RSS

Luidruchtige Huisgenoten

07 Jan

Luidruchtige Huisgenoten

Op een avond zaten ze met een aantal in de gemeenschappelijke huiskamer Friends te kijken.
Leuk en gezellig hingen ze op elkaar op de bank. Toen kwam Jenna hoogst vermoeid en in haar nachthemd binnen stappen.
‘Hallooooo’ groette die, wat teneergeslagen.
‘Wat is er met jou aan de hand?’ vroeg Theo verbaasd, zijn hoofd gedeeltelijk op de buik van Irene, zijn benen tegen het afbladderende behang.
‘Ik kan niet slapen’, klaagde Jenna.
‘Moet ik een liedje voor je zingen?’ opperde Josephine. Hannah grinnikte.
‘Haha, zou dat helpen dan? Kun jij zingen?’ Jenna was naar de waterkoker gelopen, vulde die met water.
‘Ik kan zingen, jazeker, maar het komt wel wisselend m’n keel uit hoor’, verzekerde Josephine aan Hannah.
‘D’r liggen d’r twee nogal wat geluid te produceren’, zei Jenna toen mokkend tegen de waterkoker.
‘He?’ ze keken haar wat niet-begrijpend aan vanaf hun bank-hang-gelegenheid.
‘Onze Russische huisgenoot Oxana heeft een vriendje’, lichtte Jenna toen toe.
‘Is het zo erg?’ vroeg Theo verbaasd.
‘Ik heb de afgelopen week meer Russisch geleerd dan ik ooit zal kunnen gebruiken’, zuchtte Jenna vermoeid, haar hoofd heen en weer halend, om de spieren wat losser te maken.
‘Hier, kom even zitten’, bood Josephine aan. Jenna maakte dankbaar gebruik van dit aanbod, nestelde zich tussen de leuning en Josephines rechterdij.
‘Wat voor Russisch dan?’ Irene, benieuwd.
‘Ik denk niet dat het het soort is wat je kunt gebruiken in een conversatie bij de thee. Gok ik zo, tenminste?’ merkte Josephine subtiel op.
‘Zijn ze nu bezig?’ vroeg Irene.
‘Uh-huh’, knikte Jenna. Irene stond op, liep richting deur, Theo daarmee berovend van zijn lekkere hoofdsteuntje.
‘Doe normaal!’ riep Theo gekscherend naar Irene, maar ze was al weg, de deur uit. Theo sprong er achteraan. Hij lag toch al niet lekker meer. Toen volgde Karel. En Leon.
‘Nou ja zeg, jongens!’ schaterde Josephine. Ze stond eveneens op.
‘Nou zeg, ga jij nou ook kijken??’ vroeg Jenna verbolgen aan Josephine, toen die de deur van de huiskamer opentrok. Jenna voelde zich duidelijk verraden. Of haar gebrek aan nachtrust er niet toe deed.
‘Nee, echt niet’, antwoordde ze, op een toon die geruststellend moest klinken, terwijl ze de andere deur, naar de voordeur, ook opentrok en om de hoek daarvan keek.
Er stond nu een troepje huisgenoten voor de deur van Oxana. Josephine wilde wel brullen ‘ga weg daar, eikels!’ maar realiseerde dat Oxana en haar vriend dat dan mogelijk zouden horen. Dat leek nog gênanter dan wat nu het geval was. Als het geluid ophield (want ook dát hoorde Josephine), zouden ze zich echt wel uit de voeten maken.
‘Jemig, het zijn ook net kleuters’, sprak Josephine hoofdschuddend toen ze haar hoofd weer van de gang haalde.
‘Al wat we nu nog nodig hebben is een schoolkrant’, giechelde Hannah.
‘Goed idee, als jij ‘m dan vult met de rest, hebben we bij deze de roddelrubriek al klaar’, vulde Josephine aan. De bank was zo goed als leeg. De Muppet Show was leeggelopen bij de belofte aan een live voorstelling.
‘Hee, waar is Jenna?’
‘Ik ben hier!’ riep die van om de hoek in de keuken.
‘Ik schenk mezelf thee in. Daarna ga ik opnieuw proberen te slapen. Als dat dan tenminste mogelijk is’.
Ze gingen met z’n drieën op de bank zitten en wachtten tot de jongens en Irene weer van de gang kwamen.
‘Mijn hemel zeg, wat een geluid produceren die twee!’ Theo was duidelijk onder de indruk.
‘Terwijl de deuren toch zo goed isoleren?’ Irene, hoogst verbaasd over het falen van techniek.
‘Het kan ook van die bergruimtes boven de deur komen he’, vulde Jenna aan.
‘Daar heb ik van alles liggen’ zei Josephine
‘Ik niet’, verzuchtte Jenna.
‘Ik heb niet genoeg kasten, dus wat daar niet in past, prop ik in dat luik’, wijdde Josephine uit.
‘Alles past in mijn kast’, gromde Jenna.
‘Zal ik wat zooi van mij in jouw ruimte mikken dan?’ bood Josephine aan.
‘Zeg zeg, nog even en ik word weer opgewonden!’ zei Theo grinnikend.
‘Alsjeblieft zeg, hou op! Jullie zijn weer terug. Dan zijn ze klaar, toch? Dan kan ik terug. Eindelijk lekker slapen’ Jenna was chagrijnig, maar dan kon je haar niet kwalijk meer nemen.
‘Joe, slaap lekker’.
‘Weltrusten’
En dat was dat. Voor die avond.

(dit hoofdstuk is onderdeel van de bundel ‘Het Studentenhuis’  van M. Lanen-de Vries)

Advertisements
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: