geluid te produceren’, zei Jenna toen mokkend tegen de waterkoker.
‘He?’ ze keken haar wat niet-begrijpend aan vanaf hun bank-hang-gelegenheid.
‘Onze Russische huisgenoot Oxana heeft een vriendje’, lichtte Jenna toen toe.
‘Is het zo erg?’ vroeg Theo verbaasd.
‘Ik heb de afgelopen week meer Russisch geleerd dan ik ooit zal kunnen gebruiken’, zuchtte Jenna vermoeid, haar hoofd heen en weer halend, om de spieren wat losser te maken.
‘Hier, kom even zitten’, bood Josephine aan. Jenna maakte dankbaar gebruik van dit aanbod, nestelde zich tussen de leuning en Josephines rechterdij.
‘Wat voor Russisch dan?’ Irene, benieuwd.
‘Ik denk niet dat het het soort is wat je kunt gebruiken in een conversatie bij de thee. Gok ik zo, tenminste?’ merkte Josephine subtiel op.
‘Zijn ze nu bezig?’ vroeg Irene.
‘Uh-huh’, knikte Jenna. Irene stond op, liep richting deur, Theo daarmee berovend van zijn lekkere hoofdsteuntje.
‘Doe normaal!’ riep Theo gekscherend naar Irene, maar ze was al weg, de deur uit. Theo sprong er achteraan. Hij lag toch al niet lekker meer. Toen volgde Karel. En Leon.
‘Nou ja zeg, jongens!’ schaterde Josephine. Ze stond eveneens op.
‘Nou zeg, ga jij nou ook kijken??’ vroeg Jenna verbolgen aan Josephine, toen die de deur van de huiskamer opentrok. Jenna voelde zich duidelijk verraden. Of haar gebrek aan nachtrust er niet toe deed.
‘Nee, echt niet’, antwoordde ze, op een toon die geruststellend moest klinken, terwijl ze de andere deur, naar de voordeur, ook opentrok en om de hoek daarvan keek.
Er stond nu een troepje huisgenoten voor de deur van Oxana. Josephine wilde wel brullen ‘ga weg daar, eikels!’ maar realiseerde dat Oxana en haar vriend dat dan mogelijk zouden horen. Dat leek nog gênanter dan wat nu het geval was. Als het geluid ophield (want ook dát hoorde Josephine), zouden ze zich echt wel uit de voeten maken.
‘Jemig, het zijn ook net kleuters’, sprak Josephine hoofdschuddend toen ze haar hoofd weer van de gang haalde.
‘Al wat we nu nog nodig hebben is een schoolkrant’, giechelde Hannah.
‘Goed idee, als jij ‘m dan vult met de rest, hebben we bij deze de roddelrubriek al klaar’, vulde Josephine aan. De bank was zo goed als leeg. De Muppet Show was leeggelopen bij de belofte aan een live voorstelling.
‘Hee, waar is Jenna?’
‘Ik ben hier!’ riep die van om de hoek in de keuken.
‘Ik schenk mezelf thee in. Daarna ga ik opnieuw proberen te slapen. Als dat dan tenminste mogelijk is’.
Ze gingen met z’n drieën op de bank zitten en wachtten tot de jongens en Irene weer van de gang kwamen.
‘Mijn hemel zeg, wat een geluid produceren die twee!’ Theo was duidelijk onder de indruk.
‘Terwijl de deuren toch zo goed isoleren?’ Irene, hoogst verbaasd over het falen van techniek.
‘Het kan ook van die bergruimtes boven de deur komen he’, vulde Jenna aan.
‘Daar heb ik van alles liggen’ zei Josephine
‘Ik niet’, verzuchtte Jenna.
‘Ik heb niet genoeg kasten, dus wat daar niet in past, prop ik in dat luik’, wijdde Josephine uit.
‘Alles past in mijn kast’, gromde Jenna.
‘Zal ik wat zooi van mij in jouw ruimte mikken dan?’ bood Josephine aan.
‘Zeg zeg, nog even en ik word weer opgewonden!’ zei Theo grinnikend.
‘Alsjeblieft zeg, hou op! Jullie zijn weer terug. Dan zijn ze klaar, toch? Dan kan ik terug. Eindelijk lekker slapen’ Jenna was chagrijnig, maar dan kon je haar niet kwalijk meer nemen.
‘Joe, slaap lekker’.
En dat was dat. Voor die avond.

(dit hoofdstuk is onderdeel van de bundel ‘Het Studentenhuis’  van M. Lanen-de Vries)


Black Mirror, Arkangel

This episode had me bored out flat. Funny, because the essence of the story could be a very interesting one. What if you could indeed inplant your kid with a device that makes it impossible for them to get lost? And if they get lost, at least as a parent, they could be retrieved by a searching system?

But no, this episode, probably based on a book or something, actually doesn’t touch any moral guidelines here. Instead it just shows the life of a solo mother with her only child who briefly gets lost. The mother then decides to get her daughter an implant to always be able to track her down (a concept that I’m sure lots of parents, if not all, would heartly welcome in itself) and you see their lives going on as usual afterwards. There’s no tention of any kind, it’s like watching a reality show that hasn’t been edited properly. Aren’t there ANY hiccups? Yes, there are, but not nearly enough to make it truly interesting.  It’s just a mother and a daughter living their lives, sometimes making a timehop, but still nothing interesting happens.

In former episodes of Black Mirror, at least surrounding details of environment or houses were equipped with something futuristic excitement: not here. The only device is the sort of iPad that keeps track of the daughter.

Aren’t the players playing well? Oh, they are, but since there’s no drama or thrill here, there’s really no need to bother.

Nothing to see here, folks!


Leave a comment

Posted by on January 1, 2018 in Opinion, series, Uncategorized


Tags: ,