RSS

Het Kerstdiner/ The Christmas Dinner

30 Jan

‘Fucking hell, Juultje, knoei eens niet zo!’ Renate onderbrak haar gesprek met de schoonvader van haar schoonvader om haar vierjarige dochter terecht te wijzen, die de oerlelijke, net nieuwe servetten van de dochter van deze schoonvader gebruikte als canvas met haar bordje ossenstaartsoep.
‘Dat is niet érg hoor’, sprak Renate’s schoonvader Theo daarop goedgemutst.
‘Nou ja, het vlekt wél’, Bettina, Theo’s vrouw.
‘Dan had je maar iets moeten maken wat bij de servetten matchte, schat’, sprak Bettina’s vader, lonkend naar Renate. Iets waar zijn vrouw niets van moest hebben, maar gezien de hoeveelheid drank die hij al achter de kiezen had, maakte het hem nu niets meer uit.
Hoe zijn dochter zo’n pietlut had kunnen worden was ‘m een raadsel.
‘Wat zou er eigenlijk voor gerecht pássen, bij zo’n kleur als deze?’ deed Harry, Renate’s man en Theo’s zoon, een duit in het zakje.
‘Perzikkots’, Sem, Bettina’s oudste zoon.
‘Getverdémme!’ riep Juultje met een vies gezicht, om daarna in lachen uit te barsten. Het werkte aanstekelijk. De hele tafel deed mee, zelfs Tanja, Harry’s zus, die toch altijd moeite had met sociale situaties.
‘Ik denk dat kaassoufflé er ook wel goed bij kan’, vulde ze bovendien aan. Tanja was als enige vegetarisch.
‘Of…’
‘Genoeg! Ik begrijp de hint, en nu weer lekker eten graag’, stoorde Bettina zich teveel. Wat Renate onzin vond.
‘Hoezo, wat is er mis met wat gezonde conversatie tijdens het eten?’
‘Niks, maar dit was geen gewone conversatie, dit ging over iets smerigs’
‘Hypothetisch gezien’.
‘Ik word er toch een beetje onpasselijk van’.
‘Volgens mij ben jij de enige, ik vond het een creatieve uitspatting. Bedenken welke kleuren er bij servetten passen. Er bestaat volgens mij niet eens wat tuttigers?!’ bekritiseerde Renate stiekem het onderwerp.
‘Nou….’ begon de Trees, Bettina’s moeder.
‘Ja? U had meteen beeld?’ nu had iedereen beeld. Wat Renate dondersgoed wist. Harry kon een proestlach niet onderdrukken.
‘Renate, kom op, laat het gaan’, sprak Theo dreigend.
‘Goh, wat klink je vaderlijk. Werkt dat bij jullie zo? Jij spreekt haar berispend toe en…’
‘Renaat, kom op’, Harry onderbrak haar, ‘we zijn nog niet eens aan het toetje toe’.
‘Oh ja, wat was dat ook alweer?’ Renate pakte de menukaart erbij.
‘Ambachtelijk bereide appelmoes met biologische slagroom’, las ze.
‘Nou, dat kleurt tenminste wél bij de servetten’, concludeerde ze.
‘Mag ik dat dan op de servetten smeren?’ vroeg Juultje.
‘Ja hoor schat, maar eet eerst even je soep op’.
‘Jij zei poep!’ schaterde Juultje.
‘Nietes, ik zei “eet je soep op”’ herhaalde ze, om te horen dat het wel net léék of ze dat zei.
‘Poep! Poep! Poep! Poep!’ riep Juultje.
‘Nou ja, zeg, Juul, dat zég je toch niet tijdens het eten?’ Harry, hulpeloos. Hij keek voor hulp naar Renate. Die nam een hapje ossenstaartsoep, raakte, per ongeluk expres het bovenbeen van haar schoonvader’s schoonvader aan, tot groot genoegen van deze, en deed net of ze het poep-geroep van hun kleuter niet hoorde.
Het was goed zo, anarchie.
Een vrolijk kerstfeest werd het.

 

[dit was een van m’n eerste deelnames aan een schrijfwedstrijd, die ik, zoals gewoonlijk, niet gewonnen heb. De opdracht was om over een kerstdiner te schrijven, max 500 woorden]

‘Goodness gracious, Jools, don’t spill so much?!’ Helen interrupted her talk with the father-in-law of her father-in-law to correct her four-year-old daughter, who was using the incredibly ugly napkins of the daughter of this father as a canvas with her little plate of oxtailsoup.
‘Oh that’s quite alright’, Theo, her father-in-law shushed.
‘It does stain quite badly’, Bettina, Theo’s wife.
‘Then you should’ve prepared something that matched the napkins, dear’ her father spoke, ogling at Helen. Something his wife quite disapproved of, but since he had had quite a few drinks, he no longer cared for her opinion. How his daughter turned out to be such a nitpicker was beyond him anyway.
‘What WOULD match with a color like this?’ Harry, Helen’s husband and Theo’s son, provoked.
‘Peachpuke’ Sam, Bettina’s eldest.
‘Ew, gross!’ little Jools yelled, followed by such a contagious giggle that within no time at all, the entire table joined. Even Tanya, Harry’s sister, who always had quite a problem with social situations.
‘I think cheese soufflé could match it’ she added. Tanya was the only vegetarian at the table.
‘Or…’
‘Enough! I get the hint! Please just enjoy the nice food now, please!’ Bettina got too annoyed. Helen quite disagreed.
‘Why? What’s wrong with a bit of a proper conversation during dinner?’
‘Nothing, but this wasn’t an ordinary conversation. This was about something filthy’
‘Hypothetically speaking’
‘It is making me feel a bit unwell’
‘I think you’re the only one. I thought it was a creative excess. Thinking what colors might match the napkins. I don’t think there’s anything more fussy’ Helen secretly critized the subject.
‘Well…’ said Molly, Bettina’s mother.
‘Yes? You had an image right away?’ everyone had, now. Something Helen knew too well. Harry couldn’t repress his snort laughter.
‘Come on, Helen, let it go’, Theo spoke on a threatening tone.
‘Wow, you sound like a proper dad. Is that how it goes between you guys? You speak to her strictly and she….’
‘Come on, Hel’, Harry spoke, we haven’t even gotten to the dessert yet’.
‘Ah yes, what was that gonna be?’ Helen took the menu card.
‘Traditionally prepared apple sauce with whipped cream’, she read.
‘Well, at least THAT matches the napkins’, she concluded.
‘Can I smear that on the napkins then?’ Jools enquired.
‘Yes dear, just empty your bowl first’
‘Empty my bowels first??’ Jools started to giggle again.
‘No, I said “empty your bowl first”‘ she repeated, and heard how it nearly sounded the same.
‘Poop! Poop! Poop! Poop!’ Jools yelled.
‘Jools, you can’t say that during dinner!’ Harry said, helpless. He looked for help at Helen. Who avoided eye contact, ate her oxtailsoup in silence, touching on purpose by accident the upperleg of her father-in-laws father-in-law, who so very much enjoyed that, and she completely ignored the poop-yelling of her toddler.
It was a merry Christmas.
Anarchy.
Best served warm.

[this was my entry for a writing context I didn’t win, as usual. The assignment was to write a story about Christmas dinner and to stay within 500 words. As I translated it, the word count may not be the same in English though]

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on January 30, 2018 in Daily life, Humour, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: