RSS

Monthly Archives: February 2018

Weduwe voor een jaar/ A Widow for One year

Deze meer dan vuistdikke roman van John Irving las ik jaren geleden, toen al bekend met zijn werk. Het was geen De Wereld Volgens Garp, of Hotel New Hampshire die ik daarvoor had gelezen. Eerlijk gezegd was ik van dit werk niet erg onder de indruk. Misschien omdat de affaire tussen de moeder en de jonge jongen zo uitgebreid aan bod komt. Ik was toen ik het las nog helemaal niet zo bezig met jongens, en de omschrijving van hoe hij masturbeerde….ik kon me er én niks bij voorstellen, en het deed me ook niks. Ik ben nooit het type voor Bouquet-reeks romannetjes geweest.

Andere details uit het verhaal die me eigenlijk nogal ergerde (omdat ik ze niet realistisch vond): een man die zijn geliefde vanaf de boot ziet staan, en een schittering in haar oog ziet, volgens de schrijver te wijten aan ‘een achthoekig amberkleurig korreltje in haar oog’. Dat ik dacht: ‘yeah, right, dat ZIE je ook écht vanaf de boot?!’

Het verhaal verhaalt er een eind op los, zoals John Irving dat wel vaker doet, maar ik zeg eerlijk dat ik er ruim twee jaar over heb gedaan om dit boek van kaft tot kaft te lezen, zo inhoudsloos vond ik het daadwerkelijke verhaal. Andere boeken van dezelfde schrijver hebben me beslist meer geboeid.

En nee, ik lees in de regel niet langzaam: ik heb in die twee jaar gewoon heel veel andere boeken veel sneller om dit boek heen gelezen….

Ieder z’n meug, maar deze was duidelijk niet de mijne.

This more than fistsize book of John Irving I read years ago, already familiar with his work. It wasn’t The World According to Garp or Hotel New Hampshire though, which I’d read before. To be fair I was quite disappointed by this one. Maybe because of the affair between the adult woman and the teen boy. It’s being discribed quite intimately and I wasn’t at an age where I was interested in these sort of things. So the description of how he masturbated…I was just plain bored by it, really. It didn’t arouse me, nor did it give me any information I wanted.
I’ve never been the type for Bouquet or other suchlike ‘novels’.

Another detail I was quite annoyed by -since it seemed so unrealistic to me- was about a man being welcomed by a woman at the harbor, saying that she had ‘an octagonal spot in her iris, making it light up like an amber’ and I was like ‘yeah RIGHT, and he is SO able to see that from the boat?!’ it kind of lost it’s magic on me, I suppose. 

The story just tells on, the way Irving regularly does, but to tell you the truth it took me over two years to finish this story because it just didn’t quite ‘grip’ on me from cover to cover. The story dragged on in my views, it didn’t catch me in any way. Other books of this same writer really have stuck with me far more. 

So no, I’m not a slow reader, becaus in the two years it took me to finally finish up this one, I did read several other books that stuck on me far more than this one did. Then again, I still like this writer, I’m just not in favour of ALL of his books. 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 28, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , ,

Hoverboard + additional features

I have to admit that I was disappointed that current hoverboards look nothing like the type that Michael J. Fox once floated on in Back to the Future II, but after seeing a neighbour’s kid play with it, I was a bit intrigued.
You see, for hers wasn’t just wheels with a small platform in between them, hers has an additional ‘chair’ on it. It’s a bit like sitting on your rowing-machine, without having to move yourself.

It’s ace! There’s two handles on each side of you, which you can move forwards and backwards for those ways to go, and you can also take a turn by pulling only one of those.

So yeah, I’m gonna go with I’m pro-hoverboard.

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Kruistocht in spijkerbroek. Thea Beckman.

Feitelijk science fiction, dit boek van Thea Beckman. Over de jongen, Dolf, wiens vader een tijdmachine heeft gebouwd. Uiteraard komt Dolf daar per ongeluk in terecht in actie, en wordt zodoende terug in de tijd gezet. Om precies te zijn temidden van een kruistocht in 1212.

Met Dolf’s moderne kennis omtrent gezonde leefgewoonten en geneeskundige zaken, is de groep kinderen die is vertrokken naar een beter leven, beter bestendig tegen de aardse zaken die hen onderweg overvallen. Het kost hem echter moeite, met zijn moderne gewoonten en het besef dat dat ineens weg is. Het vereist heel wat aanpassingsvermogen voor een tiener!

Een boek wat kinderen van nu waarschijnlijk aanzienlijk minder weet te boeien als je kijkt naar het leven wat Dolf heeft.
Toch heeft Thea Beckman altijd weten te boeien door de realistische wijze waarop ze de tijd van toen omschreef. Het heeft me altijd verbaasd dat er niet meer boeken van haar verfilmd zijn, ook omdat ze historische figuren omschreven heeft (de schilder Van Campen bijvoorbeeld) die echt bestaan hebben. Dit boek is verfilmd in 2006.

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Gonnie reeks. Olivier Dunrea

Ik heb eigenlijk niet speciaal iets met die kartonnen boekjes, qua voorlezen. En toch vormt deze reeks een uitzondering. Er zit zoveel humor achter! Het is heel simpel, ontzettend makkelijk te volgen voor baby’s, peuters en kleuters en als voorlezer schiet je zelf ook geregeld in de lach. Een feest van herkenning en gewoon grappig.

 

I’m not particularly fond of cardboard books to read aloud. And still, this series is an exception. It’s so hilarious! Very simple, very easy to follow for babies, toddlers and preschool and whilst reading aloud you can’t help giggling along. It’s a very relatable and just down right funny. 

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Childrens story, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , ,

Prins Assepoets/ Prince Cinders

Dit zalig lollige boek is van wijlen Babette Cole en neemt de oude klassieker heerlijk op de hak. Ik hou best van de ouderwetse sprookjes, maar gezien het feit dat het altijd prinsesjes zijn die zich uitsloven voor een prins, is het ook weleens leuk om het thema omgekeerd te zien. Vrijwel alles gaat min of meer hetzelfde als in het origineel, gewoon net een tikkie moderner en de tegenovergestelde sexe.
De bijbehorende tekeningen zijn eveneens lekker cartoonesk, dus genieten geblazen! Leuk om voor te lezen, leuk om voorgelezen te krijgen.

 

This wonderfully silly book is from the late Babette Cole and it twists about everything you knew about the old classic. In a wonderful way. Don’t get me wrong: I do like the classic fairytales, but given that it’s always princesses doing their utter best to look proper for a prince, it’s nice to see the tables turned for a change. Pretty much everything is still the same, just with different sexes and a slight bit more modern.
The accompanied drawings are a bit cartoonesque, so it’s a full joy altogether! Nice to read to the kids, wonderful to be read. 

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Childrens story, Opinion

 

Tags: , , , ,

Ik haal je op, ik neem je mee/Steal you away. Niccolò Ammaniti

De bestseller van Niccolò Ammaniti. Zoals in een eerder blog van me te lezen valt, had ik eerst ‘Jij en ik’ van dezelfde schrijver gelezen. Die beviel me ook beter.

Bij ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ is de vertelstijl weliswaar op zichzelf net zo beeldend en prachtig omschreven, maar Ammaniti slaagt er in dit boek niet in om mijn aandacht continu vast te houden. De verhaallijn blijft maar draaien, zijstraatjes inslaan en voor mij om onduidelijke reden. Bovendien wordt er steeds herhaalt dat een kleine jongen van 9 eigenlijk de held van het verhaal is, terwijl er andere hoofdpersonen veel nadrukkelijker worden neergezet. Het leest wat raar weg, daardoor. Zeker omdat die 9-jarige maar aan de zijlijn lijkt te staan.

Het verhaal van de juffrouw op school, die haar klas heeft en daarnaast ook nog een leven waar minnaars deel in hebben, is eigenlijk het duidelijkst in het geheel. Dat daarnaast ook elk ander karakter helemaal wordt uitgewerkt getuigt van een enorme gave van inbeeldingskracht, maar het leidde mij eigenlijk teveel af van de oorspronkelijk bedoelde verhaallijn. De overtuigend bedoelde ‘maar de eigenlijke held van ons verhaal…’ overtuigde mij dus niet.

Maar…..dat ben ik. Het is niet voor niks een bestseller geworden, dus een ander zal mogelijk helemaal niet zo’n moeite hebben met de steeds veranderende focus. Het blijft een heel boeiende schrijver.

The bestseller of Niccolò Ammaniti. Like I’ve written in a blog before, I’d read ‘Me and you’ first and I prefer that story above this one.

Though ‘Steal you away’ has the same writingstyle in itself as ‘Me and you’, Ammaniti doesn’t keep me on my toes during the entire session. The storyline continues to take sidepaths, crawl up in little allies and even gets lost on me completely. Add to that, a small schoolboy is supposed to be the leading person, the hero of the story, this keeps being repeated. And yet, there’s other figures in the story who get far more attention and who you connect with far better due to this. It’s a weird read because of that. Because the schoolboy keeps being mentioned, and he doesn’t appear that much. Not with that intention.

The story of the school teacher who has her class and a life filled with lovers and such, is the most followed one. Every other character appearing on stage is very nicely described and such, but given that they don’t actually actively participate in the story told, I didn’t care for them that much, to be fair. I thought they were a huge distraction, despite the fact that they were so well taken care of in ways of description.
The phrase ‘but the true hero of this story…’ seemed to be needed to convince me. It didn’t convince me. 

Then again…that’s me. It might be that someone else is gazing upon the writing and all the poetically described island features as a dressing up party for ones imagination. It’s not a bad read in itself and the writer is truly an artist. So go for it, just don’t expect a straight-to-the-point story. 

 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

Jij en ik/You and me. Niccolò Ammaniti

Hoewel op de kaft van het boek vooral wordt gerept over ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ (Ti prendo e ti porto) moet ik zeggen dat ik beide boeken heb gelezen en hier meer van genoten heb.

Lorenzo wordt op een ochtend wakker in zijn prettige leven, maar het gaat hem allemaal niet prettig genoeg. Hij heeft verzonnen dat hij door populaire kinderen op school is meegevraagd op skivakantie, om zodoende een berg nieuwe kleren binnen te slepen. Zijn moeder wil hem brengen om de ouders van deze kinderen te kunnen bedanken, maar Lorenzo heeft andere plannen. Hij verzint een list voor een al eerder bedachte list, maar wordt -hoe kan het ook anders- gedwarsboomd door een factor waar hij geen rekening mee heeft gehouden: zijn zus.

Ammaniti is er bij dit verhaal een stuk beter in geslaagd om de hoofdpersonen ook de hoofdpersonen te laten zijn. Er wordt niemand ‘beter’ voorgesteld dan hij of zij is. Lorenzo is een kneus, maar wel een geniepige, zijn zus iemand die toch ook vooral gewoon hulp nodig heeft. Ze zitten in hetzelfde schuitje van eenzaamheid. De manier waarop het alles is omschreven heeft mij enorm weten te boeien. Veel meer dan Ik haal je op, ik neem je mee in elk geval, en dat had ik niet verwacht.

Ergens doet de schrijfstijl van Ammaniti me denken aan die van Carlos Ruiz Zafòn, maar dat is denk ik vooral de manier van dichterlijk en humoristisch spelen met taal, die gelukkig goed door de vertaling heen is gekomen.

Ik zou deze zeker aanraden. Het is ook lekker dun, dus je vliegt er zo doorheen.

 

Despite the fact that on the cover of this book it was raining positive reviews of ‘Steal you away’, the bestseller this writer wrote before this one, I have to admit I read both (see other blog) and was far more taken by this one. 

Lorenzo wakes up one morning in his comfortable life, but he’s not quite comfortable enough. He has made up that he has been invited by popular schoolkids to come along for a ski holiday, so he could demand some new clothes and such. His mother wants to drop him off at his friends who he said will be gathering at school, but on their way there, he comes up with a trick to avoid this, because he has already prepared another trick. In doing so, he gets -how could it be different- interrupted by a factor he didn’t think of: his sister. 

Ammaniti made the characters in this book truly themselves. No-one is supposed to be a hero or a loser especially. They are all just trying to survive expectations. Lorenzo is a loser, but quite a tricky one, his sister a bitch, but also simply someone who needs help.
In a way Ammaniti’s style reminds me of that of Carlos Ruiz Zafòn, but that might be just the nearly poetic descriptions of persons, which thankfully survived the translations.

I’d defenitely recommend this one. It’s quite thin, too, it’s an easy read. 

 
Leave a comment

Posted by on February 18, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,