RSS

Het Labyrint der geesten, Carlos Ruiz Zafón

02 Feb

Dit boek heb ik tot mijn grote vreugde gewonnen via HP De Tijd, dus dat moest ik natuurlijk enorm lezen.

Het is het laatste boek in de serie van ‘De Schaduw Van De Wind’, met onder andere de familie Sempere, hoewel het begint met Fermín de Torres en zijn moeilijkheden om Spanje binnen te komen als verstekeling op een groot schip.

Zafón is als geen ander in staat een situatie dusdanig te omschrijven dat het plaatje als instant decor tevoorschijn floept. Hij hééft een magie met woorden! Met zinsnedes als ‘met een vulpen die lekte als een tweedehands auto’, ‘Let op maestro, nu komt een onbeschrijflijke parabel van diepzinnige symboliek, gekruid met voldoende incest en verminkingen om zelfs de gebroeders Grimm van onderbroek te laten wisselen’, en zo nog meer. Het is zalig cynisch op z’n tijd en de taal die Ruiz Zafón gebruikt is simpelweg dichterlijk te noemen, in het bijzonder bij verschillende beledigingen.
Helaas wordt het gedurende het boek wel wat minder. Ik vrees toch dat het aan de vertaaltechnieken die zijn gebruikt, ligt (ik meen hier en daar google translate knulligheden te ontwaren), want omdat ik dit probleem bij de eerdere boeken van Zafón helemaal niet heb gehad, lijkt het me stug dat het aan de schrijfstijl ligt. Er staan ook -kleine- zinnen in, waarvoor je kennelijk de 60 danwel 70 gepasseerd moet zijn om ze te begrijpen, want het lijkt geen gewoon Nederlands, maar is dat wel, doch kennelijk tamelijk ouderwets…

De verhaallijnen van de eerdere boeken waaien ook hier weer mee, om aaneengeregen te worden tot een bont kleed. Af en toe is het zoeken, maar dat is omdat de boeken ook afzonderlijk gelezen kunnen worden. Er verschijnen daarnaast weer nieuwe spelers op het toneel, waaronder een vrouwelijke detective -wat ze niet is, maar ze speelt het wel- die het hele boek lang feitelijk als een flirtend drankkanon wordt neergezet.

Er zijn daarnaast ook nog aardig wat andere hoofdrolspelers, van verschillende families, terwijl er ook twee prominente aanwezige mannen zijn wiens vrouwen Bea en Bernarda heten, wat af en toe wat extra verwarring op het vuur gooit, zogezegd. Vooral omdat de mannen op dagelijkse basis met elkaar samenwerken.

De eindeloze passages over Valls en zijn functioneren ben ik, naarmate het boek vorderde, wat vluchtiger gaan lezen dan ik eerst deed. Het vertraagt het verhaal en soms lijkt het verder ook niet ter zake te doen. Niet continu, tenminste.

Het oude Barcelona en de taferelen aldaar doen meer dan goed voor de geest. Dat kan Ruiz Zafón.

Verder vond ik het opvallend hoe de verhaallijn van Valls uiteindelijk eindigde. Onder dergelijke omstandigheden zou ik, ondanks alles, een verlangen van ‘terug’ verwachten.
Sowieso lijkt het verhaal op het laatst wat langdradig te zijn. Dat valt mee, maar er is sprake van ‘closure’, de schrijver heeft niemand in de steek willen laten, geen losse eindjes. Dus ja, dan ben je met zoveel verschillende levens, wel even bezig.

Wat mij betreft zeker een mustread, net als z’n voorgangers.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 2, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: