RSS

Ik haal je op, ik neem je mee/Steal you away. Niccolò Ammaniti

19 Feb

De bestseller van Niccolò Ammaniti. Zoals in een eerder blog van me te lezen valt, had ik eerst ‘Jij en ik’ van dezelfde schrijver gelezen. Die beviel me ook beter.

Bij ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ is de vertelstijl weliswaar op zichzelf net zo beeldend en prachtig omschreven, maar Ammaniti slaagt er in dit boek niet in om mijn aandacht continu vast te houden. De verhaallijn blijft maar draaien, zijstraatjes inslaan en voor mij om onduidelijke reden. Bovendien wordt er steeds herhaalt dat een kleine jongen van 9 eigenlijk de held van het verhaal is, terwijl er andere hoofdpersonen veel nadrukkelijker worden neergezet. Het leest wat raar weg, daardoor. Zeker omdat die 9-jarige maar aan de zijlijn lijkt te staan.

Het verhaal van de juffrouw op school, die haar klas heeft en daarnaast ook nog een leven waar minnaars deel in hebben, is eigenlijk het duidelijkst in het geheel. Dat daarnaast ook elk ander karakter helemaal wordt uitgewerkt getuigt van een enorme gave van inbeeldingskracht, maar het leidde mij eigenlijk teveel af van de oorspronkelijk bedoelde verhaallijn. De overtuigend bedoelde ‘maar de eigenlijke held van ons verhaal…’ overtuigde mij dus niet.

Maar…..dat ben ik. Het is niet voor niks een bestseller geworden, dus een ander zal mogelijk helemaal niet zo’n moeite hebben met de steeds veranderende focus. Het blijft een heel boeiende schrijver.

The bestseller of Niccolò Ammaniti. Like I’ve written in a blog before, I’d read ‘Me and you’ first and I prefer that story above this one.

Though ‘Steal you away’ has the same writingstyle in itself as ‘Me and you’, Ammaniti doesn’t keep me on my toes during the entire session. The storyline continues to take sidepaths, crawl up in little allies and even gets lost on me completely. Add to that, a small schoolboy is supposed to be the leading person, the hero of the story, this keeps being repeated. And yet, there’s other figures in the story who get far more attention and who you connect with far better due to this. It’s a weird read because of that. Because the schoolboy keeps being mentioned, and he doesn’t appear that much. Not with that intention.

The story of the school teacher who has her class and a life filled with lovers and such, is the most followed one. Every other character appearing on stage is very nicely described and such, but given that they don’t actually actively participate in the story told, I didn’t care for them that much, to be fair. I thought they were a huge distraction, despite the fact that they were so well taken care of in ways of description.
The phrase ‘but the true hero of this story…’ seemed to be needed to convince me. It didn’t convince me. 

Then again…that’s me. It might be that someone else is gazing upon the writing and all the poetically described island features as a dressing up party for ones imagination. It’s not a bad read in itself and the writer is truly an artist. So go for it, just don’t expect a straight-to-the-point story. 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: